بسم الله الرحمن الرحیم
فرق غیبت و بهتان
امام باقر (علیه السلام):
مِنَ اَلْغِیبَهِ أَنْ تَقُولَ فِی أَخِیکَ مَا سَتَرَهُ اَللَّهُ عَلَیْهِ … وَ إِنَّ اَلْبُهْتَانَ أَنْ تَقُولَ فِی أَخِیکَ مَا لَیْسَ فِیهِ
اگر آنچه را که خداوند نسبت به برادر مؤمن تو پوشیده داشته است بگویى، غیبت است و بهتان آن است که در مورد او چیزى بگویی که در او نیست.
تحف العقول، جلد۱، صفحه۲۹۸
ترجمه مهدوی دامغانی
مرکز تحقیقات کامپیوتری علوم اسلامی- جامع الاحادیث
——————————
بسم الله الرحمن الرحیم
رشک به صاحب قبر
نام او در جاهلیت عبدالعزی (بنده بت عزّی) بود، از ناحیه پدر ارث کلانی به او رسیده بود، عمویش نیز ثروت فراوانی به او بخشید، اما او شیفته اسلام شد و قبول اسلام کرد، وقتی عمویش اطلاع یافت که او مسلمان شده ، او را تهدید کرد، ولی او در راه اسلام ، استقامت کرد، عمویش همه ثروت را از او گرفت و او را بیرون نمود، ولی او از اسلام برنگشت ، در حالی که بخاطر نداشتن لباس ، گلیمی را دو نیمه کرده بود و با یک نیمه آن عورتش ‍ را پوشاند و نیم دیگر آن را به جای پیراهن به شانه افکنده بود، نیمه شب مخفیانه به سوی مدینه حرکت نمود، و به مدینه رسید و در نماز صبح پیامبر (صلی الله علیه و آله) شرکت کرد. پیامبر (صلی الله علیه و آله) طبق معمول پس از نماز به پشت سرش نگاه کرد، و شخصی را دید که با دو نیمه گلیم ، خود را پوشانده ، فرمود: تو کیستی ؟ او عرض کرد: من عبدالعزی هستم .
فرمود: بلکه تو عبدالله ذوالبجادین(بنده خدا و صاحب دو نیمه گلیم) هستی ، پیامبر (صلی الله علیه و آله) با همان نگاه اول ، او را شناخت و به او فرمود: در خانه من باش ، از آن پس عبدالله از خادمان مخصوص پیامبر (صلی الله علیه و آله) بود.
به این ترتیب ، مردی از مردان راه ، از همه چیز دنیا گذشت و شیفته حق گردید و حضور در خدمت پیامبر (صلی الله علیه و آله) را بر همه چیز مقدم داشت . جالب اینکه در جریان حرکت سپاه برای جنگ تبوک (که در سال نهم هجرت واقع شد) او از سپاهیان اسلام بود. عبدالله بن مسعود می گوید: من نیز در میان سپاه بودم ، شبی از خواب برخاستم ، در گوشه لشگرگاه ، شعله آتشی را دیدم ، با خود گفتم : این آتش ‍ برای چیست ؟ اکنون که وقت روشن کردن آتش نیست. به پیش رفتم ، دیدم پیامبر (صلی الله علیه و آله) در میان قبری ایستاده و با افرادی ، جنازه ای را دفن می کنند.
رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به حاضران گفت : جنازه برادرتان را نزدیک بیاورید، آنان جنازه را به حضرت دادند، و پیامبر (صلی الله علیه و آله) او را به خاک سپرد، اطلاع یافتم جنازه عبدالله است ، وقتی پیامبر (صلی الله علیه و آله) جنازه او را در خاک سپرد، به طرف آسمان رو کرد و عرض نمود: اللهم انی امسیت راضیا عنه فارض عنه : خدایا من از او راضی و خشنودم ، تو هم از او راضی و خشنود باش. ابن مسعود می گوید: من و همه حاضران گفتیم : کاش ما صاحب این قبر بودیم ، و پیامبر (صلی الله علیه و آله) در مورد ما این گونه دعا می کرد.
داستان دوستان / محمد محمدی اشتهاردی
پایگاه حوزه – اندشه قم – مرکز مطالعات و پاسخگویی به شبهات