مسئولان فوتبال استان در قبال خفه شدن استعدادهای شهرستانی سکوت اختیار کرده‌اند.
به قلم یاسین اقبال خبرنگار پایگاه خبری جهان اخبار
در حالی که آکادمی فوتبال فولاد خوزستان به عنوان یکی از پیشرفته‌ترین مراکز استعدادیابی کشور شناخته می‌شود، تمرکز انحصاری امکانات و منابع در این آکادمی، به معضلی جدی برای توسعه متوازن فوتبال در استان تبدیل شده است. این تک‌قطبی بودن، سایه بلندی بر استعدادهای درخشان سایر شهرستان‌ها انداخته و پرسش اصلی اینجاست که چرا مسئولان فوتبال خوزستان برای خروج از این وضعیت انحصاری، برنامه‌ریزی مشخصی ندارند؟
آکادمی فولاد با پشتوانه مالی و لجستیکی گروه فولاد، در سال‌های اخیر موفق به پرورش و معرفی بازیکنان زیادی به تیم‌های ملی و لیگ برتری شده است. با این حال، این موفقیت، هزینه سنگینی برای کل استان داشته است: “خفه شدن استعدادهای شهرستانی”.
بسیاری از نوجوانان مستعد در شهرهایی مانند اهواز، آبادان، خرمشهر، دزفول، شوشتر و بهبهان، به دلایل متعددی از جمله مشکلات مالی برای اسکان و رفت‌وآمد، عدم دسترسی به آزمون‌های استعدادیابی و یا نبود اسکاوت حرفه‌ای در شهر خود، هرگز فرصت دیده شدن نمی‌یابند و استعدادشان در نطفه از بین می‌رود.
طبق نظرات کارشناسان فوتبال پایه در اهواز با صراحت میتوان گفت که: «آکادمی فولاد یک جزیره پیشرفته در دریای محرومیت است. آنها بهترین استعدادها را از سراسر استان جذب می‌کنند، اما این به معنای توسعه فوتبال کل خوزستان نیست. این مدل، یک “غربالگری نخبه‌گرایانه” است، نه یک “برنامه توسعه فراگیر”. هیات فوتبال خوزستان باید با ایجاد آکادمی‌های منطقه‌ای در مراکز استان و شهرستان‌های بزرگ، رقابت سالم را ایجاد و فرصت را برای همه عادلانه کند.»
سکوت معنادار هیات فوتبال خوزستان
نکته قابل تامل، سکوت و عدم اقدام عملی هیات فوتبال خوزستان در قبال این انحصار است. به نظر می‌رسد این هیات یا فاقد اراده سیاسی لازم برای مقابله با این غول صنعتی است، یا خود را در برابر توان و منابع فولاد ناتوان می‌بیند. گاهی نیز روابط پیچیده و وابستگی‌های غیررسمی، مانع از تصمیم‌گیری مستقل برای توسعه مراکز رقیب می‌شود.
اگر به این شکل پیش برود فوتبال خوزستان باید شاهد
نابودی استعدادهای محلی: هزاران نوجوان بااستعداد در شهرستان‌ها به دلیل عدم دسترسی به امکانات برابر، هرگز کشف نمی‌شوند.
وابستگی خطرناک: کل ساختار فوتبال پایه استان به یک نهاد خصوصی و نیمه‌خصوصی وابسته می‌شود که اولویت‌هایش ممکن است با اهداف توسعه ورزش همخوانی دائمی نداشته باشد.
· کم‌انگیزگی و رکود: خود آکادمی فولاد نیز در نبود رقبای جدی، ممکن است با گذشت زمان دچار روزمرگی و کاهش انگیزه برای نوآوری شود.
فوتبال خوزستان، این خاستگاه فوتبال ایران، شایسته بیش از یک آکادمی انحصاری است. زمان آن رسیده که هیات فوتبال خوزستان با همکاری سرمایه‌گذاران بخش خصوصی و نهادهای دولتی، با ایجاد شبکه‌ای از آکادمی‌های منطقه‌ای و مدرن، “تک‌قطبی بودن” را به “چندقطبی بودن” تبدیل کند. تنها در این صورت است که میتوان از حداکثر پتانسیل این استان فوتبال‌خیز بهره برد و مانع از فرصت‌سوزی بیشتر شد. ادامه این روند انحصاری، خیانت به آینده فوتبال خوزستان است.
