به گزارش مهدی محمدزاده خبرنگار مجموعه خبری جهان اخبار،در یک گفت‌وگوی ویژه با یاسین اقبال خبرنگار و مجری استودیو خبری جهان اخبارکه در استودیو خبری جهان‌اخبار ضبط شد، قنبر یوسفیانی، دانش‌آموخته علم سیاست و روابط بین‌الملل و از فعالان اجتماعی استان خوزستان، با لحنی صریح و بی‌پرده از مجموعه‌ای از مشکلات اقتصادی، اجتماعی و مدیریتی سخن گفت. او گفت که مدت‌هاست با علاقه شخصی و احساس مسئولیت انسانی، مشکلات استان را در قالب مقالات و یادداشت‌های مختلف مطرح می‌کند اما این مقالات نه از روی دشمنی است، نه با انگیزه سیاسی یا حزبی. «من نه عضو حزب خاصی هستم و نه دنبال سهم‌خواهی از قدرت. هر چه می‌نویسم حاصل تجربه‌های شخصی و مشاهدات میدانی است. هر جا مشکلی دیده‌ام، همان را نوشته‌ام. نمی‌توانم وجدانم را آرام کنم اگر ببینم در جایی مردم تحت فشارند و سکوت کنم.»
او با تاکید بر اینکه رسالت یک شهروند آگاه و یک نویسنده مستقل، بازگو کردن واقعیت‌هاست، گفت: «ما اگر مشکلات را نگوییم، اگر تلنگر نزنیم، اگر مطالبه نکنیم، هیچ مسئولی بیدار نمی‌شود. ما نمی‌توانیم منتظر بمانیم تا دیگران بیایند و برایمان کاری کنند. حداقل کاری که از دست ما برمی‌آید این است که بگوییم و بنویسیم. شاید کسی که خواب است، بیدار شود. البته اگر کسی خودش را به خواب زده باشد، شاید با صدای ما هم بیدار نشود، اما ما وظیفه داریم صدا بزنیم.»
یوسفیانی در ادامه وارد روایت‌های شخصی شد و تجربه‌ای تلخ از خیابان نادری اهواز را شرح داد. او گفت: «یک روز همراه خانواده در خیابان نادری بودم. هوا بالای پنجاه درجه بود. عصر بود، حدود شش بعد از ظهر. دیدم جوانی روی زمین افتاده است. از رهگذران پرسیدم چه اتفاقی افتاده، گفتند یک ساعت است همین‌جا افتاده. هیچ‌کس کمکش نکرده بود. این صحنه مرا شوکه کرد. ایستادم و با تمام وجود حس کردم که این تصویر، یک هشدار است. یک علامت خطر. اگر مدیریت استان درست بود، اگر بیکاری و فقر این‌طور نبود، شاید این جوان امروز روی زمین نمی‌افتاد.»
او تأکید کرد که این صحنه فقط یک رویداد شخصی نیست، بلکه بازتاب یک بحران اجتماعی است. به گفته او، جوانان زیادی در خوزستان هستند که به دلیل بیکاری و نبود حمایت اجتماعی به حاشیه رانده شده‌اند و هیچ امیدی برای آینده ندارند. «من هرجا رفتم، هرجا مطلب نوشتم، چیزی را که با چشم دیدم روایت کردم. من این جوانان را می‌بینم. آن‌ها فرزندان این خاک‌اند. خانواده‌هایشان برایشان آرزو داشتند، زحمت کشیدند، اما امروز در خیابان‌ها افتاده‌اند.»
یوسفیانی سپس به مسئله بیکاری پرداخت و گفت: «جوانانی با مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد داریم که بیکارند و برای گذران زندگی مجبورند مسافرکشی کنند، هندوانه بفروشند یا حتی زباله‌گردی کنند. این وضع برای استانی که قلب نفت و گاز کشور است شرم‌آور است. آیا این عدالت است که دود پالایشگاه‌ها و فلرها را مردم خوزستان بخورند اما نان آن در سفره دیگران باشد؟»
او از مسئولان خواست که به جای آوردن مدیران پروازی از سایر استان‌ها، به نیروهای بومی میدان بدهند: «مدیر پروازی درد خوزستان را نمی‌فهمد. او فقط برای مدت کوتاهی می‌آید، حقوقش را می‌گیرد و می‌رود. اما مدیر بومی اینجا زندگی می‌کند، نفس می‌کشد، خانواده‌اش همین‌جا هستند. انگیزه دارد که استانش آباد شود.»
