حقوق شهروندی، تنها به سقفی بر سر و نانی در سفره خلاصه نمی‌شود. حق عبور از پیاده‌رویی امن، حق نفس‌کشیدن در شهری سامان‌یافته و حق دیدن چهره‌ای آراسته از شهر، از بنیادی‌ترین مطالبات یک شهروند است. اما وقتی پیاده‌روها به انبار کالا، چهارراه‌ها به ترمینال بی‌قاعده و ورودی‌های شهر به کشتارگاه غیربهداشتی تبدیل می‌شود، چه بر سر این حقوق می‌آید؟ آیا نظارت شهری، تنها به نصب چند تابلو و انتشار عکس در فضای مجازی خلاصه می‌شود، یا زمان آن رسیده که مسئولان از پشت میزها بیرون بیایند و به چشم خود آشفتگی میدان را ببینند؟
از خیابان سلمان فارسی تا کیانپارس، از گلستان تا زیتون، کلان‌شهر اهواز این روزها بیش از هر زمان دیگری از نظم و سامان شهری فاصله گرفته و به سوی آشفتگی‌ای پیش می‌رود که شایسته هیچ شهر بزرگی نیست؛ وضعیتی که هرکس به میل خود بساط می‌گسترد و هیچ‌کس پاسخگوی نظم عمومی نیست.
درمرکز شهر، خیابان سلمان فارسی بهشت دستفروشان شده؛ آن‌قدر که عابران پیاده، به‌ویژه زنان، کودکان و سالمندان، برای عبور از میان این راه باریک، با دشواری طاقت‌فرسایی مواجه‌اند که عبور را به معضلی روزانه بدل کرده است.در سوی دیگر، اصنافی که ماه‌هاست مالیات،عوارض وبیمه می‌پردازند،بااعتراض به‌حق،این پرسش را مطرح می‌کنند که چرا یک واحدصنفی قانونی بایدهزینه‌های سنگین شهری راتقبل کند، اما دستفروشی که نه سند مالیاتی دارد و نه پروانه کسب، بدون هیچ مزاحمتی جلوی مغازه‌اش بساط پهن کند؟
ورودی و خروجی‌های شهر، زیرِ پل‌ها و کنار جاده‌ها، صحنه توقف وانت‌بارها و سه‌چرخه‌هایی است که میوه می‌فروشند. رانندگانی که ناگهان برای خرید، خلاف قوانین پارک می‌کنند و لحظاتی بعد، ترافیک سنگین یا تصادفاتی که گاه به جرح یا فوت ختم می‌شود، رقم می‌خورد. این در حالی است که ماموران شهرداری، نه نظارتی دائم دارند و نه برخوردی مستمر؛ درحالی‌که با همکاری راهنمایی و رانندگی، می‌توان این میوه‌فروشان را با حفظ احترام و در نظر گرفتن جایگاه معیشتی‌شان، به مکان‌های استاندارد و سامان‌یافته هدایت کرد.
در برخی ورودی و خروجی‌های شهر، سلاخی غیربهداشتی گوسفند و فروش آزاد گوشت، جلوِ چشم رهگذران رقم می‌خورد؛ گوشتی که بدون نظارت دامپزشکی یا شهرداری، در معرض آلودگی به فروش می‌رسد. این نه تنها زشتی بصری شهر را چند برابر کرده، که تهدیدی جدی برای سلامت عمومی است.
سرِچهارراه‌ها ومیادین اصلی، ایستگاه‌های تاکسی و مسافربرهای شخصی آن‌چنان درهم‌برهم توقف می‌کنند که گویی هیچ قانون راهنمایی و رانندگی در این شهر وجود ندارد. از خیابان سلمان فارسی تا کیانپارس، از گلستان تا زیتون، دوبل‌پارک‌کردن خودروها به دلیل نبود پارکینگ‌های مناسب، معابر را به کارگاه ترافیک و استرس تبدیل کرده است. همه این آشفتگی‌ها، حکایت از یک نکته دارد: شهرداران مناطق و شهردار کلان‌شهر، نظارت مستمر و قاطع را به فراموشی سپرده‌اند.
آقای استاندار! جناب معاون عمرانی! این گزارش، انعکاس صدای مردمی است که از روزمرگی بی‌نظمی به ستوه آمده‌اند. اهواز، گنجینه جنوب ایران است، نه محلی برای نمایش هرج‌ومرج. مردم از شما انتظار دارند تا با ورود جدی و قاطع، از یک‌سو، دستور دهید با کمک شهرداران مناطق میادین میوه و تره‌بار استاندارد را برای فروشندگان سیار فراهم کنند تا امرار معاش آنان بی‌آسیب بماند، و از سوی دیگر، با همکاری راهنمایی و رانندگی و نهادهای نظارتی، به ساماندهی پیاده‌روها و برخورد با متخلفان بپردازند.
زمان نظارت میدانی است، نه انتشار کلیپ‌های کلیشه‌ای؛ زمان قاطعیت است، نه مماشات با بی‌قانونی؛ زمان عمل است، نه وعده‌هایی که در باد می‌رود.
به باور نویسنده، اهواز ظرفیت تبدیل شدن به شهری مدرن و منظم را دارد؛ اما این مهم، جز با اراده جدی مسئولان و حضور مستمر در میدان، ممکن نخواهد شد. اگر امروز برای ساماندهی این آشفتگی‌ها قدم برنداریم، فردا شهر را به دست هرج‌ومرج خواهیم سپرد. شهروندان، چشم به راه اقدام عملی هستند، نه شعارهای تکراری. بیایید این فاصله‌ی زشت را جبران کنیم و اهواز را به شأن واقعی‌اش، یعنی یک کلانشهر سربلند و منظم، بازگردانیم؛ این خواسته به‌حق مردمی است که دیگر تاب بی‌نظمی را ندارند.
🖋عبدالحمید گل‌افشان