«بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ»
✍️ نگارنده؛ سیدقنبر یوسفیانی
دانش‌آموخته علم سیاست و روابط بین‌الملل
«فرزند؛ شهر علم و ادب بهبهان»
_______________________
از رژه نمایش تا رژه خون؛ بازخوانی تلخ و پیروزانه ۳۱ شهریور در قلب اهواز

_____________________

تقدیم‌نامه:

*این نوشتار تقدیم می‌شود به پیشگاه مقدس شهدای آن روز خونین و خانواده‌های صبور و مقاوم آنان؛ خاصه به روح پرفتوح سرباز شهید، مهندس «سید خلیل هاشم‌فر»، از سادات بزرگوار و جلیل‌القدر منیزوری که با پروازش، نام خود را در دفتر جاودانگی این مرز و بوم به یادگار گذاشت. یادش گرامی و راهش پر رهرو باد.*

مقدمه:
*وقتی آسمان خوزستان به رنگ سوگ و ایستادگی درآمد*

تاریخ، گاه با خون نوشته می‌شود تا یادمان نرود که حق و باطل در کجا ایستاده‌اند.
۳۱ شهریور، روزی است که در حافظه جمعی مردم خوزستان و به‌ویژه اهواز، نه با شکوه رزمایش‌ها، بلکه با صدای فریاد مظلومیت و طنین گلوله‌های بی‌رحمانه حک شده است. روزی که بلوار توپخانه لشکر، از صحنه نمایش قدرت نظامی، به صحنه نمایش فاجعه انسانی بدل شد؛ جایی که مرز میان رزمایش و رزمِ واقعی، در خون جاری شد و روایتگر تلاقی خشم مردم و بی‌رحمیِ دست‌های پنهان بود.

شرح واقعه: *رژه خونین و رزمایشِ بی‌خشاب*

آن روز، پهنه بلوار توپخانه شاهد صحنه‌ای بود که با منطق نظامی همخوانی نداشت. سربازان جوانی که با تفنگ‌های بدون خشاب، برای نمایش توان رزم ایستاده بودند، ناگهان خود را در میانه‌ی طوفانی یافتند که نه از جنس رزمایش، بلکه از جنس فریب و خیانت بود. در آن روز نحس، جریان‌هایی که از پشت پرده‌های دلارهای غربی و تفکرات وهابی هدایت می‌شدند، تلاش کردند با ایجاد هرج‌ومرج، نطفه‌ی امید جوانانی را که برای آینده‌ای بهتر پا به عرصه نمایش رزم خود گذاشته بودند را بگیرند.

آن‌ها گمان می‌کردند با تبدیل روز روشن به شب سیاه، می‌توانند اهواز قهرمان را به خانه‌نشینی وادارد و اراده‌ی مردم شهیدپرور را در هم بشکنند. اما آنچه رخ داد، فراتر از محاسبات آن‌ها بود. در آن میان، نه تنها مردم، بلکه خانواده‌های نظامیان و حتی سربازانی که در میانه آشوب گرفتار شده بودند، قربانی بازی‌های پلیدِ جیرخواران و راهزنان سیاسی شدند. خون‌هایی که بر خاک اهواز ریخت، تنها خونِ جسم نبود؛ خونِ شرافت و رنجِ مردمی بود که از دریوزگی وخودفروشی بعضی خود فروختگان دلارهای غربی و در پاره ای سیاست‌های نادرست بعضی از مسئولان آن زمان به ستوه آمده بودند.

*تمجید از مردم قهرمان: صخره‌ای در برابر طوفانِ فتنه*
اما حقیقتِ این روز، در ایستادگی مردم اهواز تجلی یافت. اراذل و اوباش که به خیال خود اربابان میدان بودند، در برابر صلابت مردم اهواز، چیزی جز سایه‌های گذرا نبودند. مردم خوزستان، با آن روحیه ایثارگر و تاریخی که در هر بحرانی خود را نشان داده‌اند، ثابت کردند که هیچ توطئه‌ای نمی‌تواند شعله‌ی حق‌طلبی و ولایت مداری آن‌ها را خاموش کند. آن دسته از دست‌نشانده‌هایی که بر این فاجعه سرمست بودند، سرانجام به درک رسیدند و فرماندهانشان در آن سوی مرزها، در میانه‌ی همان تاریکی که خود آفریده بودند، به سزای اعمالشان رسیدند. اگر این فتنه در نطفه خفه می‌شد، چه بسیار جان‌هایی که امروز در کنار عزیزانشان به آرامش می‌زیستند.

نتیجه‌گیری:
*میراث خون، روشنگریِ راه*

شهدای ۳۱ شهریور، چه سربازان جوانی چون شهید والامقام سید خلیل هاشم‌فر که در میانه تلاطم بودند و چه مردم مظلومی که هدف کینه‌های سیاسی قرار گرفتند، اکنون در جایگاهی فراتر از این دنیای گذرا ایستاده‌اند. رشادت‌های آن‌ها، نه برای سوگواری محض، بلکه برای روشنگری است. این واقعه به ما آموخت که هیچ قدرت ساختگی و هیچ نمایش نظامیِ تهی از حقیقت، نمی‌تواند در برابر اراده‌ی ملت و حقایق اجتماعی و سیاسی که ریشه در خاک دارد، پایداری کند.

یاد شهدای آن روز، یادآور این نکته است که مسیر عدالت، همواره از میان فیلترهای سخت و گاه خونین می‌گذرد. ما با یادآوری این روز، نه تنها بر عظمت مردم اهواز، که بر ضرورت هوشیاری در برابر دسیسه‌های فراملی و داخلی تاکید می‌کنیم؛ مسیری که با خون رقم خورد، اکنون راهنمای ما برای شناخت حقیقت و ایستادگی در برابر هرگونه سلطه‌گری است.

۳۱ شهریور۱۴۰۵ _ اهواز