به قلم: صالح محمدیان

خبر با یک جمله شروع می‌شود: «برنامه زمان‌بندی انتخابات شورای شهر در خوزستان مشخص شد.» بعد می‌فهمی مشخص یعنی چه؟ یعنی فردا ۲۵ اسفند بررسی صلاحیت‌ها تمام می‌شود. یعنی یک تکه از یک فرایند طولانی، که معلوم نیست کی به صندوق می‌رسد. برنامه مشخص است؛ فقط نمی‌دانیم برای چه تاریخی.

بعد چند مقام دیگر می‌آیند جلو. یکی می‌گوید ۱۱ اردیبهشت. یکی می‌گوید بعد از پایان جنگ. یکی می‌گوید تا قبل از شهریور. یکی می‌گوید ۲۴ مهر. هر کدام یک تقویم شخصی از جیبشان درآورده‌اند و جلو دوربین تکان می‌دهند. مثل این است که بپرسی قطار کی می‌رسد، چهار نفر در ایستگاه چهار جواب بدهند و هر چهار نفر هم ادعا کنند منبع رسمی‌اند.

بعد می‌گویند ستاد انتخابات کشور مرجع رسمی اخبار است. اما همان مرجع رسمی، اول می‌گوید دولت لایحه تعویق نداده، بعد می‌گوید تعویق با مصوبه شورای عالی امنیت ملی و تأیید رهبری نهایی شده. یعنی مرجع رسمی، خودش از تصمیم رسمی باخبر نیست.

در این میان شوراهای فعلی سر کار مانده‌اند. دوره ششم باید تمام می‌شد؛ حالا تا پایان جنگ، بعد دو ماه، بعد ۴۵ روز، بعد هم بستگی به جمعه‌ای که هنوز قطعی نیست.

حالا نکته‌ای که کمتر کسی جرات گفتنش را دارد. پشت این بلاتکلیفی‌ها، فقط جنگ و مصوبه و تقویم نیست. هستند کسانی که در پسِ این تصمیم‌ها، منافع‌شان با تداوم وضع فعلی گره خورده است. همان‌هایی که دوستان و هم‌طیفانشان در شورای فعلی نشسته‌اند و خوب می‌دانند اگر انتخابات برگزار شود، بازگشت آن دوستان به صندلی‌ها چندان ساده نخواهد بود. پس چه می‌کنند؟ شرایط جنگی را بهانه می‌کنند، برگزاری انتخابات را پشت گوش می‌اندازند، تا چند صباحی دیگر هم همان صندلی‌ها به همان روال گرم بماند.

این تعویق، برای آن‌ها نه یک ضرورت امنیتی، که یک فرصت است. فرصتی برای ماندن. برای تمدید حضور. برای آنکه چند ماه دیگر هم تصمیم‌های شهر از همان مسیرهای قبلی بگذرد.

بعد می‌رسیم به انتخابات الکترونیکی. در خوزستان می‌گویند همه‌چیز الکترونیکی است، به‌جز اخذ رأی. یعنی احراز هویت با دستگاه، اما انداختن رأی در صندوق پلاستیکی. گفته‌اند در دورهٔ گذشته بیش از هشت هزار رأی به اشتباه در صندوق‌ها ثبت شده است. آرایی که گفته می‌شود متعلق به افراد واجد شرایط نبوده است. حالا قرار است با انگشت‌نگاری جلوی این خطاها را بگیرند. فقط سؤال این است: هیچ توضیح رسمی دربارهٔ آن هشت هزار رأی داده نشده است.

پیشنهاد ۲۴ مهر را داده‌اند، چون جمعه است. اما جنگ هنوز رسماً تمام نشده. یعنی پایان جنگ را شورای عالی امنیت ملی باید اعلام کند، اما آقایان از تقویم خودشان جلوترند. شاید جنگ تمام شده و فقط یادشان رفته اعلام کنند.

این آشفتگی، یک پیام دارد: مردم در این میان گم شده‌اند. کسی نمی‌داند کی باید پای صندوق برود، کسی نمی‌داند برای چه تاریخی برنامه بریزد. فقط می‌دانند که هر چند وقت یک بار، یک مسئول جدید با یک تاریخ جدید می‌آید و همه چیز را از نو به هم می‌ریزد.

تا وقتی که یک تقویم واحد وجود نداشته باشد، هر تاریخی که اعلام شود، فقط یک عدد است. و صندوق، همچنان خالی می‌ماند. و در این خالی‌ماندن، عده‌ای خیالشان راحت‌تر می‌شود. از جنگ که نه، از صندوق.