بسم‌الله الرحمن الرحیم
حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَکِیلُ
نِعْمَ الْمَوْلَى وَ نِعْمَ النَّصِیرُ
از سرزمین لاله‌های سرخ؛
خوزستان، روایت ماندگار ایستادگی
هفته دفاع مقدس، فقط یادآور یک جنگ نیست؛
یادآور ملتی است که در سخت‌ترین روزهای تاریخ، ایستادن را انتخاب کرد.
یادآور مردان و زنانی است که با ایمان، غیرت و دست‌های خالی، در برابر دشمنی تا دندان مسلح ایستادند؛ مردمی که خانه و زندگی خود را در معرض آتش دیدند، عزیزان خود را تقدیم کردند، خون دادند، اما خاک ندادند.
در نخستین روز هفته دفاع مقدس، از سرزمین لاله‌های سرخ، سرزمین ایثار و مقاومت، خوزستان قهرمان می‌نویسم؛ از دیاری که وجب‌به‌وجب خاک آن، خاطره‌ای از مقاومت و حماسه را در خود جای داده است.
از اندیمشک، شوش، دزفول، دشت‌عباس، کرخه، هویزه، سوسنگرد، بستان، چذابه، خرمشهر، آبادان، شادگان، دارخوین و اهواز می‌نویسم؛ از همه شهرهای مقاوم خوزستان و ایران.
با هر نام، خاطره‌ای زنده می‌شود؛
خاطره مردمی که در برابر تجاوز ایستادند و اجازه ندادند دشمن، حتی یک وجب از خاک مقدس ایران را از آنِ خود کند.
می‌نویسم از سوسنگرد؛ از کوچه‌هایی که شاهد جنگ تن‌به‌تن بودند؛ از مردمی که خانه و شهر خود را رها نکردند؛ از رزمندگانی که برای شکستن محاصره جنگیدند و از حماسه شکست حصر سوسنگرد.
می‌نویسم از چذابه؛ از آن حماسه بزرگ و ماندگار.
از دهلاویه می‌نویسم؛ از نام بلند سردار اسلام، شهید دکتر مصطفی چمران؛ مردی که نامش با ایثار، مقاومت و شهادت در تاریخ این سرزمین جاودانه شد.
از هویزه قهرمان می‌نویسم؛ از مردمی که در برابر بعثی‌ها ایستادند، خم به ابرو نیاوردند و با تمام وجود از سرزمین خود دفاع کردند.
از دزفول و اندیمشک می‌گویم؛ از دو شهر مقاومی که زیر شدیدترین بمباران‌ها قرار گرفتند، اما تسلیم نشدند.
از مردمی می‌گویم که صدای انفجار را شنیدند، خانه‌هایشان ویران شد، عزیزانشان را از دست دادند، اما اراده‌شان نشکست.
دزفول و اندیمشک ایستادند؛
و از میان دود و آتش، فریاد «هیهاتَ مِنَّا الذِّلَّه» سر دادند.
از خرمشهر می‌گویم؛ از شهر خون و مقاومت؛ از کوچه‌هایی که شاهد نبردی نابرابر بودند؛ از مردمی که تا آخرین توان ایستادند.
از زخم‌های کاری خرمشهر می‌گویم؛
و سپس از روزی بزرگ که نام آن در تاریخ ایران جاودانه شد:
فتح خرمشهر.
از دلاوری رزمندگان اسلام می‌گویم؛ از آن حماسه‌ای که نشان داد سرزمین ایران، سرزمین تسلیم نیست.
از شلمچه می‌گویم؛ از آن سرزمین مقدس و خونین؛ از جایی که فرزندان ایران برای دفاع از میهن و خاک خود جنگیدند، خون دادند و تا رسیدن به پیروزی، ایستادگی کردند.
از آبادان قهرمان می‌گویم؛ از مقاومت مردم این شهر، از روزهای سخت محاصره و از حماسه شکست حصر آبادان.
اما در میان تمام این خاطرات، در میان نام شهیدان و شهرهای مقاوم، یک خاطره برای من رنگ دیگری دارد.
با چشمانی اشک‌بار، به یاد رهبر شهیدم می‌افتم؛
به یاد مردی که در روزهای سخت جنگ، در خطوط مقدم خوزستان حضور داشت؛
مردی که پناه بی‌پناهان شد؛
در کنار مردم ایستاد؛
در کنار رزمندگان ایستاد؛
و در روزهای سخت جنگ، در مدیریت و هدایت دفاع از این سرزمین نقش‌آفرینی کرد.
یاد روزهایی می‌افتم که مردم و رزمندگان خوزستان گرداگرد رهبر شهیدم حلقه می‌زدند؛ روزهایی که فاصله میان مردم، رزمنده و فرمانده، تنها چند قدم بود؛ روزهایی که ایمان، ایثار، مقاومت و عشق به ایران در کنار یکدیگر معنا پیدا می‌کرد.
این خاطرات، خاطرات یک روز و یک نسل نیست.
این‌ها شناسنامه مقاومت ملت ایران است.
این خون‌ها، این شهیدان، این شهرهای مقاوم و این حماسه‌ها، بخشی از تاریخ این سرزمین‌اند و هرگز فراموش نخواهند شد.
دفاع مقدس به ما آموخت که ممکن است دشمن از سلاح و تجهیزات بیشتری برخوردار باشد، اما وقتی یک ملت برای دفاع از سرزمین و عزت خود به میدان می‌آید، ایمان و اراده مردم می‌تواند بزرگ‌ترین سد در برابر تجاوز باشد.
و اما سخن آخر با دشمن:
دشمن بداند؛ این سرزمین هنوز شیرمردانی دارد که هرگز تسلیم ذلت و زورگویی نخواهند شد.
این ملت ممکن است خاک بخورد،
اما خاک به دشمن نمی‌دهد.
این ملت ممکن است سختی بکشد، اما سر فرود نمی‌آورد.
این ملت همان ملتی است که در دفاع مقدس،
خون داد، اما خاک نداد؛
شهید داد، اما تسلیم نشد؛
زخم خورد، اما زانو نزد.
خوزستان، همان سرزمین لاله‌های سرخ، هنوز ایستاده است.
و ملت ایران، با حافظه‌ای سرشار از حماسه و ایثار، رشادت‌های شهیدان و مقاومت مردان و زنان این سرزمین را هرگز فراموش نخواهد کرد.
دفاع مقدس زنده است؛
تا زمانی که نام ایران زنده است،
تا زمانی که خاطره شهیدان زنده است،
و تا زمانی که ملتی برای عزت و سرزمین خود ایستاده است.
وَالسَّلَامُ عَلَى عِبَادِ اللَّهِ الصَّالِحِینَ
هوشنگ صالح‌راد
دبیر جمعیت رزمنده مدافع انقلاب اسلامی استان خوزستان
۳۱ شهریور ۱۴۰۵