صنعت نفت آبادان؛ تیمی که روزگاری بازیکن به فوتبال ملی ایران معرفی می‌کرد، امروز برای ماندن در لیگ برتر می‌جنگد…
آبادان فقط یک شهر نفتی نیست؛ بلکه بخشی از هویت و تاریخ فوتبال ایران در این شهر نوشته شده است. برای مردم و شهروندان آبادانی، فوتبال همیشه چیزی فراتر از یک ورزش بوده و «صنعت نفت» نیز تنها یک باشگاه نیست؛ بخشی از هویت شهری است که نسل‌های مختلف با آن زندگی کرده‌اند.
صنعت نفت روزگاری یکی از مهم‌ترین قطب‌های فوتبال ایران بود؛ تیمی که بازیکنان بزرگی همچون ابراهیم قاسمپور، حسن نظری، عبدالرضا برزگری، سیدابراهیم تهامی، بهنام سراج، مجاهد خضیراوی و… را در مقاطع مختلف به فوتبال ایران معرفی کرد یا در مسیر رشد آنان نقش داشت. نام‌هایی که برخی از آنها پیراهن تیم ملی را نیز بر تن کردند.
آن روزها، صنعت نفت فقط یک تیم نبود؛ یک مکتب فوتبال بود.
تیمی با هوادارانی پرشور که ورزشگاه تختی آبادان را به یکی از دشوارترین زمین‌های فوتبال ایران برای تیم‌های میهمان تبدیل می‌کردند؛ هوادارانی که نام «برزیل ایران» را با عشق و افتخار فریاد می‌زدند و مسابقات این تیم را در آبادان و خارج از آبادان دنبال می‌کردند.
اما امروز چه بر سر این تیم آمده است؟
بزرگ‌ترین دستاورد سال‌های اخیر صنعت نفت، بیشتر به صعود دوباره به لیگ برتر و تلاش برای بقا در این مسابقات خلاصه شده است؛ چرخه‌ای که بارها تکرار شده و اجازه نداده این باشگاه از ظرفیت تاریخی، اجتماعی و ورزشی خود برای ساختن یک تیم قدرتمند و پایدار استفاده کند.
و شاید بهترین شاهد برای این ادعا، همین فصل جاری باشد.
صنعت نفت پس از صعود دوباره به لیگ برتر، امید تازه‌ای در دل هواداران پرشمار آبادانی ایجاد کرد؛ اما این امید هنوز جان نگرفته بود که بحران دوباره به سراغ تیم آمد. پس از هفت هفته، صنعت نفت با چهار امتیاز و بدون پیروزی، در قعر جدول ۱۸ تیمی لیگ برتر قرار گرفته است.
در ادامه همین شرایط، مدیرعامل باشگاه، از سمت خود استعفا کرد؛ استعفایی که در پی نتایج هفته‌های ابتدایی و شرایط نامطلوب تیم مطرح شد و تصمیم نهایی درباره پذیرش آن به هیئت‌مدیره واگذار شده است. هم‌زمان آینده محمد نوری، سرمربی تیم، نیز در هاله‌ای از ابهام قرار گرفته است.
این دقیقاً همان نقطه‌ای است که باید مسئولان آبادان و متولیان باشگاه را به یک سؤال اساسی برساند:
چرا صنعت نفت هر بار که به لیگ برتر بازمی‌گردد، به جای آنکه برای تثبیت جایگاه خود و ساختن آینده برنامه‌ریزی کند، خیلی زود دوباره وارد بحران می‌شود؟
موضوع فقط نتیجه چند مسابقه نیست. مسئله، تکرار یک الگوست؛ صعود، امید، آغاز فصل، بحران و دوباره نگرانی از سقوط…
از سوی دیگر، صنعت نفت همواره یکی از موضوعات مهم فضای عمومی آبادان بوده است. وعده‌های مختلف درباره حمایت از این تیم و استفاده از ظرفیت آن نیز کم نبوده؛ اما انتظار مردم این است که حمایت از صنعت نفت محدود به زمان‌های خاص و روزهای مطالبه عمومی نباشد.
اگر این تیم برای شهر و مردم آبادان یک سرمایه اجتماعی است، باید در روزهای سخت نیز در کنار آن بود.
امروز بیش از هر زمان دیگری صنعت نفت به ثبات مدیریتی، برنامه ورزشی بلندمدت، پشتوانه مالی مشخص، تقویت آکادمی و استعدادیابی و تصمیم‌گیری حرفه‌ای و دور از ملاحظات مقطعی نیاز دارد.
مسئله دیگر فقط این نیست که چه کسی مدیرعامل باشد یا چه کسی روی نیمکت بنشیند؛ مسئله این است که چه برنامه‌ای برای آینده صنعت نفت وجود دارد؟
آبادان شایسته تیمی است که فقط برای فرار از سقوط بازی نکند.
صنعت نفت با این تاریخ، این هواداران و این سرمایه اجتماعی، نباید به «آسانسور لیگ‌ها» تبدیل شود؛ تیمی که هر بار با هزاران امید صعود کند و بلافاصله دوباره درگیر بحران بقا شود.
امروز مطالبه هواداران صنعت نفت، شاید بیش از هر چیز، یک مطالبه ساده باشد:
به صنعت نفت و وضعیت آن برسید.
نه فقط برای یک بازی، یک فصل یا یک بحران؛ بلکه برای ایجاد شرایط پایدار و ساختن آینده‌ای که در شأن نام «برزیل ایران» باشد.
صنعت نفت آبادان هنوز هوادار دارد، هنوز هویت دارد، هنوز خاطره دارد و هنوز ظرفیت بازگشت به جایگاه واقعی خود را دارد.
اما برای بازگشت، بیش از وعده، به اراده، برنامه و ثبات نیاز دارد.
برزیل ایران را باید دوباره ساخت؛ نه اینکه هر فصل فقط برای زنده ماندنش بجنگیم.
📝سید ناصر حسینی
