سعید مسعودی یکتا ✍️

فصل پنجم مجموعه داستان‌های آموزش شهروندی( احترام به انسان‌هایی که هر روز در کنار ما زندگی می‌کنند و شاید ندانیم آخرین دیدارمان با آنها چه زمانی خواهد بود.)

آخرین حرف
صبح مثل هر روز بود. علی وارد اداره شد، سلام کرد و پشت میزش نشست. چند دقیقه بعد، همکارش مجتبی وارد شد. بین آن دو از روز قبل دلخوری کوچکی وجود داشت.
مجتبی درباره موضوعی کاری سؤال کرد. علی که هنوز ناراحت بود، با لحنی تند جواب داد و جمله‌ای گفت که مجتبی را دلگیر کرد.
مجتبی چیزی نگفت. فقط آرام از اتاق بیرون رفت.
ساعت نزدیک ظهر بود که خبر رسید مجتبی به دلیل یک حادثه ناگهانی راهی بیمارستان شده است.
علی چند لحظه همان‌جا خشکش زد.
صدای جمله‌ای که صبح گفته بود، مدام در ذهنش تکرار می‌شد.
کاش آن حرف را نمی‌زدم.
عصر، علی به بیمارستان رفت. پشت در اتاق ایستاده بود و به لحظه‌ای فکر می‌کرد که شاید دیگر فرصتی برای عذرخواهی نداشته باشد.
خوشبختانه حال مجتبی بهتر شده بود.
وقتی علی وارد اتاق شد، دست او را گرفت و گفت که بابت حرف صبح متأسف است.
مجتبی لبخند زد و گفت
گاهی یک جمله فقط چند ثانیه طول می‌کشد، اما ممکن است مدت‌ها در دل یک انسان بماند.
علی سرش را پایین انداخت.
آن روز فهمید که احترام گذاشتن فقط به معنای رعایت قانون نیست. گاهی یعنی قبل از گفتن یک جمله، لحظه‌ای فکر کنیم که اگر همین حرف را به خودمان می‌گفتند، چه احساسی پیدا می‌کردیم.
از آن روز، علی بیشتر مراقب حرف‌هایش بود؛ نه فقط با همکارانش، بلکه با خانواده، دوستان و همسایه‌ها.
او فهمیده بود که آدم‌ها همیشه فرصت دوباره برای شنیدن یک عذرخواهی ندارند.
زندگی پر از خداحافظی‌های غیرمنتظره است. گاهی آخرین دیدار، همان دیداری است که هیچ‌وقت فکرش را نمی‌کردیم.
پس تا وقتی کنار هم هستیم، قدر همدیگر را بیشتر بدانیم، حرمت یکدیگر را نگه داریم و مراقب کلماتی باشیم که از زبانمان بیرون می‌آید.
شاید یک جمله مهربانانه، روز کسی را بسازد و یک جمله تند، زخمی ایجاد کند که سال‌ها باقی بماند.
آموزش شهروندی از همین‌جا آغاز می‌شود؛ از احترام به انسان‌هایی که هر روز در کنار ما زندگی می‌کنند و شاید ندانیم آخرین دیدارمان با آنها چه زمانی خواهد بود.

به قلم: سعید مسعودی یکتا