«بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ»
✍️ نگارنده؛ سیدقنبر یوسفیانی
دانش‌آموخته علم سیاست و روابط بین‌الملل
«فرزند؛ شهر علم و ادب بهبهان»
________
«مجاهدانِ بی‌سنگر؛ نگاهی به تلاقی حماسه، معیشت و تجهیزات در سنگرهای امنیت»
________
⬅️ مقدمه:

ایثار در سایه‌ی گمنامی
امنیت، گوهری نایاب است که در هیاهوی زیست روزمره، گاه از دیده‌ها پنهان می‌ماند. اما همین آرامشِ نسبی، مدیون خون‌دل خوردن‌ها و شب‌زنده‌داری‌های مردانی است که در اقصی‌نقاط کشور، از کویرهای تف‌دیده تا ارتفاعات صعب‌العبور مرزی، پاسداری از کیان و عزت ملی را بر آسایش خویش مقدم شمرده‌اند.
(*این نوشتار، به مناسبت شروع هفته نیروی انتظامی، “فراجا” تلاشی است برای بازخوانیِ بخشی از مجاهدت‌های خاموشِ نیروهای نظامی و انتظامی که در خط مقدم صیانت از ارزش‌های انقلاب و امنیتِ مردم ایستاده‌اند؛ آنان که در عین بزرگیِ کار، در تنگنای معیشت و محدودیتِ امکانات گرفتارند*)

“روایتِ درد، دوری و فقدانِ تجهیزات؛
سخت‌کوشی، تنها بخشی از هویت این حافظان امنیت است. این عزیزان نه تنها با تهدیداتِ امنیتیِ پیچیده، از نفوذ دشمنان خارجی تا جریان‌های ضدامنیتی داخلی دست‌ و پنجه نرم می‌کنند، بلکه با دو چالشِ زیربناییِ دیگر نیز مواجه‌اند که عبور از آن‌ها، مصداق بارز سیلی سرخ نگه داشتن صورت است.

⬅️ ابتدا شکاف عمیق معیشتی است؛
جایی که حقوق و مزایای نیروهای عملیاتی و نظامی با سختیِ بی‌بدیلِ کار و مخاطراتِ جانیِ آنان سنخیتی ندارد.
⬅️ دوم، فرسودگی و عقب‌ماندگیِ تجهیزات دفاعی؛
نیروهای نظامی و انتظامی، به عنوان ارکانِ اصلیِ نظم و امنیت، متأسفانه در بسیاری از صحنه‌های عملیاتی، از وسایل نقلیه‌ی قدیمی و خودروهای عادیِ فاقد زره استفاده می‌کنند. این وضعیت، دستِ برترِ دشمن را در کمین‌گاه‌ها تسهیل کرده است. چه بسیار از سربازانِ اسلام که اگر از خودروهای ضدگلوله، تجهیزاتِ حفاظتِ فردیِ پیشرفته، و سلاح‌های تاکتیکیِ دقیق بهره‌مند بودند، اکنون به جای پیوستن به قافله‌ی شهدا، در کنار خانواده‌هایشان حضور داشتند. تجهیزاتِ مدرن، نه یک کالای لوکس، که ضرورتِ حفظِ جانِ بهترین فرزندانِ این ملت است. نبودِ این امکاناتِ به‌روز، به معنایِ تحمیلِ هزینه‌ی انسانیِ سنگین بر جبهه‌ی خودی است.

🔴 نتیجه‌گیری و راهکارهای عملیاتی؛
امنیت، کالا نیست که بتوان با بخشنامه‌های اداری آن را تداوم بخشید. امنیت، محصولِ انسانِ های ترازِ انقلابی است که باید با تجهیزاتِ ترازِ انقلابی مجهز شود. اگر مسئولین ذی‌ربط به دنبال حفظِ اقتدارِ بازدارنده‌ی کشور هستند، باید این تناقض‌های مدیریتی را برطرف کنند.

🔴 راهکارهای پیشنهادی:

⬅️ تحول در نوسازی تجهیزات (اولویت‌بندی جانِ نیروها): باید بودجه‌های جاری که صرف امور غیرضروری می‌شود، به سمتِ نوسازیِ ناوگانِ عملیاتی هدایت شود. جایگزینی خودروهای معمولی با خودروهای ضدگلوله و تاکتیکی، نه هزینه، بلکه سرمایه‌گذاری برای جلوگیری از شهادتِ سرمایه‌های انسانیِ کشور است.

⬅️ اصلاح نظام پرداخت (طبقه‌بندی سخت‌کاری): حقوق این نیروها نباید با ضوابط کارمندی عادی سنجیده شود؛ بلکه باید مبتنی بر شاخص‌های ریسکِ محیطی، مخاطرات کاری و دوری از خانواده نیروهای نظامی وانتظامی و درکل مسلح کشور باشد.
تعریفِ ردیف‌های بودجه‌ایِ اختصاصی برای حقِ سختیِ کار به صورتِ شناور با تورم، حداقلِ مطالبه‌ی این سلحشوران جان برکف نظامی است که باید به این امور رسیدگی فوری شود.

⬅️ نظارتِ انقلابی بر مدیریت‌های میانی:
نهادهای نظارتی باید با نگاهی انقلابی، هرگونه ریخت‌وپاش‌های زائد در بخش‌های اداری و ستادی دیگر ادارات و واحدهای کشوری را قطع کرده و منابعِ حاصله را مستقیماً به بخشِ عملیاتی سفره‌ی معیشتی و تجهیزاتِ میدانیِ سربازان وجانفدایان نظامی ایران اسلامی تزریق کنند.
⬅️ تکریمِ نمادین و ارتقای جایگاه اجتماعی:
امنیتِ روانیِ خانواده‌های این نیروها، کمتر از امنیتِ فیزیکیِ جامعه نیست. رسانه‌ها باید با روایتِ صحیحِ این فداکاری‌ها، جایگاهِ این عزیزان را ارتقا دهند تا آنان دریابند که جامعه، سختی‌هایشان را می‌بیند و ارج می‌نهد.

“در پایان سخن باید گفت و دانست که دفاع از امنیتِ کشور، تنها با شعار ممکن نیست؛ این امر نیازمند یک جراحیِ عمیق در ساختارِ حمایت از مدافعانِ نظامی وانتظامی امنیت است. مسئولین بدانند؛ امنیتِ پایدار در گروِ رضایتِ کسانی است که جانشان را برای امنیت، بی‌چشم‌داشت فدا می‌کنند.”

مهرماه ۱۴۰۵ خوزستان _اهواز