«بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ»
✍️ نگارنده؛ سیدقنبر یوسفیانی
دانش‌آموخته علم سیاست و روابط بین‌الملل
«فرزند؛ خوزستان –بهبهان»
__________________________
«ستارگانی که خاک عراق، آسمان غزه و دشت قطر را به تماشای غیرت ایران نشاند؛ روایتِ آزادگانِ از قفسِ بندِ بعث تا پروازِ بی بالِ امروز»

✍️ مقدمه؛ از قفسِ بیراههٔ تاریخ تا میدانِ امروز

بخشی از روایتِ مردم ایران، نه در قابِ نوروزها و عیدها، نه در خلوتِ جشن ها، بلکه در تاریکیِ سلولهای تنگ و بوی باروت و خونِ جبهه ها نوشته شده است.
جنگ تحمیلیِ هشت ساله، تاریخِ این خاک را با سرنوشتِ هزاران آزاده گره زد؛ مردانی که سربازِ وطن بودند و به جایِ آسایش، عطشِ شهادت را برگزیدند، اما تقدیر، قصهٔ آنان را با فصلی دیگر رقم زد:

⬅️ اسارت.

اسارت نه پایانِ ماجرا بود، نه قهرِ تاریخ؛ بلکه آغازِ امتحانی سخت تر از معرکهٔ جنگ بود. آنجا که جسم بی رمق و روح، تنها ستونِ ایستادگی بود. امروز اما، همان قبیلهٔ آهنین، در هیبتِ خلبانانِ تیزپرواز و جنگجویانِ گردانهای مقاومت، ونیروهای نظامی ما تکرارِ همان حماسه اند؛ با این تفاوت که این بار آسمانِ غزه، لبنان، سوریه و حتی قلبِ پایگاههای متجاوزِ قطری، میدانِ نبردِ آنان شد.

⬅️ شرحِ شخصیتِ اسرا؛ انسانهای خاکستریِ صبور؛

به افتخار سال روز آزادی آزادگان سرافراز جنگ هشت ساله تحمیلی باید قلم بر دست گرفت و نوشت، و این حقیقت ناب را فریاد زد که آزادگانِ ما، نه قهرمانانِ سینماییِ بی خطا بودند و نه ابرمردهای اساطیری؛ آنها انسانهای عادی ای بودند که در روزهایِ غیرعادی، والاترین تصمیمِ غیرعادیِ زندگیِ خود را گرفتند. جوانانی از جنسِ همین کوچه ها؛ معلم، کشاورز، دانشجو، کارگر. آنان با همان دستی که بیل و قلم میگرفت، اسلحه بر دوش گرفتند و با همان چشمی که روشناییِ خانه را دیده بود، سیاهیِ سلول را تجربه کردند.

آنها نمادِ آن باورِ سترگ اند که «اگر بمیریم، می مانیم»؛ و اگر زنده بمانیم، سربلندتر از همهٔ زندگان. شخصیتِ آنان با عصمت و حیا، با صبر و شجاعت، و با عشقی آمیخته بود که نه با شکنجه و نه با مرورِ زمان، از بین نرفت.

⬅️ سختیها، عذابها و شکنجه های جسمی و روحی در چنگال رژیم بعث؛

در اردوگاههای رژیم بعثیِ عراق، سخت ترین فصلِ این تاریخ رقم خورد. شکنجه های جسمی؛ از کابل و شلاق و سیم های خاردار بر پیکرِ عریان، تا حبس در سلولهای انفرادیِ کوچکتر از قامتِ انسان، و محرومیتِ طولانی از آب و غذا و خواب. اما سخت تر از زخمِ تن، زخمِ روح بود.
زخمِ روح، وقتی بود که میدانستند نامشان از فهرستِ زندگانِ این خاک حذف شده؛ وقتی خبرِ شهادتِ خودشان را در میانِ زمزمه های اسرا می شنیدند؛ وقتی وعده های آزادی، سرابی بیش نبود؛ و وقتی برای درهم شکستنِ غیرتشان، بازیچهٔ تبلیغات و سانسور و دروغ می شدند. اما این شمشیرها هرگز نتوانستند قلعهٔ ایمانِ آنان را تسخیر کنند؛ چراکه آنان می دانستند این مظلومیت، میراثِ اصلیِ مکتبِ عاشوراست.

⬅️ از قفسِ دجله تا آتشِ غزه و لبنان؛ پیوندِ دیروز و امروز؛

اگر دیروز بعثِ صدام با حمایتِ تمام عیارِ استکبار، هشت سال بر پیکرِ ایران آتش ریخت، امروز رژیمِ کودک کشِ صهیونیستی با همان منطقِ وحشیانه، سیلیِ آتش بر غزه و جنوب لبنان فرود می آورد. جنگهای تحمیلیِ جدید آن ۱۲ روزه، ۴۰ روزه و ۱۷ روزه بازخوانیِ همان پرونده های خیانتکارانه اند؛ نسلِ تازه ای از همان استکبارِ خبیث، با همان دسیسه ها، و همان حلقه های گوشِ نوکرانی که ارزششان به اندازه ای نیست که پاسخگوی خونِ ملتها باشند، و در میانهٔ این آتش، باز همان سربازانِ دیروزاند که امروز در قالبِ مدافعانِ حرم و فرماندهانِ جبههٔ مقاومت،نیروهای مسلح ونظامی سه گانه کشور عزیزمان که شانه به شانهٔ مردمِ مظلوم ایستاده اند.

