رسانه تنها حرفه‌ای روزمره نیست، شیوه‌ای از زیستن است؛ زیستن میان مردم، با درد مردم و برای مردم. در روزگاری نه‌چندان دور، دهه‌ی هفتاد شمسی، عشق به نوشتن و ساختن، ما را به دنیای مطبوعات کشاند؛ زمانی که مجلاتی چون اطلاعات هفتگی، جوانان امروز و نشریات بومی چون نور و فجر، محفل نویسندگان جوان و عاشقان قلم بود.

در آن روزگار، قلم‌ها به نان وابسته نبودند، به ایمان و عشق وابسته بودند.
در کنار آن فضا، چهره‌هایی درخشان حضور داشتند که هرکدام به‌تنهایی مدرسه‌ای از معرفت، تجربه و انسانیت بودند.
حبیب‌الله بهرامی، مرد طناز و ادیب، شاعر و روزنامه‌نگاری که هنوز شیرینی کلام و ظرافت اندیشه‌اش در خاطره‌ی اهالی رسانه زنده است. کریم عزیزنژاد، مرد فوتبال و رسانه، که با شناخت عمیق از ورزش، نثر پخته و دلسوزی‌اش در روایت حقیقت، سال‌ها چراغ مطبوعات ورزشی خوزستان را روشن نگاه داشت.
فاضل حیدری، از چهره‌های فرهیخته و فعال فرهنگی، که حضورش همواره با آرامش و آگاهی همراه است.
استاد افتخار معلمی که دردوجبهه رسانه و تعلیم خوش درخشید .
و دیگر عزیزان در قید حیات .

در کنار این بزرگواران، یاد آن عزیزان سفر کرده چون کاظم کوه‌گیوی، مرد خندان و مهربان مطبوعات، و رضا گنجاپور، کارشناس دقیق و متین عرصه ورزش، استاد دهداری عکاس موفق وخبرنکار پیشکسوت نیز همیشه در دل ماست. آنان رفتند، اما ردّ قلمشان در روح رسانه باقی مانده است.

رسانه، ترکیبی است از شور و رنج؛ شورِ گفتن حقیقت، و رنجِ شنیده‌نشدن آن. خبرنگار، همواره میان دو جبهه می‌جنگد: یکی وجدان خویش، و دیگری سکوتی که بر جامعه سایه می‌افکند. همین است که کار در رسانه را جزو مشاغل سخت دانسته‌اند، زیرا هر واژه مسئولیتی است و هر جمله وزنه‌ای بر وجدان گوینده‌اش.
امروز، که سال‌ها از آن روزگار گذشته، باید پرسید: ما با میراث فکری و اخلاقی پیشکسوتان خود چه کرده‌ایم؟ آیا هنوز همان شوق، همان صداقت و همان حسِ رسالت در میان نسل تازه زنده است؟

پیشکسوتان رسانه، چراغ‌های راه‌اند. آنان نوشتند تا حقیقت خاموش نشود و جامعه از دروغ و تاریکی نترسد.
یاد آنان که رفتند گرامی، و احترام به آنان که هنوز می‌نویسند و می‌مانند، بر همه‌ی ما واجب است.

قلمشان روشن، نامشان ماندگار.
منوچهربرون