مقدمه: معجزه حضور مردم در نبرد جنگ ترکیبی؛
در میانه جنگی ترکیبی که از آن به «جنگ تحمیلی سوم» یاد می‌شود، ائتلافی از استکبار جهانی به رهبری آمریکا و رژیم صهیونیستی، با بهره‌گیری از توان رسانه‌ای، اقتصادی و اطلاعاتی برخی همسایگان و هم‌پیمانان منطقه‌ای، هجم‌های همه‌جانبه را علیه ملت ایران طراحی و اجرا کردند. هدف راهبردی این تهاجم، فروپاشی ساختارهای اجتماعی، گسست میان ملت و حاکمیت و در نهایت براندازی نظام از درون بود. اما در بطن این نبرد نابرابر، آنچه میدان را به‌کل دگرگون ساخت، رخ‌نمایی معجزه‌ای آشکار و الهی بود که حتی قدرت سخت‌افزاری نیروهای مسلح را در حاشیه نگاه داشت: حضور خودجوش و هر شب ده‌ها میلیونی مردم در خیابان‌ها.
بیش از هفتادوپنج شب مستمر -که همچنان ادامه دارد- خیابان‌ها، میادین، روستاها و اقصی نقاط کشور صحنه خلق حماسه‌ای بی‌بدیل شده است. مردمی با اراده‌های پولادین، فارغ از هرگونه فراخوان سازمانی، خود به میدان آمده و با شعارهای کوبنده علیه دشمنان ایران، یکپارچگی ملی و میهنی را به نمایش می‌گذارند. این پدیده در تاریخ معاصر جهان بی‌نظیر است: هیچ ملتی تاکنون تحت چنان فشارهای سنگین اقتصادی، تهدید نظامی و تهاجم روانی، اینگونه پیوسته و گسترده به خیابان‌ها نیامده تا از حاکمیت و هویت سرزمینی خود دفاع کند. همین ویژگی بسیار خاص، این رویداد را به «معجزه» بدل کرده است؛ چراکه منطق مادی و محاسبات متعارف می‌گوید ملتی که در محاصره تحریم‌ها و اخبار ناامیدکننده است، باید منفعل باشد، اما ملت ایران سرسخت‌ترین و شجاع‌ترین مردمان جهان در برابر قوی‌ترین ارتش‌ها و پیچیده‌ترین پروژه‌های براندازانه ایستاده‌اند.
رمزگشایی از این اعجاز هفتادوپنج شبه، ما را به مفهوم «مهندسی معکوس فتنه با قدرت حضور» رهنمون می‌سازد. دشمن با مهندسی پیچیده‌ای از فتنه‌سازی، دروغ‌پردازی و ایجاد نارضایتی، به‌دنبال خالی‌سازی خیابان‌ها از حامیان نظام و سپس اشغال نمادین آنها به دست مخالفان بود. اما حضور بصیرت‌مندانه مردم، تمامی این محاسبات را واژگون کرد. به یک معنا، ملت ایران با خلق «بازدارندگی مردمی»، خط بطلانی بر پروژه «براندازی نرم» کشید و ثابت کرد که میدان اصلی نبرد تمدنی، نه صرفاً در لایه سخت‌افزاری، که در لایه گفتمانی و با تکیه بر سرمایه اجتماعی رقم می‌خورد. این همان «نظم نوین مردمی» است که از دل یک معجزه متولد شده است: نظمی که در آن، قدرت اصلی نه در موشک‌ها و تانک‌ها، که در قلب‌های مشتعل به عشق وطن تعریف می‌شود.
این حضور، تجلی عینی «جهاد تبیین» است. هفتادوپنج شب پایداری، خود یک روایت بی‌بدیل و رسانه‌ای خودکفا است که توانست دستگاه تبلیغاتی دشمن را به انفعال بکشاند. تحلیل‌گران و راهبردسازان غربی در برابر این «استثنای تاریخ» درمانده‌اند؛ چراکه ملاحظه می‌کنند در کشوری که به ادعای آنها آماده فروپاشی بود، اکنون هر شب خیابان‌ها سرشار از مردمی است که با فریاد، وفاداری خود را به ایران و آرمان‌هایش جار می‌زنند. این، همان «تنهایی استراتژیک دشمن» است که نه در اتاق‌های دیپلماسی، که در خیابان‌ها رقم خورده است.
محال است ملتی که این‌چنین از حاکمیت و میهن خود حمایت می‌کند، شکست بخورد. این یک اصل تردیدناپذیر تاریخی و الهی است. ارتش‌های قدرتمند می‌توانند تجهیزات را نابود کنند، اما هرگز نمی‌توانند ملتی را که به «حصار بصیرت» مجهز شده و هویت خود را در خیابان‌ها بازمی‌یابد، به زانو درآورند. هفتادوپنج شب -و امتداد آن- مصداق عینی همان جمله راهبردی است که «این ملت در نهایت پیروز است»؛ پیروز، چون «داشتن یک ملت»، بزرگ‌ترین مؤلفه قدرت ملی در برابر دشمنی است که اساساً فاقد پشتوانه مردمی واقعی است.
رمز پیروزی: معجزه جاری حضور مردم در خیابان‌ها؛
در نتیجه‌گیری نهایی باید اذعان داشت که معجزه حضور خیابانی، رمز وحدت، همبستگی ملی و میهنی و در یک کلام، رمز پیروزی نهایی در برابر مستکبران و جنایتکاران است. این معجزه جاری، همچنان ادامه دارد و هر شب بر عمق راهبردی نظام می‌افزاید. تا زمانی که این اراده‌های پولادین در صحنه باشند، محاسبات واژگون دشمن هرگز به سرمنزل مقصود نخواهد رسید و طلوع پیروزی قطعی، نزدیکتر از همیشه است.
صادق سلامت
روزنامه‌نگار
۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۵