⬅️ رشادتِ خلبانانِ تیزپرواز؛ پیروزیِ ایمان بر فناوری؛

در همین اوصاف، مردانِ آسمانِ ایران شگفتیِ جهان شدند. خلبانانی که با جنگنده هایی با عمرِ بیش از نیم قرن بدون هیچ فناوریِ روز و در برابرِ پیشرفته ترین سامانه های راداری و پدافندیِ دشمن بر بامِ آسمان تکیه زدند و پایگاههای دشمنانِ پلیدِ ملت،آمریکای خبیث را با خاک یکسان کردند.

آنها ثابت کردند که نه پهپادِ پیشرفته، نه رادارِ نوین و نه موشکِ هایپرسونیک، در برابر ایمان و اراده و حسِ شهادت طلبی تابِ ایستادگی نمی آورند. ایمانِ آن سپیدی که در چشمانِ خلبانِ ایرانی موج میزند، از همهٔ مدارها و پردازنده های پیشرفتهٔ دشمن، درخشان تر می سوزد و آن را به بوتهٔ نابودی می کشاند. بلاشک تحسینِ امروزه آزادمردانِ جهان، پاداشِ این مظلومیتِ مقتدرانه است.

⬅️ چهار شیرِ این سرزمین؛ بمبارانِ پایگاههای قطر و یک معمای تلخ؛

در میانهٔ همین ترنمِ حماسی، چهار شیرِ ایرانی به قلبِ پایگاههای اشغالگرانِ آمریکایی در قطر زدند و آتشِ خشمِ ملت را بر سرِ متجاوزان فروریختند. اما در مسیرِ بازگشتِ پیروزمندانه، ارابه های دشمن در کمین شان نشست.
یکی از این عزیزان، سربلند و سرافراز، با جرعهٔ شیرینِ شهادت به آغوشِ میهن بازگشت؛ اما سرنوشتِ سه شیرِ دیگر، در پرده ای از ابهام فرو رفته و این معمای تلخ، بر دلِ ملت سنگینی میکند.

🔴 اکنون این پرسشِ تاریخی در برابرِ مردانِ میدان و دسیسه چینانِ دیپلماسی برافراشته است:
چرا برای سه اسیرِ کشورِ غاصبِ اسرائیل، غزه را با خاک یکسان می کنند تا به جنازه هایشان دست یابند؟ چرا آمریکا، تمامِ امکاناتِ پیشرفتهٔ خود را قمار کرد و ده ها درجه دار و تکاورش را باخت تا دو خلبانِ خود را نجات دهد، اما برایِ نجاتِ شیرانِ خودمان، هنوز ارادهای نمی بینیم؟
مگر میشد با دو توییت ودونامه اداری ودوبلف وزرا سیاسی ناکار آمد امروزی ، این عزیزان را آزاد کرد؟

🔴 ندای ملت؛ حملهٔ برق آسا برای بازگرداندنِ اسیران؛

این دیگر یک پرسش نیست؛ یک مطالبهٔ ملی است. امروز، صدایِ واحدِ ملت ایران فریاد می زند که زمانِ اقدامِ عاجل فرا رسیده است. اگر لازم است این کار با هجومِ برق آسا به دست نشاندگانِ بیغیرتِ حاشیهٔ خلیج فارس، به ویژه آن سرزمینِ بی عرضه و سرسپردهٔ قطر ی، انجام شود، انجام دهیم!

‼️شما مردانِ میدان، حمایتِ رهبرِ بزرگِ ملت، امامِ زمانه «حضرت آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای» را پشتوانه دارید؛ پشتیبانیِ مردمی را که همیشه در صحنه اند دارید؛ دیگر چه واهمه ای؟ چه ترسی؟ دولتِ وا دهنده امروزی به فرمانِ شما نباشد که غمی نیست ، مردم معبوث شده بهترین یارِ شماست؛ و بدانید اقدامِ شما، بی شک دعایِ جمعیِ این ملتِ بیدار را در پی خواهد داشت و تا ابد در دفترِ تاریخ، ماندگار خواهد شد پس این لکه ننگ را از دفتر زرین جمهوری اسلامی با آزاد کردن این سه شیر مرد ایرانی از بند کشور قطر بزدایید که به نیکی در اذهان آیندگان مانقش بندد..

نتیجه گیری؛

❗️مگر میشود عطشِ یک ملت را نادیده گرفت؟

دیروز، آزادگان از قفسِ بندِ بعث بیرون آمدند و خاکِ ایران را بوسیدند؛ امروز نوبتِ آن است که سه عزیزِ دیگر، از بندِ نوکرانِ استکبار رها شوند. این ملت، ملتی است که برایِ بازگشتِ یک اسیر، هزاران شب را در انتظار مانده؛ ملتی که خاطرهٔ آزادیِ دیروز، در جانش ریشه دوانده و امروز با تمامِ وجود، فریادِ «آزادیِ شیران، بهایی جزِ حمله ندارد» سر می دهند.

برخیزید، ای مردانِ میدان؛ که غیرتِ ایران، از شما می پرسد. قطرهٔ اشکی که برایِ اسیرِ ایرانی می ریزیم، از دریاهایِ خونِ غزه هم سوزانتر است. باشد که به زودی، نامِ آن سه ستاره، در قابِ خبرهایِ خوشِ وطن بدرخشد و این ملت، جشنِ بازگشتِ شیرانش را با اشکِ شوق، به تماشا نشیند.
ما غصه دارِ آن شیرانِ دربندیم؛ و به خدا، این بند، دیر نخواهد پایید.

۲۶مرداد ۱۴۰۵ خوزستان _اهواز