در میان همهمه‌ی غرفه‌ها و عطر یاد شهدا، جایی هست که فرش با ایمان درهم آمیخته. بانویی چادری، با چهره‌ای آرام و نگاهی سرشار از اطمینان، کنار قالی‌های دست‌باف ایستاده؛ نه برای فروش، بلکه برای روایت.
روایت زنانی که با نخ و نقش، امید را بافته‌اند؛ روایت نسلی که سنگرشان دار قالی بود و سلاح‌شان هنر.
ربابه خوش‌هنجار، بانوی کارآفرین و بسیجی، سال‌هاست که در دل همین سنگر ایستاده. نه با دستان پینه‌بسته، بلکه با ذهنی خلاق، قلبی مؤمن و اراده‌ای استوار، توانسته است صدها نفر را به مسیر مهارت‌آموزی، اشتغال و عزت‌نفس هدایت کند. شرکت تعاونی «گلریز شقایق سمن» و آموزشگاه فنی‌وحرفه‌ای تحت مدیریت او، تاکنون بیش از ۷۰۰ نفر را بیمه کرده‌اند و تولید سالانه مجموعه شامل ۱۰۰۰ متر گلیم و ۳۰۰ متر فرش دست‌باف است.
اما آنچه این غرفه را از دیگران متمایز می‌کند، نه فقط آمار تولید و آموزش، بلکه روحی‌ست که در آن جاری‌ست؛ روحی از جنس ایمان، ایثار و عشق به وطن. هر فرش، هر گلیم، هر جاجیم، نه‌تنها یک اثر هنری‌ست، بلکه پرچمی‌ست از مقاومت، نمادی از همدلی، و نشانه‌ای از حضور بانوان ایرانی در خط مقدم فرهنگ‌سازی.
خوش‌هنجار با نگاهی سرشار از امید می‌گوید:
«وقتی جوانان این سرزمین مهارت می‌آموزند، صاحب شغل و درآمد می‌شوند، و طعم استقلال را می‌چشند، دل من سرشار از رضایت می‌شود. این یعنی هنر، چراغی‌ست برای آینده.»
او ادامه می‌دهد:
«آموزش هنرهای سنتی به جوانان، نه‌تنها موجب اشتغال‌زایی شده، بلکه عزت‌نفس و امید را در دل آنان زنده کرده است. این دستاورد، بزرگ‌ترین انگیزه‌ی من برای ادامه‌ی راه است.»
در ادامه، فرخ ترکیان، معاون اجرایی مجموعه، با چشم‌هایی که از تجربه می‌گویند و صدایی که از دل برمی‌خیزد، چنین روایت می‌کند:
«در امور داخلی کارگاه خدمتگزارم؛ از هماهنگی بافندگان گرفته تا آماده‌سازی نخ‌ها، پیگیری رنگ‌های مورد نیاز، و ثبت‌نام هنرجویان تازه‌وارد. هر روز، مثل نخ‌های قالی، کارها را به هم گره می‌زنم تا بافت مجموعه منظم و روان پیش برود.»
ترکیان با لبخندی صمیمی ادامه می‌دهد:
«برای هنرمندان قالی‌باف، فقط کار نیست؛ دل هم مهم است. برای همین، در طول سال برنامه‌های زیارتی و سیاحتی برگزار می‌کنیم تا خستگی از تن‌شان در برود و دل‌شان تازه شود. در مناسبت‌های خاص، کارگاه را تزئین می‌کنیم، جشن می‌گیریم، و فضای معنوی و شاد ایجاد می‌کنیم تا هنر با روح همراه شود.»
و در پایان می‌گوید:
«در بخش مالی هم، مثل نخ‌هایی که در دل فرش گره می‌خورند، سعی می‌کنم گره‌های کار را باز کنم. کنار خوش‌هنجار هستم تا امور با نظم پیش برود. نه از سر وظیفه، بلکه از دل تعهد. اینجا هرکس سهمی دارد—سهم من، هماهنگی‌ست؛ از بافت تا رنگ، از ثبت‌نام تا سفر، از حساب تا حال خوب هنرمندان. امیدوارم سهمم، هرچند کوچک، در بافت این فرش بزرگ دیده شود.»
در آخرین گره از این روایت، ربابه خوش‌هنجار با لبخندی آرام و نگاهی که ردِ سال‌ها ایستادگی را در خود دارد، می‌گوید:
«تا وقتی در صحنه باشیم و همدل باشیم، دشمن هیچ‌کاری از پیش نمی‌برد. خدا را شکر می‌کنم که در این مسیر، همراهانی دارم که با دل و دست‌شان، چراغ این کارگاه را روشن نگه داشته‌اند. این مجموعه فقط یک کارگاه نیست؛ بخشی از زندگی من است، و هر گره‌ای که زده می‌شود، برای من مسئولیتی‌ست که با افتخار به دوش می‌کشم.»
فرش‌ها آرام در باد تکان می‌خورند، گویی خودشان هم می‌دانند که بر زمین پهن نمی‌شوند ، بلکه بر دل‌ها گسترده‌اند.
و اینجا، در دل کنگره شهدا، هر تار و پود نه‌تنها هنر است، بلکه عهدی‌ست با ایمان، با وطن، با فردا.
تنظیم گزارش ؛ صدیقه قدم
