شب‌هایی که هوای خوزستان نفس‌گیر می‌شود، بسیاری از خانواده‌های شوشتری و گردشگران شهرهای همجوار، راهی حاشیه‌ی رودخانه کارون می‌شوند تا ساعاتی را در خنکای نسیم شب به آرامش برسند. اما شامگاه گذشته، یکی از بازدیدکنندگان که همراه با خانواده‌اش به پارک جزیره رفته بود، با صحنه‌ای غیرمنتظره روبه‌رو شد: تاریکی مطلق در مسیرهای پیاده‌روی، نبود روشنایی در نشیمن‌های ساحلی و سایه‌هایی از ناامنی که جای آرامش، دل‌نگرانی را به مهمانان هدیه می‌داد. این تنها روایت یک خانواده نیست؛ این تصویر تکراری شب‌های اخیر پارک جزیره شوشتر است.
پارک جزیره، این تفرجگاه ساحلی با فضای سبز و دسترسی به حاشیه‌ی آرام کارون، سال‌ها یکی از ظرفیت‌های بی‌نظیر گردشگری در شمال خوزستان به شمار می‌رفت.اما این روزها، آنچه از این مجموعه در شب‌ها به چشم می‌خورد، تاریکی مطلق در کنار نبود نظارت کافی است. فضایی که باید مامنی امن برای خانواده‌ها باشد، در غیاب روشنایی، به محلی برای بروز ناهنجاری‌هایی چون درگیری‌های لفظی و فیزیکی، رفتارهای نامتناسب با شأن خانواده و آلودگی‌های زیست‌محیطی ناشی از ورود بی‌ضابطه‌ی خودروها به بستر رودخانه بدل شده است. نبود نیروی انتظامات ثابت، پارکینگ اصولی و دوربین‌های نظارتی، بر عمق این بی‌سامانی افزوده و پرسش‌های جدی درباره‌ی مدیریت این تفرجگاه برجای گذاشته است.

به گفته‌ی شماری از شهروندان شوشتری، ریشه‌ی اصلی این خاموشی، به اختلاف مالی میان پیمانکار و شرکت توزیع نیروی برق بازمی‌گردد؛ موضوعی که گفته می‌شود به پرداخت‌نشدن بدهی پیمانکار منجر شده و شرکت برق نیز انشعاب مجموعه را قطع کرده است. فارغ از صحت و سقم این ادعا، آنچه قابل تأمل است، تداوم این وضعیت با وجود دریافت ۴۰ هزار تومان ورودی از هر خودروست؛ مبلغی که به نظر نمی‌رسد در ساماندهی و نظارت بر این مجموعه هزینه شود و سرنوشت آن برای شهروندان مبهم مانده است.

در این میان، پیگیری‌های مردمی با پاسخ‌های پراکنده و بعضاً متناقض دستگاه‌های متولی روبه‌رو می‌شود؛ به‌گونه‌ای که گاه شهرداری، تأمین روشنایی بوستان‌ها را در حیطه‌ی وظایف شرکت برق می‌داند و گاه این شرکت، مسئولیت را متوجه شهرداری یا پیمانکار مجموعه می‌کند. این چندصدایی در حالی است که فرمانداری،اعضای شورای شهر و نمایندگان میراث فرهنگی نیز می‌توانستند با تشکیل جلسه‌ای مشترک در فرمانداری، ضمن رفع موانع اداری و مالی، راهکاری عملی برای روشنایی و نظارت بر این پارک ارائه دهند؛ اما تاکنون چنین هماهنگی به چشم نیامده است.
نکته‌ی تأمل‌برانگیزتر، مقایسه‌ی این وضعیت با عملکرد سایر شهرهای استان است؛ جایی که شهرستان دزفول برای جذب گردشگر در حاشیه‌ی رودخانه‌های خود برنامه‌ریزی و سرمایه‌گذاری می‌کند و شوشتربا وجودداشتن یکی از ارزشمندترین تفرجگاه‌های ساحلی، نه تنها گامی برای بهبود برنداشته که با این بی‌نظمی، مهر تأییدی بر ناامیدی میهمانان می‌زند.
جناب آقای موالی‌زاده، استاندار محترم خوزستان و جناب آقای علم‌الهدایی، معاونت محترم عمرانی استانداری، شهروندان شوشتر از تمامی اقوام محترم، عاجزانه استدعا دارند که با اعزام بازرسان و کارشناسان به شوشتر، نسبت به بررسی میدانی این مشکل و انجام اقدامات عاجل برای برقراری روشنایی و نظارت بر پارک جزیره دستور فرمایند. متأسفانه باید گفت رفع این معضل از توان مدیران غیربومی مستقر در شهرستان خارج شده است؛ مدیرانی که با شناخت ناکافی از ظرفیت‌های گردشگری شوشتر و فقدان دلسوزی لازم، عملاً به عاملی برای تضعیف زیرساخت‌های این شهر تاریخی تبدیل شده‌اند. تجربه‌ی سال‌های اخیر در شهرهای مختلف خوزستان به روشنی نشان داده است که انتصاب مدیران غیربومی و غیردلسوز در رأس امور شهرستان‌ها، ضربات جبران‌ناپذیری بر پیکره‌ی گردشگری، اقتصاد و سرمایه‌های اجتماعی وارد کرده است؛ مدیرانی که دلبستگی و شناخت کافی از بافت فرهنگی، تاریخی و ظرفیت‌های بومی منطقه ندارند و در عمل، نه تنها گره‌ای از مشکلات نمی‌گشایند که بر پیچیدگی‌های آن می‌افزایند. اگر این روند ادامه یابد گردشگری در شوشتر با خطر نابودی مواجه خواهد شد و جبران خسارت‌های وارد شده، سال‌ها زمان خواهد برد.

به باورنویسنده پارک جزیره، با تمام ظرفیت‌های بی‌نظیرش، امروز به نمادی از بی توجهی جمعی بدل شده است؛ جایی که اختلافات اداری و مالی بر امنیت و آرامش شهروندان و میهمانان اولویت پیدا کرده و ورودی‌های دریافتی، نه در روشنایی و نظم، که در تاریکی و بی‌سامانی هزینه می‌شود. به راستی، آیا باید منتظر حادثه‌ای باشیم تا چراغ‌های خاموش این جزیره روشن شوند و مسئولان، اهمیت نظارت بر تفرجگاهی با این سطح از استقبال مردمی را درک کنند؟

🖋 عبدالحمید گل‌افشان