در سومین جنگ تحمیلی (جنگ ترکیبی)، محور آمریکایی-صهیونیستی با تمامی ظرفیت‌های خود وارد نبردی همه‌جانبه علیه ایران شد. یکی از اصلی‌ترین ابزارهای این نبرد، راهبرد «هویج سمی» است؛ راهبردی که با پوشش منفعت، در پی نفوذ، تضعیف و فروپاشی هدف از درون است. گرچه برخی افراد ساده‌لوح در داخل فریب این سناریو را خوردند، اما ساختار تصمیم‌گیری و بدنه ملت ایران، آن را خنثی کرد. هویج سمی یک تاکتیک عملیاتی ذیل راهبرد کلان جنگ ترکیبی است که عمدتاً با ابزارهای جنگ شناختی اجرا می‌شود. جنگ ترکیبی ظرفی جامع برای به‌کارگیری هم‌زمان قدرت نظامی، اقتصادی، سیاسی، سایبری و روانی است و جنگ شناختی، موتور محرکه هویج سمی و متمرکز بر تصرف ادراک و ذهن جامعه است.
مرحله اول: فریب راهبردی با وعده‌های رنگین و توخالی مانند لغو تحریم‌ها، گشایش اقتصادی و سرمایه‌گذاری‌های کلان آغاز می‌شود. دشمن این هویج سمی را نه برای اعطای یک فرصت، بلکه برای «دستکاری ادراک تهدید» عرضه می‌کند تا ذهن مردم و مسئولان را از تهدید اصلی و مسیر مقاومت منحرف سازد. اما در ایران، تجربه تاریخی برجام و بدعهدی‌های مکرر غرب، یک «مصونیت شناختی نسبی» ایجاد کرده و اکثریت نخبگان و افکار عمومی، این وعده‌ها را پروژه‌ای فریبنده ارزیابی می‌کنند.
مرحله دوم: اسارت زمانی با طراحی بن‌بست فرسایشی از ضرب‌الاجل‌های پوشالی و مذاکرات بی‌فرجام دنبال می‌شود تا کشور را در برزخ انتظار، زمین‌گیر و سرمایه راهبردی «زمان» را از آن سلب کند. اما ایران با «اقتصاد مقاومتی» و متنوع‌سازی ابتکارات دیپلماتیک به‌ویژه با همسایگان و شرق، از این تله عبور کرده و زمان را به نفع خود مدیریت نموده است.
مرحله سوم: استحاله هویتی به‌دنبال ذوب خاموش ارزش‌های بنیادینی چون استقلال، مقاومت و فرهنگ بومی با روکش مفاهیم فریبنده‌ای مانند پیشرفت یا جهانی‌شدن است. دشمن می‌خواهد جامعه حس کند که حفظ هویت، مانع توسعه است. اما شکست این مرحله در ایران، مدیون سرمایه عظیم فرهنگی-اعتقادی و احیای گفتمان «ما می‌توانیم» در میان نسل جوان است که در میدان‌های علمی، فناوری و فرهنگی تبلور یافته است.
مرحله چهارم: نفوذ ساختاری خطرناک‌ترین گام و هدف آن رخنه دادن عناصر همسو و تطمیع‌شده در لایه‌های تصمیم‌سازی و حاکمیتی است تا سیاست‌های کلان را به نفع دشمن منحرف کنند. هوشیاری نهادهای امنیتی و نظارتی و شفاف‌سازی مستمر، سد محکمی در برابر این پروژه ایجاد کرده و اجازه نداده جریان نفوذ به هسته سخت تصمیم‌گیری ملی تسری یابد.
مرحله پنجم: فروپاشی کنترل‌شده غایت راهبرد و به معنای خودویرانگری ملی و تسلیم روانی بدون تهاجم نظامی است که در آن اعتماد عمومی فرو می‌ریزد و انسجام اجتماعی خُرد می‌شود. اما نقطه شکست قطعی این مرحله در ایران، میدان‌داری بی‌وقفه مردم و نیروهای مسلح بوده است. حضور آگاهانه مردم در صحنه‌های سرنوشت‌ساز، صلابت و بازدارندگی فزاینده نیروهای مسلح، دیپلماسی فعال منطقه‌ای و بین‌المللی، و تداوم خدمت‌رسانی دولت و مدیران اجرایی در کنار بی‌توجهی قاطع به وعده‌های پوشالی دشمن، همگی تصویرگر شکست این پروژه هستند. در رأس این هرم ایستادگی، وجود رهبری آگاه، آینده‌نگر و دارای عمق راهبردی قرار دارد که با ترسیم دقیق نقشه دشمن، کشتی انقلاب را از میان این امواج فریب به ساحل امن هدایت کرده است.
نتیجه‌گیری نهایی:
راهبرد هویج سمی، با تمام پیچیدگی‌هایش، در ایران به سه دلیل بنیادین شکست خورده است: نخست «حافظه تاریخی ملت» که وعده‌های رنگین غرب را در ترازوی بدعهدی‌های مکرر می‌سنجد؛ دوم «عمق راهبردی رهبری» که با واژه‌سازی‌هایی چون «نفوذ» و «جنگ شناختی»، سیستم را در برابر این تله واکسینه کرده است؛ و سوم «درهم‌تنیده بودن پیوند ملت و حاکمیت» در لحظات تهدید. گرچه ممکن است در لایه‌های سطحی و در میان عده‌ای محدود، فریب‌هایی موقتی رخ داده باشد، اما هسته مقاومت ملی ایران نشان داده که هویج سمی، تنها یک توهم راهبردی در اتاق فکر دشمنان بوده و وعده‌های دروغین ترامپ و آمریکا، هیچ‌گاه نتوانسته خللی در اراده پولادین ملت و نیروهای مسلح ایران ایجاد کند. این شکست، نه یک اتفاق، که محصول یک ترکیب هوشمندانه از قدرت نرم و سخت ملی است.
صادق سلامت
روزنامه‌نگار
۱۵ مردادماه ۱۴۰۵
