سعید مسعودی یکتا ✍️

فصل چهارم مجموعه داستان‌های آموزش شهروندی باموضوع (نه به تیراندازی)
صدایی که نباید شنیده می‌شد
صدای شلیک، سکوت محله را شکست.
رضا کنار پنجره ایستاد و به کوچه نگاه کرد. مراسم فاتحه‌خوانی یکی از اهالی محله بود و مردم برای عرض تسلیت آمده بودند. ناگهان چند گلوله در هوا شلیک شد. کودکی که در خانه همسایه خواب بود، از ترس بیدار شد و شروع به گریه کرد.
رضا با خودش فکر کرد: مگر قرار است غم یک خانواده با صدای تیراندازی بیشتر شود؟
چند روز بعد، در همان محله مراسم عروسی برگزار شد. شادی مردم تا نیمه‌های شب ادامه داشت. اما دوباره صدای تیراندازی در فضا پیچید.
این بار پیرمردی که در خانه کناری زندگی می‌کرد، از ترس از جا پرید. همسرش که بیمار بود، مضطرب شد و چند کودک از صدای شلیک ترسیدند.
رضا صبح روز بعد با یکی از جوانان محله صحبت کرد و گفت: شادی و عزاداری حق همه ماست، اما امنیت و آرامش هم حق همه مردم است. هیچ شادی یا مراسمی نباید باعث ترس و نگرانی خانواده‌های دیگر شود.
جوان سرش را پایین انداخت و گفت: راست می‌گی. ما فکر می‌کردیم تیراندازی فقط بخشی از رسم مراسمه، اما هیچ‌وقت به ترسی که برای دیگران ایجاد می‌کنه فکر نکرده بودیم.
رضا گفت: رسم خوب، آن است که در کنار شادی یا همدردی، حق دیگران هم حفظ شود. اگر قرار است شادی کنیم، بدون آسیب و ترس شادی کنیم و اگر برای عزاداری کنار خانواده‌ای جمع شده‌ایم، نباید با صدای شلیک، آرامش آن خانواده و همسایه‌ها را بیشتر برهم بزنیم.
از آن روز، جوانان محله تصمیم گرفتند در مراسم عروسی و فاتحه‌خوانی، به جای تیراندازی، شادی و احترام را با شیوه‌هایی همراه کنند که برای دیگران خطر و اضطراب ایجاد نکند.
مدتی بعد، در یک عروسی دیگر، صدای موسیقی و شادی از خانه‌ای بلند بود؛ اما خبری از شلیک نبود.
کودکان با خیال راحت بازی می‌کردند، سالمندان آسوده بودند و همسایه‌ها بدون نگرانی در خانه‌های خود استراحت می‌کردند.
رضا از کنار کوچه عبور کرد و لبخند زد.
آن روز همه فهمیدند که فرهنگ شهروندی یعنی شادی من، امنیت تو را تهدید نکند و عزاداری من، آرامش دیگری را برهم نزند.
گاهی برای ساختن یک محله امن‌تر، فقط کافی است قبل از یک رفتار، لحظه‌ای به این فکر کنیم که ممکن است صدای یک شلیک برای ما چند ثانیه باشد، اما برای دیگری خاطره‌ای از ترس و اضطراب بسازد.
نویسنده : سعید مسعودی یکتا