جعفر دیناروند
بغض در گلو می ماند و فریاد،بی معنا می شود.ناشایستگی، خود نمایی می کند و شایستگان، در درون باقی می مانند.
اعتراض را معنایی نمی یابند و آن را با انواع شکل ها،خلط می دهند.راهی برای ماندن نمی یابند و نهایت را در شکستگی آن می بینند.
در اصل، حقی بر اعتراض نیست و اگر هست از نوع شکسته و پاره یافتن آن است.اعتراض راستینی .جود ندارد.
قدرت را با زور مخلوط کردن و گلو را با چابکی فشردن است.نفس را بند آمدن، در فکر رهایی نمودن و راحتی حلق را نتیجه ی رضایت دادن است.
اعتراض شکستن را مفهوم یابی و سکوت را نشانه ی رضایت نمودن است.ما را با اعتراض آشتی نیست و نابودی را تجربه کردن است.
آن جا که فکر عقب نشینی می کند، احساس، خودنمایی بیشتری می یابد.این،تابع احساسی شدن است
اعتراض را با چه حقی ایجاد نمودن؟ در حالی که حق شکسته, در گوشه ای مانده است.
میان فریاد و نفس، رابطه ای معنا دار می باید و نیامدن آن به جسم، بهانه ای برای عدم آن می توان ترسیم نمود.
ما را با اعتراض، بیگانگی بسیاری است.جسم را با روح یکی گرفتن است.در روان است که، تشخیص برتری فکر بر صدا، بسیار می توان یافت و اندیشمندی را وسیله ای روان، برای حرکت دانستن، محسوب داشت.
اعتراض، شکسته می گردد تا درون آدمی، سیراب از ناگفته ها شود.آیا این بغض را، در شکستن ها می توان یافت؟
ما را بر آن کاری نیست.روشی برای دریافت ها و دادن هاست.شکستن ها برای ما معنا دارند و تکامل، برای رسیدن مفاهیم،بسیار ضروری خواهند بود.
شیران را در قفس گذاشتن ها تا کی؟ اعتراض را شکستن ها تا چه زمان؟ ما را با آن کاری نیست.
ما نفس خود را می خواهیم و از گلوی خود، محافظت می کنیم.نفس را برای اندیشمندی نیاز داریم و گلوی خود را برای تنفس، محتاجیم.
اعتراض شکسته را با کدامین معنا می توان منتقل کرد؟برای عوام؟ که این امری بی معنا و بدون محتواست.
اندیشمندان را مخاطب قرار دادن، صواب است و نابخردان را آگاهی دادن، اساس زنده ماندن هاست.
این را می توان در نوع برخوردها،یافت و با انواع احساسات تصنعی، درک کرد.ما را با شکسته ها، آشتی بسیار است و با خرد شدن ها، صداهای آشنایی زیادی است.
نابخردان را به جای دانشمندان نشاندن، فراوان و اعتراض را راهی بر ای رهایی نیافتن، بسیار است.
فریاد ها را نگه داشتن و در بوته ی آزمایش قرار ندادن، صواب است و از توسعه ی اندیشه برای رهایی استفاده کردن، موفقیت ترین هاست.
اعتراض، راهی برای گوش خراشی است در حالی که تفکر، مسیری برای درونگرایی و حلال هاست.
باید راهی برای شکستن ها یافت.هنر می خواهد و تحمل بسیار تا بتوان جوششی درست و نامشخص، ایجاد نمود.
صبر را باید محافظت کرد و مردم را انبوهی از یاوران، در نظر گرفت.شکستن ها برای بسیاری ناخوشایند و اندکی، شادمان کننده است.
اعتراض را پرتاب حرف دانستن و نابخردان را فراوان گفتن و نازل عمل کردن است.گلو را باد دادن و رگ ها را قوی نمودن است.این یعنی،دلایل قوی باید و معنوی/نه رگ های گردن به حجت قوی.
حرف که زیاد شود،ابهتش شکسته می شود.فریاد بی خردان،به نام اعتراض، گوش آزار می شود و در این رابطه است که قلم هم شکسته می گردد.
قلم به یاور نیاز دارد تا روان بنویسد.دلیل،علت یابی و منطق،یاوران بی ادعای قلم بدستان است.
استدلال که خانه نشین شود، فریاد بی معنا،جولان می دهد.آنگاه است که اعتراض،می شکند و قلم را با خود به قهقرا می برد.
عجب حکایتی شده است.جامعه اعتراضی،پرجنب و جوش در تخریبگرایی و خموش در راهیابی است.
این جامعه،مرده است.واژه ها را می شکند.بدلکاری می کند.ستم را سامان می دهد تا عدالت را بشکند.آن، اعتراض را می شکند گرچه پیش از آن،قلم را خرد کرده است.