روزی پراز آرامش؛ آرامشی که حاصل یک کلمه ساده اما پررمزوراز است: «گذشت». همین دیروز،در ترافیک سنگین خیابان ، راننده جلویی سهواً دنده عقب گرفت و به سپر ماشین پشتی زد. به جای داد و بیداد، راننده دوم با لبخند گفت: «اتفاقی بود، مهم نیست». یا در صف نان، خانم مسنی ناخواسته پا روی پای جوانی گذاشت و جوان بدون هیچ برخوردی، با لطفی ساده گذشت.چه می‌شود اگر این «گذشت ساده» را از خیابان به خانه، دوستانه و فضای مجازی هم ببریم؟
دردنیای پرشتاب امروز، آن‌قدر به دنبال حق و حقوق خود هستیم که گاهی فراموش می‌کنیم ساده‌ترین راه برای رسیدن به آرامش، چشم‌پوشی از یک اشتباه کوچک یا نادیده گرفتن یک رفتار نسنجیده است. اما آیا ما هنوز می‌توانیم ببخشیم؟

درخانه که نگاه می‌کنیم، گاهی یک لجبازی ساده، چند روز قهر و کدورت بین اعضای یک خانواده ایجاد می‌کند. پدر و مادری که از فرزندشان دلگیرند، یا خواهر و برادری که بر سر مسائل پیش‌پاافتاده، سال‌ها از هم فاصله می‌گیرند. در میان دوستان هم وضع به همین منوال است؛ یک حرف بی‌پایه، یک سوءتفاهم پیش‌پاافتاده، بس است تا دوستی‌های چندساله از هم بپاشد.

حتی در فضای مجازی، جایی که قرار است محل تبادل نظر و اطلاعات باشد، گاهی گروه‌ها و کانال‌ها به میدان نبرد تبدیل می‌شوند. کاربرانی که هیچ‌کدام دیگری را نمی‌شناسند، بر سر یک نظر سیاسی یا یک شوخی ساده، چنان برخورد تندی می‌کنند که گویی با دشمن دیرینه‌ اشان روبرو شده‌اند. هیچ‌کس نمی‌خواهد اولین کسی باشدکه می‌گوید:اشتباه کردم یا ببخشید. همه در لاک دفاعی فرو می‌روند و گذشت، تبدیل به واژه‌ای عجیب و غریب می‌شود.

امااین قصه درمیان ما اهالی رسانه، شکلی تلخ‌تر پیدا می‌کند.قراراست خبرنگاران و روزنامه‌نگاران به دلیل آگاهی ازسواد رسانه الگوی مدارا و تحمل نظر مخالف درجامعه باشند.
کسی که با اصول ارتباط مؤثر آشناست می‌داندکه آستانه تحمل بالا،نشانه روشنفکری واقعی است،نه لجاجت و اصرار برحق خود.متأسفانه گاهی صحنه‌های ناراحت‌کننده‌ای از نبود گذشت می‌بینیم: همکاری مطلبی تازه منتشر می‌کند با یک اشتباه تایپی کوچک، اما به جای تذکر محترمانه، موجی از طعنه و تخریب در گروه‌های صنفی راه می‌افتد. رقابت سالم حرفه‌ای جای خود را به حساسیت‌های بی‌جا و کدورت‌های شخصی داده است.کمترپیش می‌آیدکه یک خبرنگار بگوید: «همکارم زحمت کشیده، شاید من هم روزی اشتباه کنم». آن «حس احترام» متقابل که رکن اصلی هر جامعه صنفی بالنده است، گاهی قربانی خودبزرگ‌بینی و نداشتن گذشت می‌شود. خبرنگاری که با صدها منبع و هزاران مخاطب سروکار دارد، اگرنتوانداز یک اختلاف نظر حرفه‌ای بگذرد، چگونه ازاوانتظارمی رودکه روایتگر منصف اتفاقات جامعه باشد؟
درجلسات صنفی یا فضای مجازی، به جای گفت وگو، قضاوت‌های عجولانه و قطعی، راه هرگونه آشتی و همدلی را می‌بندد.این درحالی است که ذات رسالت ما،رواداری و مدارا با همکار و مخاطب است.

به باورنویسنده بسیاری از گرفتاری‌های فردی و اجتماعی ما،فراموشی هنر گذشت است.گذشت نه به معنای باج دادن یا ضعف که به معنای قدرت کنترل خشم و اولویت دادن به آرامش برحق‌طلبی افراطی است.مامی‌توانیم ازامروز،از یک پیام ساده ببخشید یا عیبی ندارد شروع کنیم. خانواده، دوستان، گروه‌های مجازی و حتی جامعه خبرنگاری ما نیازمند نسیم ملایم بخشش است. باشد که خود اولین کسی باشیم که این نسیم را در این سرزمین می‌گستراند.

🖋عبدالحمید گل‌افشان