به قلم: صالح محمدیان

در حالی که زخم حملات اخیر هنوز بر پیکر زیرساخت‌های ریلی و هوایی کشور تازه است، شرکت‌های حمل‌ونقل به‌جای ترمیم آرام و برنامه‌ریزی‌شده، دست در جیب مردم کرده‌اند. بلیط قطار و هواپیما، یکباره و بی‌مقدمه، چنان جهشی قیمت خورده که انگار قرار است تمام هزینهٔ بازسازی بمباران‌ها را مسافران بپردازند.

زیرساخت‌های حمل‌ونقل آسیب دیده. ریل‌ها و باندها نیاز به مرمت دارند. این یک واقعیت انکارنشدنی است. اما پرسش اینجاست: چرا هزینهٔ این بازسازی باید مستقیم از جیب مسافری بیرون کشیده شود که خودش قربانی همان جنگ است؟

همان مسافری که شب حمله زیر بمباران، صبح با اعصاب خردشده سر کار رفته، و حالا برای یک سفر ضروری، باید پول بلیطی را بدهد که قیمتش چندبرابر شده؟

شرکت‌های حمل‌ونقل، در روزهای عادی، سود می‌برند و مالیات می‌دهند. در روزهای بحران اما، به‌جای آنکه از ذخایر خودشان یا بودجه‌های دولتی هزینه کنند، بار را یکراست می‌اندازند روی دوش مردم. این یعنی خصوصی‌سازی سود، و عمومی‌سازی زیان.

از منظر حقوقی، این رفتار برخلاف اصل حمایت از مصرف‌کننده است. طبق قوانین بالادستی، ارائهٔ خدمات عمومی حمل‌ونقل باید با رعایت عدالت و عدم تبعیض انجام شود. افزایش ناگهانی قیمت، آن‌هم در شرایطی که مردم گزینهٔ دیگری ندارند، مصداق سوءاستفاده از شرایط اضطراریست.

متولیان امر در وزارت راه و سازمان هواپیمایی، وظیفه دارند این بازار را تنظیم کنند، نه آنکه تماشاگر گرانی باشند.

تلخ‌تر آنکه این گرانی، فقط یک عدد روی تابلو نیست. پشت این عدد، بیماری هست که نمی‌تواند برای درمان به شهر دیگر برود. کارگری هست که نمی‌تواند به خانواده‌اش سر بزند. دانشجویی هست که نمی‌تواند سر کلاس حاضر شود. این قیمت‌ها، آدم‌ها را از ضروری‌ترین حقوقشان محروم می‌کند.

تاوان جنگ را مردم با جانشان داده‌اند. کافیست. جیبشان را که دیگر خالی نکنید.