آزمون وفاداری جریان‌های انقلابی در عصر بحران؛
در روزگاری که ملت ایران زیر فشار هم‌زمان تحریم‌های فلج‌کننده، تورم افسارگسیخته، گرانی، احتکار، فساد و بی‌عدالتی‌های مزمن، هزینه ایستادگی تاریخی خود را می‌پردازد، انتظار طبیعی مردم از جریان‌های مدعی انقلابی‌گری، همدلی، وحدت، کارآمدی و تبعیت بی‌چون‌وچرا از گفتمان امامین انقلاب است؛ نه تکروی، انشقاق و سهم‌خواهی سیاسی.
با این حال، واقعیت تلخ این است که بخشی از احزاب و چهره‌های منتسب به اصولگرایی، به جای ایستادن در سنگر مردم، در حال بازتعریف انقلاب به نفع منافع حزبی خود هستند! آنان نام انقلاب را یدک می‌کشند اما از روح انقلاب فاصله گرفته‌اند.
انقلابی‌گری: گفتمان یا غنیمت؟!
انقلابی اصیل، نه یک برند انتخاباتی است و نه سهم‌الشرکه قدرت. انقلابی‌گری، تعهد عملی به خط امام خمینی(ره) و تبعیت از رهبری معظم انقلاب است؛ همان خطی که محور آن «مردم»، «عدالت»، «استقلال» و «مبارزه با فساد» است.
هر جریانی که:
– منافع حزب را بر منافع ملت مقدم بداند،
– وحدت نیروهای انقلاب را قربانی رقابت‌های درون‌جناحی کند،
– فرامین صریح رهبری در مبارزه با فساد، حمایت از محرومان و انسجام ملی را نادیده بگیرد،
بدون تعارف، از مدار گفتمان انقلاب خارج شده است؛ هرچند نام اصولگرایی را بر پیشانی خود حک کند.
تکروی: نام دیگر تضعیف جبهه انقلاب؛
تکروی سیاسی در شرایط عادی هم خطاست، اما در شرایط جنگ اقتصادی و نبرد ترکیبی دشمن، ماهیت امنیتی پیدا می‌کند. چنددستگی در جبهه انقلاب، دقیقاً همان چیزی است که دشمن برای آن هزینه می‌کند.
وقتی برخی احزاب:
– به جای حل مسئله مردم، مشغول مرزبندی‌های مصنوعی می‌شوند،
– به جای ترمیم سرمایه اجتماعی، بر شکاف‌ها می‌دمند،
– و به جای پاسخگویی، دیگر نیروهای انقلابی را تخریب می‌کنند،
عملاً به تضعیف جبهه داخلی و فرسایش اعتماد عمومی دامن می‌زنند؛ خواه آگاهانه، خواه از سر خودمحوری، خواه قدرت‌طلبی!
آسیب‌شناسی یک کج‌راه خطرناک؛
بزرگ‌ترین خطای این افراد و احزاب، دیدن خود به جای دیدن مردم است. انقلاب اسلامی برای نجات ملت شکل گرفت، نه برای تضمین بقای احزاب. هرجا «منِ سیاسی» جای «ما‌ی انقلابی» را بگیرد، انحراف آغاز شده است.
این رویکرد سه پیامد ویرانگر دارد:
-
تضعیف انسجام نیروهای مؤمن و انقلابی
-
افزایش ناامیدی اجتماعی و تخریب سرمایه اعتماد
-
ارائه خوراک تبلیغاتی به رسانه‌های معاند و دشمنان ملت
