هوشنگ نوبخت
شهرآورد پایتخت با همه جاذبه هایش تمام شد. یک بازی کاملا ایرانی، تهاجمی با ترکیبی از بازیکنان جوان و باتجربه و خلق صحنه هایی که باعث رضایت هواداران شد.
صد البته این مقدمه دلیل پرداختن من به این بازی ملی نیست بلکه می خواهم با هم استانی، برادر و همتبار عزیزم «صالح حردانی» سخن بگویم.
کاپیتان جسور، با تعصب و باشخصیت ی که در بازی دربی هم مثل همیشه خوش درخشید و تمام توان خود را در زمین گذاشت.
خبر اخراج موقت صالح توسط بختیاری زاده همه را در شوک فرو برد اما نکاتی ارزنده در این اتفاق ناخوشایند هم وجود داشت که باید بدان پرداخته شود.
اول این که تیم، نظم و اقتدار که مولفه های مهم در هر باشگاه هستند توسط سرمربی اعمال شد که جای خوشحالی دارد.
دوم این که صالح حردانی عزیز باید کمی به خودش بیاید و بیش از پیش مراقب جایگاه خود و تیمش باشد.
جوانی لرتبار از دیار خوزستان، جوانی مستعد و نجیب که فرم موهایش کمی در بازی آخر مرا آزار داد.
صالح یک روستا زاده نجیب و فرزند عشایر است که با زحمت به این جایگاه رسید و توانست بدون حاشیه در تیم قدرتمند استقلال دوام بیاورد تا کاپیتان شود.
صالح به خاطر سهراب بختیاری زاده که هم استانی اوست و به خاطر دیگر خوزستانی های این تیم و به خاطر جو عموما باشخصیت حاکم بر بازیکنان استقلال باید کمی بیشتر مراقب خودش باشد.
فرم موهای مردانه و ایرانی صالح در بازی های قبل خیلی بیشتر به چهره معصوم و نجیب این همشهری ما نشسته بود و گویی با آن چهره از حاشیه هم دورتر و گریزان تر بود اما مهم ذات پاک صالح حردانی است که همه لرها و خوزستانی ها و ایرانی ها به وجودش افتخار می کنند.
صالح باید از سهراب که حکم برادر بزرگترش را دارد، عذرخواهی کند و با ظاهری نجیب تر از همیشه بازوبند را به بازو ببندد و برای احقاق حق خودش در باشگاه و البته رسیدن به تیم ملی تمام تمرکزش برای بازیکنان و تیم محبوبش باشد.
اتفاقی که حتما خواهد افتاد و این خوزستانی با درخشش در جام ملت های آسیا به این حقانیت پاسخ خواهد داد.
