برخی اوقات «امید» تلخ ترین واژه ی زندگیست! انگار کسی می خواهد با این
کلمه معطلت کنه…
در بسیاری از اوقات، آنچه «رنج» را التیام می دهد امید نیست، مقاومت و صبوری است.
در امید ، «شایدهایی» است که به مرور زمان حالتی تخدیر کننده به خود گرفته و انسان را از نظر روانی و درون تهی می سازند اما صبوری با قوی بودن و تحمل همساز است.
وقتی امید رخت ببندد، پوچی انسان را فرا گرفته و درهای پیش رو را بسته قلمداد می کند.
غرض از این پیشگفتار مؤجز اشاره به یکی از دردناکترین اقدام بشری است: «خودکشی»
آمار خویش کُشی آنقدر نگران کننده است که در حال تبدیل به ابزاری برای اعتراض و انتقام است تا دست بریدن از رنج زندگی!
انکار شرایط سخت زندگی یا معضلات روانی ایجاد شده برای جامعه نه تنها صورت مسأله را حل نمی کند بلکه به پیچیدگیهای آن می افزاید.
باید پذیرفت که نابرابری اجتماعی، مشکلات معیشتی، عدم کارکرد صحیح سازمان های متولی ، مدیریت ناکارآمد در بخش های مختلف، سوء استفاده از قدرت توسط صاحبان آن ، کاسته شدن از روحیات معنوی ، آفرینش ناهنجاریهای جدید و غیرقابل پیش بینی، حس تنهایی و رهاشدگی و … ، موجب به خطر افتادن جامعه به مثابه ی یک کل و آسیب به تک ، تک افرادی است که در آن زیست می کنند.
مورد توجه قرار نگرفتن در مواقعی که فرد نیازمند توجه است تحمیل تحقیر و توهین است. القاء عزت نفس که با ابزار احترام به افراد منتقل می شود مهمترین عامل «حس وجود» برای آنهاست. «فردی» که از عزت نفس تهی شده باشد پذیرای بسیاری از رذیلتهاست.
جامعه ای که حس می کند به خواسته و مطالباتش توجهی نمی شود کم،کم و ناخواسته با تحقیرشدگی و طرد مواجه و عزت نفس آن به خطر می افتد.
«احترام» واژه ای بدون عاملیت نیست، این کلمه در عدالت،بهره مندی از خدمات، حس تاثیرگذاری، آزادی، امنیت و … تجلی پیدا و قداست انسان را گوشزد می نماید.
با پژوهش های میدانی بعمل آمده مشخص شده نه ثروت ، رابطه ی مستقیم با شادی دارد و نه خودکشی با فقر!
آنچه رنج های اجتماعی را مضاعف می کند بی انصافی و به مسلخ بُردن عدالت است.
آموزش تاب آوری در برابر مشکلات و ارزشمند بودن زندگی به همراه تدبیر و ابرام در احقاق حقوق و برجسته سازی اینکه «وجودمان» موهبت، و زندگی فرصت و امتیاز کوتاهی است که خداوند باری تعالی نصیب ما کرده و مدارا با رویدادهای تلخ و شیرین و تقویت خداباوری و ارتقا معنوی و سایر روش‌ها، زندگی را تحمل پذیرتر و موجب می شود در رابطه با رویدادهای پیش آمده عاقلانه تر تصمیم بگیریم..
«کسی می گفت تصمیم داشتم با پرتاب خود از پُل به زندگی خود خاتمه دهم..
همزمان با رسیدنم به پُل، خورشید هم طلوع کرد، محو تماشای زیبایی آن طلوع شده و از تصمیم دیوانه وارم منصرف شدم، از آن روز در حدود ۲۳ سال می گذرد و من به جز روزهای اندک، تمام طلوع های خورشید را به تماشا نشسته ام.»

( فاضل خمیسی)