اجلاس سالیانه مدیران و روسای آموزش و پرورش این روزها در حالی برگزار می‌شود که رئیس مجلس شورای اسلامی در پیامی به این اجلاس تأکید کرده است: «مسائل بنیادین آموزش و پرورش هرگز نباید در میان اولویت‌های کشور به حاشیه رانده شود.» وزیر آموزش و پرورش نیز در این اجلاس با قدردانی از حمایت‌های رئیس مجلس، از جلسات متعدد و همراهی ایشان در تصویب بودجه ۱۴۰۵ سخن گفت. اما این سخنان و تعارفات، چه اثری بر زندگی روزمره معلمانی دارد که زیر بار تورم کمر خم کرده‌اند؟

وعده‌های تحول‌آفرین، اما در عمل چه؟ رئیس مجلس در ادامهٔ پیام خود بر ضرورت تحقق اهداف سند تحول بنیادین و تربیت انسان‌های مؤمن، دانا و مسئولیت‌پذیر تأکید کرده و از اقداماتی چون قانون رتبه‌بندی معلمان و پیگیری مسائل معیشتی به عنوان دستاوردهای مجلس نام برده است. وزیر آموزش و پرورش نیز با اشاره به حضور محسن حاجی‌میرزایی در دولت چهاردهم، او را یکی از بزرگ‌ترین سرمایه‌های آموزش‌وپرورش خوانده و تأکید کرده که در این دولت «دو وزیر آموزش و پرورش» حضور دارند.اما این سرمایه‌های بزرگ و این همه حمایت،چه تأثیری بر سفره معلمانی داشته که حقوق دریافتی‌شان با تورم افسارگسیخته همخوانی ندارد؟

حقوقی که کفاف یک ماه زندگی را نمی‌دهد.براساس مصوبه بودجه ۱۴۰۵، پایه حقوق معلمان حدود ۱۸ میلیون و ۷۰۰ هزارتومان تعیین شده است. این در حالی است که نرخ تورم سالانه در کشور بیش از پنجاه درصد است و افزایش حقوق کارمندان تنها بیست درصد پیش‌بینی شده است.عملاً قدرت خرید معلمان باسرعتی فزاینده درحال کاهش است.معلمی که تادهم هر ماه مجبور است برای گذران زندگی قرض کند،چگونه می‌تواندبا حضوردرکلاس درس،به تربیت نسل آینده بپردازد؟
معلمان جدید،درتنگنای معیشتی. معلمان جدیدالاستخدام با حقوقی حدود ۲۰ میلیون تومان،حتی کرایهٔ رفت‌وآمد روزانه با اسنپ را نیز نمی‌توانند تأمین کنند.حقوق بیش از ۹۹ درصد معلمان ایران پایین‌ترازخط فقر است.این آمار تلخ، واقعیتی است که با هیچ شعارو تعریف و تمجیدی قابل انکار نیست.
بازنشستگان فرهنگی؛ فراموش‌شدگان واقعی این ماجرا.چه کسی از بازنشستگان فرهنگی می‌پرسدکه باحقوق ناچیزخود، چگونه هزینه‌های رفت‌وآمدودرمان را تأمین می‌کنند؟فرهنگیانی که سال‌هابرای تربیت نسل‌های این کشور زحمت کشیدند،اکنون ناچارندبیش از ۹۰ درصدهزینه‌های درمانی خودراازجیب بپردازند.آنان که روزگاری شاگردان این سرزمین راپرورش می‌دادندامروز برای تأمین هزینه‌های دارو و درمان فرزندان و نوه‌های خود، دستشان به سوی قرض دراز می‌شودوگاه ازدرمان بیماری‌شان به دلیل ناتوانی مالی انصراف می‌دهند.این کرامت معلمی است که مسئولان ازآن سخن می‌گویند؟
تعارف بی‌نتیجه؛ معلم تشنهٔ عمل است. وزیر آموزش و پرورش دراین اجلاس با تشکر ازقالیباف،حاج‌بابایی ودیگر نمایندگان مجلس گفت:یادم نمی‌رود در آخرین ساعاتی که بودجه ۱۴۰۵ بسته می‌شدبااصرارایشان وقتی برای ما باز کردندوچه اتفاقات خوبی آن روزبرای بودجه آموزش و پرورش افتاد.اما این اتفاقات خوب درعمل چه بود؟بودجه‌ای که با اصرار تصویب شد،آیا توانست لبخند رابرلب معلمانی بیاوردکه هرروزبادغدغهٔ خوردوخوراک وپوشاک فرزندان خود دست و پنجه نرم می‌کنند؟ آیا حمایت قالیباف و حاج‌بابایی درکمیسیون،به‌جز چندجلسهٔ تشریفاتی،نتیجۀ ملموسی برای افزایش حقوق ورفاه معلمان و بازنشستگان داشته است؟
به باور نویسنده معلمان، امانت‌داران گران‌قدرنسل فردای این سرزمین‌اند؛ کسانی که با جان و دل،سرمایه‌های انسانی رادرکلاس‌های درس پرورش می‌دهند،اماخوددرتنگنای معیشت مانده‌اند.راستی، اگر معلمی نان شب نداشته باشد و بازنشسته‌ای برای تأمین هزینه‌های درمان و رفت‌آمد فرزندان و نوه‌های خود دستش به جیب خالی می‌رود،چگونه می‌تواندامیدو علم را به دل دانش‌آموزان بنشاند؟چه زیباست که مجلس شورای اسلامی وشخصیت‌هایی چون قالیباف و حاج‌بابایی، به‌جای شعارهای پرشورو تعارفات اجلاسی، گامی عملی بردارند ودربودجهٔ سال آینده، ضریب افزایش حقوق فرهنگیان را به نرخ تورم نقطه‌به‌نقطه گره بزنند،فوق‌العادهٔ ویژه‌ای برای معلمان و بازنشستگان مناطق محروم در نظر گیرند و قانون رتبه‌بندی را با اهرم‌های تشویقیِ واقعی اصلاح کنند. بیاییداز سرِ انصاف، به جای هندونه زیر بغل انداختن معلم، نان سفرهٔ او و خانواده‌اش را تأمین کنیم و به جای تشکرهای پیاپی از یکدیگر،به فکر بهبود معیشت کسانی باشیم که نسل آینده را تربیت کرده‌اند و امروزدردوران بازنشستگی،با مشکلات درمانی و معیشتی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. چراکه اگرمعلم درآرامش باشد،نسل فردا در امنیت و تعالی خواهد بود.این نه یک شعار،که یک ضرورتِ انکارناپذیرملی است چه کسی پاسخگوی قرض های ماه به ماه معلم وبازنشسته ای که برای رفتن به پزشک ناچار ازفرزندیا نوه اش قرض می گیرد خواهدبود.
عبدالحمید گل‌افشان