به قلم :صالح محمدیان
در حالی که شما همواره بر شفافیت، مشارکت و مدیریت مدرن شهری تأکید داشته‌اید، مشاهده می‌شود برخی از مدیران میانی و ارشد در مناطق و معاونت‌های تحت امر، مسیر دیگری را پیموده‌اند. آنان به جای آنکه «مدیر» باشند، به «رییس» تبدیل شده‌اند. این تنها یک بازی با کلمات نیست، بلکه واقعیتی است که پیامدهای آن در سطح شهر و در روحیه بدنه شهرداری به وضوح لمس می‌شود.
این مدیران، به جای هدایت و توانمندسازی، فقط دستور می‌دهند. به جای مشورت و استفاده از خرد جمعی، در اتاق‌های دربسته تصمیم می‌گیرند. آنان حضور در میدان عمل و شنیدن صدای کارگر خط‌آرا، باغبان پارک‌ها و یا شهروند ناراضی را جایز نمی‌دانند. ارتباط آنان با نیروهای عملیاتی، نه بر پایه احترام و اعتماد، که بر اساس ترس و رابطه مراد و مریدی استوار است.
نتایج این نگاه کهنه را می‌توان در پروژه‌های نیمه‌کاره، خرید تجهیزات بلااستفاده، برنامه‌های ضرب‌الاجلی که بدون مطالعه کافی تدوین می‌شوند و مهم‌تر از همه، در نگاه خسته و بی‌انگیزه بسیاری از کارکنان وفادار شهرداری دید. وقتی کارگری با سال‌ها تجربه، جرات بیان یک نقطه ضعف فنی را ندارد، وقتی کارشناسی از ترس توبیخ، یک تصمیم اشتباه مدیر بالا دست خود را بی‌چون و چرا اجرا می‌کند، و وقتی شهروندی بارها تماس می‌گیرد ولی پاسخی نمی‌شنود، باید پذیرفت که سبک «ریاست» بر «مدیریت» چیره شده است.
این روند، نه تنها کارایی را می‌کاهد و منابع مالی شهر را هدر می‌دهد، بلکه اعتماد عمومی را که سرمایه اصلی شماست، تحلیل می‌برد.
آقای شهردار؛
شما برای تغییر این شهر به مدیران کارآمد و خدمت‌گزار نیاز دارید، نه رییس‌های پشت میزنشین. انتظار می‌رود دستور فرمایید ارزیابی دقیق و بیطرفانه‌ای از شیوه رهبری و عملکرد مدیران مناطق، بر اساس شاخص‌های میدانی و بازخورد مستقیم کارکنان و شهروندان، صورت پذیرد. مدیریت شهری موفق، نیازمند تیمی هماهنگ است که همه اعضای آن، از بالا تا پایین، به اصول مدیریت علمی، اخلاق حرفه‌ای و خدمت صادقانه معتقد باشند.
امید است با تذکری به موقع، مسیر تصحیح شده و شاهد بازگشت آن روحیه تحول‌خواهی و مدیریت جهادی که شعار آغازین شما بود، در تمام سطوح شهرداری باشیم.