بخش مفصل دیگری از گفت‌وگوی یوسفیانی به نظام پیمانکاری اختصاص داشت. او با لحنی انتقادی گفت: «امروز پیمانکاران بدون اینکه حتی ریالی سرمایه بیاورند، پروژه‌ها را می‌گیرند. حقوق کارگر را ماه‌ها عقب می‌اندازند، بیمه را دیر رد می‌کنند، لباس کار بی‌کیفیت می‌دهند. کارگر بیچاره با تورم سرسام‌آور چه کند؟ یک پیمانکار بابت هر نیروی انسانی چند برابر حقوق او از کارفرما پول می‌گیرد اما فقط بخش کوچکی را به کارگر می‌دهد. باقی سود خودش است. این یعنی ظلم ساختاری. اگر نظارت درست بود، چنین وضعیتی پیش نمی‌آمد.»
او اضافه کرد که کارگران اغلب حتی دسترسی به بیمه درست ندارند و مجبورند با مشکلات معیشتی کنار بیایند. «لباسی که به کارگر می‌دهند کیفیت ندارد. بیمه با تأخیر رد می‌شود. گاهی حتی کارگر تا چند ماه حقوق نمی‌گیرد. من بارها به این موضوع اعتراض کرده‌ام و حتی با پیمانکاران صحبت کرده‌ام، اما مشکل ساختاری است. این معضل باید از بالا حل شود.»
یوسفیانی سپس به بحران اجتماعی در شهرهای استان پرداخت و گفت: «من در خیابان‌های اهواز زنانی را دیده‌ام که شب‌ها کنار چهارراه‌ها شیشه ماشین پاک می‌کنند. کودکانی را دیده‌ام که زباله‌گردی می‌کنند. معلم بازنشسته‌ای را دیده‌ام که برای گذران زندگی زباله جمع می‌کند. این‌ها فقط صحنه‌های گذرا نیستند، این‌ها نشانه‌های فروپاشی اجتماعی‌اند. وقتی زن سرپرست خانوار مجبور می‌شود نیمه‌شب به خیابان بیاید یعنی سیستم حمایتی شکست خورده است.»
او با لحنی اندوهگین ادامه داد: «اهواز را شهر چهار فصل می‌نامند اما امروز این شهر پر از درد است. خاک حاصلخیز داریم، آب داریم، نفت داریم اما جوان بیکار داریم. زنانی داریم که مجبورند در گرمای پنجاه درجه دنبال شیشه‌پاک‌کنی باشند. کودکان خردسالی داریم که به جای مدرسه، در خیابان دنبال پلاستیک و ضایعات می‌گردند. آیا این عدالت است؟»
یوسفیانی در ادامه مسئولان را به اقدام فوری دعوت کرد و گفت: «اگر امروز کاری نکنیم فردا دیر خواهد بود. جوانان این استان مهاجرت می‌کنند، امید از دل مردم می‌رود، آسیب‌های اجتماعی بیشتر می‌شود. هزینه اصلاحات امروز بسیار کمتر از هزینه بحران فرداست.»
او سپس به موضوع امنیت ملی و مسائل منطقه‌ای پرداخت و گفت: «حضور اسرائیل در منطقه تهدیدی برای همه است. امنیت فقط با موشک تأمین نمی‌شود. امنیت یعنی جوان بیکار نداشته باشیم. امنیت یعنی مردم احساس عدالت کنند. جوانی که شغل دارد، ازدواج می‌کند، خانواده تشکیل می‌دهد، هیچ‌وقت ابزار دشمن نمی‌شود. اما جوان بیکار، نقطه ضعف امنیت ملی است.»
او رسانه‌ها را خط مقدم دانست و تاکید کرد که جنگ امروز جنگ رسانه‌ای است: «ما باید واقعیت‌ها را بگوییم حتی اگر تلخ باشد. شاید بعضی مسئولان که خود را به خواب زده‌اند بیدار نشوند، اما مردم بیدار می‌شوند. مردم وقتی واقعیت را بدانند مطالبه‌گری می‌کنند. و همین مطالبه‌گری است که می‌تواند مسئولان را وادار به حرکت کند.»
یوسفیانی در پایان گفت: «من هر چه داشتم گفتم. این‌ها را نوشتم تا تاریخ بداند که ما سکوت نکردیم. حالا نوبت مسئولان است که عمل کنند. خوزستان قلب اقتصاد ایران است اما قلبی است که زیر فشار مشکلات دارد از کار می‌افتد. قبل از آنکه دیر شود باید کاری کرد.»
