منوچهربرون
خوزستان سرزمین صداهاست؛ صدای کارون، نخلستان، صنعت، کشاورزی، عشایر، روستاها و شهرهایی که هرکدام داستانی برای گفتن دارند. اما در میان این همه صدا، یک صدا بیش از همه باید شنیده شود: صدای مردم.
رسانه‌های خوزستان اگر بخواهند در معادلات ملی اثرگذار باشند، پیش از هر چیز باید یکدیگر را تحمل کنند، کنار هم بایستند و هوای همدیگر را داشته باشند. اختلاف سلیقه طبیعی است؛ حتی رقابت حرفه‌ای می‌تواند به رشد رسانه کمک کند، اما تفرقه و تخریب یکدیگر، صدای خوزستان را ضعیف می‌کند.
رسانه‌دار و روزنامه‌نگار خوزستانی نباید رقیب خود را دشمن ببیند. ممکن است یک روزنامه با روزنامه‌ای دیگر اختلاف نگاه داشته باشد، یک خبرنگار با خبرنگاری دیگر در شیوه تحلیل متفاوت باشد یا یک رسانه سیاست تحریریه متفاوتی داشته باشد؛ اما در مسائل کلان استان، منافع مردم باید نقطه مشترک همه باشد.
اگر مطالبه‌ای درباره آب، محیط زیست، اشتغال، کشاورزی، صنعت، فرهنگ، میراث فرهنگی، گردشگری، آموزش یا توسعه استان وجود دارد، رسانه‌ها می‌توانند با حفظ استقلال خود، آن را به یک مطالبه عمومی و منسجم تبدیل کنند.
رسانه مردمی، تریبون مدیران نیست؛ آینه جامعه است.
کار رسانه فقط انتشار خبر افتتاح یک پروژه یا سخنان یک مسئول نیست. رسانه باید بپرسد چرا فلان پروژه نیمه‌تمام مانده، چرا فلان روستا با مشکل آب روبه‌روست، چرا یک جوان تحصیل‌کرده فرصت اشتغال ندارد، چرا سرمایه‌های فرهنگی استان دیده نمی‌شوند و چرا ظرفیت‌های عظیم خوزستان هنوز به توسعه پایدار تبدیل نشده‌اند.
مطالبه‌گری البته با تخریب متفاوت است. خبرنگار حرفه‌ای نه دشمن مسئول است و نه وکیل مدافع او. وظیفه‌اش پرسیدن، بررسی کردن، روایت کردن و رساندن صدای مردم به مسئولان است.
خوزستان بیش از آنکه به صدها صدای پراکنده نیاز داشته باشد، به رسانه‌های حرفه‌ای و مستقلی نیاز دارد که در مسائل اساسی استان بتوانند یک صدای مشترک بسازند.
صدایی که وقتی به پایتخت می‌رسد، نتوانند آن را نادیده بگیرند.
این وحدت به معنای حذف اختلاف نظر نیست؛ برعکس، جامعه رسانه‌ای سالم باید پر از دیدگاه‌های متفاوت باشد. اما اختلاف دیدگاه نباید به دشمنی تبدیل شود و رقابت حرفه‌ای نباید به حذف و تخریب همکاران بینجامد.
ما در خوزستان پیشکسوتان بسیاری داشته‌ایم که با کمترین امکانات، چراغ مطبوعات و رسانه را روشن نگه داشتند. امروز نیز نسل تازه‌ای از خبرنگاران، روزنامه‌نگاران، مستندسازان و فعالان رسانه‌ای در حال ادامه همان راه هستند. اگر این نسل‌ها دست یکدیگر را بگیرند، رسانه خوزستان می‌تواند دوباره جایگاه شایسته خود را پیدا کند.
رسانه‌ای که درد مردم را نبیند، دیر یا زود مردم را از دست خواهد داد.
و رسانه‌ای که درد مردم را بشنود، آن را درست روایت کند و برای حل آن مطالبه‌گری کند، حتی اگر امکانات محدودی داشته باشد، می‌تواند اثرگذار باشد.
خوزستان امروز بیش از همیشه به چنین رسانه‌ای نیاز دارد؛ رسانه‌ای که نه در خدمت افراد، بلکه در خدمت مردم باشد؛ نه گرفتار حاشیه، بلکه پیگیر حقیقت باشد؛ نه عامل اختلاف، بلکه در مسائل مشترک، پل ارتباطی میان مردم، مسئولان و جامعه باشد.
بیاییم اختلاف سلیقه‌ها را بپذیریم، اما در دفاع از منافع مردم خوزستان کنار هم بایستیم.
چرا که صدای پراکنده شنیده نمی‌شود؛ اما صدای متحد، حتی اگر از دورترین نقطه خوزستان برخیزد، می‌تواند تا پایتخت شنیده شود.
