منوچهربرون
گاهی یک گفت‌وگوی کوتاه، دریچه‌ای به یکی از عمیق‌ترین دغدغه‌های یک سرزمین می‌گشاید. در گفت‌وگویی صمیمانه با یکی از پیشکسوتان عرصه رسانه که سال‌ها در حوزه مسائل اجتماعی نیز فعالیت داشته است، سخن از مطبوعات، رسانه و آینده فرزندان خوزستان به میان آمد. نقطه مشترک این گفت‌وگو، تأکید بر یک اصل بنیادین بود؛ حمایت از فرزندان خوزستان، هر جا که باشند و در هر جایگاهی که به مردم و کشور خدمت می‌کنند.
خوزستان، سرزمین استعدادهای بزرگ است. استانی که در عرصه‌های فرهنگ، هنر، رسانه، علم، مدیریت، ورزش و اقتصاد، شخصیت‌های فراوانی را به ایران معرفی کرده است. با این حال، یکی از آسیب‌های جدی این دیار، کم‌رنگ بودن فرهنگ حمایت متقابل از نخبگان و نیروهای توانمند خود است. گاه فرزندان این سرزمین، بیش از آنکه از سوی هم‌استانی‌های خود مورد حمایت قرار گیرند، درگیر اختلاف‌های سلیقه‌ای، رقابت‌های فردی، نگاه‌های جناحی، طایفه‌ای یا محلی می‌شوند و همین مسئله، ظرفیت‌های بزرگ را به فرصت‌های از دست‌رفته تبدیل می‌کند.
هیچ جامعه‌ای بدون سرمایه اجتماعی رشد نخواهد کرد و مهم‌ترین رکن سرمایه اجتماعی، اعتماد، همدلی و همکاری است. هنگامی که موفقیت یک مدیر، یک روزنامه‌نگار، یک پژوهشگر یا یک هنرمند، موفقیت همه مردم یک استان تلقی شود، آن جامعه می‌تواند در سطح ملی اثرگذار باشد. اما اگر هر موفقیتی با حسادت، بی‌تفاوتی یا تخریب همراه شود، مسیر توسعه ناهموار خواهد شد.
هویت خوزستانی، فراتر از قومیت، زبان، شهر و طایفه است. این هویت، مجموعه‌ای از فرهنگ‌های ارزشمند عرب، بختیاری، لر، فارس، دزفولی، شوشتری، ترک، قشقایی و دیگر اقوامی است که قرن‌ها در کنار یکدیگر زیسته‌اند و تمدنی غنی را شکل داده‌اند. حفظ این هویت، تنها با تقویت روحیه همدلی و پرهیز از مرزبندی‌های محدود امکان‌پذیر است.
در عرصه رسانه نیز این اصل بیش از هر جای دیگری اهمیت دارد. اگر روزنامه‌نگاران، مدیران رسانه و فعالان فرهنگی استان بتوانند با حفظ استقلال حرفه‌ای، در حمایت از ظرفیت‌های انسانی خوزستان هم‌صدا باشند، جایگاه رسانه‌های استان نیز در سطح ملی ارتقا خواهد یافت. رقابت حرفه‌ای، لازمه پیشرفت است، اما رقابتی که به حذف، تخریب و تفرقه بینجامد، نه به سود رسانه است و نه به سود مردم.
امروز بیش از هر زمان دیگری، خوزستان به وحدت اندیشه و همگرایی نخبگان نیاز دارد. هر فرزند این سرزمین که در مدیریت، رسانه، فرهنگ، دانشگاه، صنعت یا هر حوزه دیگری به جایگاهی دست می‌یابد، در حقیقت بخشی از سرمایه انسانی خوزستان است و شایسته حمایت، دلگرمی و همراهی است؛ زیرا موفقیت او می‌تواند راه را برای حضور نسل‌های بعدی نیز هموار سازد.
توسعه از جایی آغاز می‌شود که «ما» جای «من» را بگیرد. اگر منافع استان و کشور بر منافع شخصی ترجیح داده شود و فرهنگ حمایت از شایستگان جایگزین رقابت‌های فرسایشی گردد، خوزستان می‌تواند بار دیگر به یکی از اثرگذارترین استان‌های ایران در عرصه فرهنگ، رسانه، مدیریت و توسعه تبدیل شود. آینده روشن این سرزمین، بیش از هر چیز، به دست‌های به‌هم‌پیوسته فرزندانش ساخته خواهد شد.