انتصابی فراتر از یک حکم؛ وقتی مدیریت فرهنگی بوی میدان می‌دهد
در روزگاری که خبر انتصاب‌ها اغلب با تردید، پرسش و احتیاط همراه است، گاهی یک نام می‌تواند فضای عمومی را آرام‌تر کند؛ نه از سر هیجان، بلکه به‌واسطه پیشینه‌ای که پیشاپیش سخن گفته است. انتخاب موسی خنافره به‌عنوان معاون فرهنگی، اجتماعی و ورزشی شهرداری اهواز از همین جنس است؛ انتصابی که بیش از آن‌که اداری باشد، حامل یک پیام اجتماعی است.
مدیریت فرهنگی، اگر صرفاً به گزارش، بخشنامه و تابلو خلاصه شود، به‌سرعت از مردم فاصله می‌گیرد. اما وقتی مدیری از دل میدان آمده باشد، فرهنگ را نه در اتاق‌های دربسته، که در کوچه‌ها، محله‌ها و در تماس مستقیم با زیست مردم معنا می‌کند. خنافره از آن دست مدیرانی است که کارنامه‌اش پیش از حکم، او را معرفی کرده است؛ از آموزش و پرورش تا فعالیت‌های جهادی، از کار اجتماعی بی‌ادعا تا حضور در مناطق کم‌برخوردار.
نکته قابل تأمل در این انتصاب، پیوند سه حوزه مهم فرهنگ، اجتماع و ورزش است؛ سه ضلع به‌هم‌پیوسته‌ای که اگر درست دیده شوند، می‌توانند موتور امید در یک کلان‌شهر خسته باشند. اهواز امروز بیش از هر زمان، به مدیرانی نیاز دارد که «مسئله شهر» را لمس کرده باشند؛ کسانی که بدانند نشاط اجتماعی با شعار ساخته نمی‌شود و سرمایه فرهنگی، حاصل اعتماد و حضور واقعی است.
فعالیت‌های جهادی، به‌ویژه در حوزه سلامت و خدمات پزشکی در مناطق محروم، نشان می‌دهد که نگاه خنافره به مسئولیت اجتماعی، نگاهی اجرایی و میدانی است، نه نمایشی. این تجربه می‌تواند در شهرداری، به سیاست‌گذاری‌هایی منجر شود که فرهنگ را از ویترین خارج کرده و به متن زندگی شهری بازگرداند؛ از تقویت ورزش محلات گرفته تا حمایت از فعالیت‌های مردمی و داوطلبانه.
البته هیچ انتصابی، فارغ از چالش نیست. ساختار شهرداری اهواز، با انبوهی از مسائل انباشته، نیازمند صبر، تعامل و شجاعت تصمیم‌گیری است. اما نقطه امید اینجاست که وقتی مدیر، پیش از هر چیز «مردم» را می‌شناسد، مسیر سخت هم قابل پیمودن می‌شود. مردم، مدیران پشت‌میزنشین را زود فراموش می‌کنند، اما آن‌هایی را که کنارشان ایستاده‌اند، به خاطر می‌سپارند.
انتصاب موسی خنافره را می‌توان فرصتی دانست برای بازتعریف مدیریت فرهنگی در اهواز؛ مدیریتی که به‌جای فاصله، بر پیوند تأکید دارد و به‌جای گفتاردرمانی، به عمل تکیه می‌کند. اگر این مسیر با حمایت نهادی و اعتماد متقابل همراه شود، شاید بتوان گفت این حکم، تنها یک جابه‌جایی اداری نبود؛ بلکه گامی کوچک اما معنادار در جهت بازسازی سرمایه اجتماعی شهر است.
منوچهربرون