در بیمارستان‌هاکه روزهای سخت بیماری و امیددرهم می‌آمیزدرفتار پرستاران می‌تواند دردی راالتیام بخشدیادرد تازه‌ای بیافزاید.
بسیاری از پرستاران با جانفشانی و مهربانی پشتیبان بیماران وخانواده‌هایشان هستند.
اما گاهی خستگی فشار کار زیاد و کمبود امکانات سبب می‌شود برخی پرستاران به جای کلام تسکین‌بخش با بی‌حوصلگی و بی‌احترامی برخورد کنند و رنج بیمار و همراهان را دوچندان سازند.

روایت‌هایی از همراهان بیمار:

پدری می‌گوید: «در بخش اطفال، پرستاری که برای سرم زدن به کودکم آمده بود بعد از دو بار ناموفق، با نگاهی عصبانی گفت: ‘دست بچه را بی‌حرکت نگه دار، خودت مشکل ایجاد می‌کنی!’ و این در حالی بود که کودکم از ترس گریه می‌کرد. حتی یک کلمه برای آرام کردن او نگفت.»
همراه بیمار سالمند تعریف می‌کند: «برای پرسیدن وضعیت مادرم سراغ پرستار بخش رفتم. با بی‌حوصلگی پاسخ داد: چشم به راه باشید، وقتش بشه خبرتون می‌کنیم.
و ادامه داد: ‘این همه سؤال نباید بپرسید، کار ما را کند می‌کنید.’ انگار که پرسیدن از حال عزیزمان جرم است.»
بیماری که در اورژانس بستری بودمی‌گوید:
یکی از پرستاران وقتی صدایش کردم با صدای بلند گفت: ‘مزاحم نشو، الان کار دارم!’ در حالی که درد شدیدی داشتم. آن لحظه احساس انسانی بی‌ارزش به من دست داد.

این برخوردها اگرچه از سوی تعدادی از پرستاران سر می‌زند اما تأثیری ماندگار بر ذهن بیماران و همراهان می‌گذارد.
درمقابل در برخی بیمارستان‌های کشور، پرستاران چنان با احترام و مهربانی رفتار می‌کنند که اضطراب خانواده‌ها به آرامش تبدیل می‌شود.
آن‌ها با توضیح واضح، صبر در پاسخگویی و نگاهی دلسوزثابت می‌کنند که «مراقبت» تنها به تزریق دارو نیست بلکه به رفتار انسانی نیز وابسته است.

به باورنویسنده پرستاران در شرایط دشوار و با کمبود امکانات کار می‌کنند و فشار روانی زیادی تحمل می‌نمایند.با این حال بیماران در آسیب‌پذیرترین حالت خود به سر می‌برند و سزاوار برخوردی محترمانه هستند.
مسئولان بیمارستان‌ها باید با آموزش مهارت‌های ارتباطی و ایجاد فضای حمایتی برای پرستاران، زمینه برخوردی مهربان‌تر و حرفه‌ای‌تر را فراهم کنند.
درمان واقعی آن است که دانش پزشکی و احترام انسانی همراه یکدیگر باشند.
امید است روزی برسد که هیچ بیماری علاوه بردرد جسم، زخم برخورد نادرست را تحمل نکند و هیچ پرستاری نیز از فشار کاری فرساینده در رنج نباشد.

🖋 عبدالحمید گل‌افشان