در چهلمین روز پرکشیدن دانش‌آموزان میناب، انگار زمان برای لحظه‌ای می‌ایستد. دل‌هایمان هنوز از صدای خنده‌های ناتمامی پر است که در کلاس‌ها جا مانده… از نیمکت‌هایی که هنوز انتظار می‌کشند… از مسیرهایی که باید ادامه پیدا می‌کردند. هیچ جمله‌ای نمی‌تواند جای خالی‌شان را پر کند، اما می‌تواند دست‌های ما را به هم نزدیک‌تر کند.
سوگ، یعنی پذیرفتن اینکه دلت برای کسی تنگ شده که دیگر برنمی‌گردد.
و تاب‌آوری، یعنی پیدا کردن راهی برای زندگی در کنار همین دلتنگی.
در روان کودکان، این روزها مثل موجی از سؤال‌ها، ترس‌ها و سکوت‌هاست. اما همین‌جادر سکوت، در اشک، در آغوش جایی است که بازسازی درونی آغازمی‌شود.
برای همراهی با کودکان در این روزهای سنگین:
احساساتشان را ترجمه کنید
اگر گفتند “نمی‌دانم چرا ناراحتم”، آرام پاسخ دهید: “طبیعی است… گاهی دل فقط می‌گیرد.
فاصله‌های امن بسازید
چند دقیقه تنفس آرام، چند دقیقه نوازش شانه‌ها، چند دقیقه گوش دادن بدون حرف زدن اینها زیرساخت تاب‌آوری‌اند.
به خاطره‌ها اجازه عبور دهید.
نقاشی، نوشتن، حرف زدن با یک عکس یا گفتن جمله‌ای ساده مثل دوست داشتم کنارت بودم اینها تحمل درد را آسان‌تر می‌کند.
روتین را آرام بازگردانید
کودکان در نظم روزمره احساس امنیت پیدا می‌کنند؛ خواب، غذا، بازی و لحظه‌های کوچک آرامش، مثل نخ‌هایی هستند که تاریکی را می‌دوزند.
کودکان میناب، عزیزهای آسمانی ما…
نام‌های شما در خاطره‌ها می‌ماند و در قلب‌ها ادامه پیدا می‌کند. ما هر قدمی که با مهربانی، آگاهی و امید برمی‌داریم، ادامه‌ی راهی است که شما ناتمام گذاشتید.
تاب‌آوری یعنی همین:
زخمی که مانده، اما ما را مهربان‌تر کرده.
دردی که هست اما راه را روشن‌تر می‌کند.
دلی که شکسته، اما هنوز می‌تپد. برای عشق، برای زندگی، برای یاد شما.
#بی تاب_میناب
#مشاوره
#سوگ
گل‌افشان
