بسم الله الرحمن الرحیم
دو رویى و دو زبانى
حضرت امام باقر (علیه السلام):
بِئْسَ اَلْعَبْدُ عَبْدٌ یَکُونُ ذَا وَجْهَیْنِ وَ ذَا لِسَانَیْنِ یُطْرِی أَخَاهُ شَاهِداً وَ یَأْکُلُهُ غَائِباً إِنْ أُعْطِیَ حَسَدَهُ وَ إِنِ اُبْتُلِیَ خَذَلَهُ.
چه بد بنده‌اى است بنده‌اى که داراى دو چهره و دو زبان باشد،در حضور برادرش او را ستایش کند، و در پشت سر از او بدگویى کند، اگر دارا شود بر او رشک برد، و اگر گرفتار شود دست از یاریش بردارد..
مشکاه الأنوار فی غرر الأخبار، جلد۱، صفحه۱۷۴
ترجمه: محمدی و هوشمند
مرکز تحقیقات کامپیوتری علوم اسلامی- جامع الاحادیث
——————-
بسم الله الرحمن الرحیم
روایت جان فشانی فرزند ارشد امام مجتبی(علیه السلام) در کربلا
«عزیز دلم! به خدا سوگند برای عموی تو سخت است که وی را بخوانی و او اجابت نکند یا اگر اجابت کند، سودی به حال تو نداشته ‌باشد. به پروردگار یکتا قسم که امروز، دشمنانِ عموی تو بسیار و دوستانِ او اندک هستند.»
این‌ها جملات حضرت سیدالشهدا(علیه السلام) است بر بالین حضرت قاسم بن حسن(علیه السلام)؛ لحظاتی پیش از آن‌که روح ملکوتی وی به پرواز درآید.
شاید اگر آن‌چه را که علامه مجلسی، در جلد ۴۵ «بحارالانوار»، درباره لحظات به میدان رفتن حضرت قاسم بن حسن(علیه السلام) آورده ‌است، بدانید، دلیل این جملات جان سوز حضرت اباعبدالله (علیه السلام) را در غم شهادت برادرزاده شجاعش، بیشتر و بهتر درک کنید.
مجلسی می‌گوید که چون حضرت قاسم(علیه السلام) عزم میدان کرد و از عمو رخصت طلبید، امام(علیه السلام) نپذیرفت، اما حضرت قاسم(علیه السلام) دست بردار نبود و می‌خواست به هر نحو که شده، رضایت حضرت سیدالشهدا(علیه السلام) را کسب کند و به میدان شهادت وارد شود؛ «امام حسین(علیه السلام) اجازه نمی‌داد، اما خواهش حضرت قاسم(علیه السلام) دایم تکرار می‌شد تا آن‌که بر دست و پای عمویش بوسه زد و رخصت طلبید».
امام حسین(علیه السلام)، کوهِ عاطفه است و دریای محبت. مگر می‌شود که رضایت ندهد … امام(علیه السلام) فرزند برادر را از زمین بلند می‌کند، در آغوش می‌گیرد و دقایقی با هم می‌گریند؛ توفانی از عاطفه آن دو را در بر می‌گیرد و امام حسین(علیه السلام) اجازه می‌دهد که گرامی فرزندِ برادرش، از دروازه شهادت بگذرد.