✍️”سید محمد دُرستان
مطالبه گر اجتماعی استان خوزستان

ایران کشوری دارای تمدنی کهن وبزرگ در جهان می باشد وقدمت تاریخی این تمدن کهن ۵۰۰۰ هزار ساله می باشد،کشوری با این ریشه های بلند تاریخی در جهان ، بدون تردید در مقابل طوفهای سهمگین همچون هجوم گسترده قدرتمندترین کشورهای استکباری،گرچه قامتش خمیده و جراحت هایی عمیق بر خود برداشته ولی همچو سروی شکوهمند وتنومندهمچنان پا برجا و مقتدر در جهان خواهد ماند.
قدمت کشور ایران رابه عنوان یک تمدن باستانی،معمولاً به بیش از ۲۵۰۰ سال نسبت می‌دهند،یعنی زمانی که امپراتوری هخامنشی در زمان هخامنشیان شکل گرفت؛ ولی تمدن‌های کهن‌تری قبل ازهخامنشی، مانند ماد و عیلام نیز در منطقه‌ای که امروزه به‌عنوان ایران شناخته می‌شود، وجود داشته‌اند.بطوریکه تمدن عیلام حدود ۳۲۰۰سال پیش از میلاد به عنوان یکی از قدیمی‌ترین تمدن‌های جهان در جنوب غرب ایران (خوزستان) شکل گرفت. این تمدن غنی دارای خط، ساختار سیاسی و سازمان‌های مذهبی بودند. بنابراین، می‌توان گفت ریشه‌های تمدن در این خاک به بیش از ۵۰۰۰ سال پیش بازمی‌گردد و ایران، به‌عنوان کهن‌ترین کشور جهان شناخته می‌شود. این تاریخ نشان دهنده وجود اولین دولت‌های متمدن در ایران است .
بسیاری از تمدن‌های بزرگ جهان (مانند مصر باستان یا بین‌النهرین) پس ازفروپاشی و تغییر فرهنگ، هویت خود را کاملاً از دست دادند و به تاریخ پیوستند. تنها تمدن بزرگ ایران است که در تلاطم های تاریخ ماندگار است.شاید عجیب‌ترین و در عین حال هوشمندانه ترین ویژگی تمدن ایران قدرت فرهنگ سازی ایرانی باشد. در بسیاری از موارد، فاتحان ایران همچون قوم‌ ویرانگر مغول به جای اینکه فرهنگ ایران را نابود کنند، خودشان تحت تأثیر فرهنگ ایرانی واسلامی آن قرار گرفتند.وقتی فاتحان وارد خاک ایران می‌شدند، با یک ساختار اداری، هنری و فرهنگی بسیار پیچیده و قدرتمند روبرو می‌شدند. آن‌ها برای اداره این سرزمین وسیع، ناچار بودند ازسیستم‌های مدیریتی ایرانی استفاده کنند.همچنین زبانِ دانش و ادبیات فارسی از یک زبانِ گفتگو به زبانِ علم، فلسفه و هنر تبدیل شد. حتی وقتی حاکمان خارجی می‌خواستند بر ایران حکومت کنند، برای رسیدن به جایگاه اجتماعی و علمی، باید زبان فارسی را می‌آموختند.
ایران برای مردمش، تنها یک «کشور» با مرزهای مشخص نبود؛ بلکه یک «مفهوم» بود ودارای هویت فرامرزی نیز بود.دوره ای که ایران از نظر سیاسی تکه‌تکه شده بود یا تحت سلطه امپراتوری‌های دیگر بود، مردم همچنان خود را متعلق به «ایران» می‌دانستند. این یک پیوند روانی و فرهنگی بود که هیچ ارتش یا حکمرانی نتوانست آن را از بین ببرد.
این یعنی هویت ایرانی، ریشه در «ذهنیت و باور» مردم داشت، نه فقط در «زمین و مرز».
در ادبیات فارسی نیز شاعرانی مانند فردوسی، در دورانی که هویت ملی در خطر بود، با کارهای خود (مانند شاهنامه) نوعی «مرگ‌زدایی فرهنگی» انجام دادند. آن‌ها با بازسازی اسطوره‌ها و تاریخ، حافظه جمعی ملت را احیا کردند.
ادبیات ایران، مانند یک منبع ذخیره‌سازقدرتمند عمل کرد که در زمان‌های تاریکِ سیاسی، هویت را دوباره از روی آن بازیابی می‌کرد.
♦️امروزه نیز تاریخ تکرار شد وبزرگترین قدرت های جهان با عظیم‌ترین تجهیزات نظامی به کشور متمدن وبا ریشه ایران حمله نمودند ، بیش از ۳۰ هزار نقطه آن را بمباران، رهبربزرگ ومقتدر و بسیاری ازفرماندهان ومتخصصان با ارزش وجمع کثیری از مردم اعم از زنان وکودکان ما را از بین بردند ولی در کمال بهت وبه طور معجزه آسایی ، اتحاد باور نکردنی واستقامت بزرگ مردم غیورایران را در مقابل خود دیدند که در دنیا کم نظیر ودر هیچ ذهنیتی جا نمی گیرد.این استقامت سرو گونه ریشه در تمدن و باورهای عمیق مذهب اسلامی این کشور دارد.
بسیاری در جهان شیفته وعاشق این کشور جسور ومتعصب در مقابل زورگویی مستکبران گردیدند ، چه ترانه های حماسی وشعرها وتفسیرها وتمجیدها که در جهان از ایران گردید .
ایثار واستقامت وقدرت ایران در تمام جهان نمایان گردیدوهمه در مقابل بزرگی این کشور کهن و با فرهنگ ، ایستاده احترام گذاشتند .
ایران بیشتر وبهتر در جهان شناخته شد و بار دیگر تهاجم های طوفان گونه دشمنان این سرزمین ،گرچه زخم های بزرگی وعمیق بر رخسار این کشور وارد نمود که نیاز به سالیان سال التیام دارند ولی شکوه ایستادگی سرو گونه، عظمت کشور بزرگ وزیبای ایران را دوچندان نمود‌ و همه می دانند که “همیشه این سرو باشکوه می ماند وطوفانهای سهمگین به پایان می رسد “.”خورشید که می‌تابد بر این دیارِ بلند
از عظمتِ تو، می‌گوید در هر دم و هر بند
قدرتِ تو نه در آهن و نه در تیر و کمان
بلکه در اراده‌ای است که نمی‌کشد درنگ
در طوفان‌های سخت و در بحران‌های سخت
ایستاده‌ای، با عظمتی ، محکم و سخت
از حافظ و مولانا، خرد جاری‌ست
در رگ‌های تو، عشق و معرفت ساری‌ست
ای ایران، ای مهدِ عظمت و اقتدار
بمان همیشه، سربلند و پرشکوه و ماندگار”