انسان موجودی محتاج و نیازمند به روابط درونی خویش است.برای رفع این نیاز، اسباب های بسیاری در اختیار دارد که مهم ترین آن ها زبان یا تکلم است.
تفاوت اقلیمی و نیز دور بودن فاصله ها، باعث ایجاد زبان های متفاوتی میان نوع بشر شده است.از یک طرف فهم آدمی برای درک متقابل و از طرف دیگر استفاده ی از زبان باعث می شود تا نوع بشر، فکری برای این تفاوت ها داشته باشد.زبان مشترک یا ترجمه ی آن ها،از راه های پیش روست.
در شکلی دیگر، محاسبه ی بعضی از زبان های دنیا به عنوان بین الملل تا حدی این مشکل را حل کرده است.جمع زیستی و همنوعی در میان انسان ها، سبب تفکرات جدید در رفع موانع ارتباطات گشته است.
این در سطوح مختلف جهانی قابل بررسی است و بدین سان است که آدمی در فعالیت های خویش می کوشد تا مسائل آن را به حداقل برساند.
زبان وسیله ای مهم در ارتباطات انسانی است.در این رابطه و در میان افرادی که دارای زبان های مشترک یا ملی هستند، مشکلات به شکلی دیگر نماد می یابند.
زبان مشترک است اما فهم و درک آن در کنار چگونگی استفاده نیز باعث بعضی از جدایی ها و نیز تمایزات می شود.برای توضیح بیشتر می توان تاکید را بر زبان مشترک گذاشت.دقیق همانی که قابل درک برای همه است.اختلافی در ساختار یا معانی نیست و هر فردی که در درون این جامعه باشد، از این وسیله سود می برد.خواه این سود دهی در سطحی معمولی و یا بالاتر باشد.
منظور ما از تفاوت ها، در کاربردی بودن آن است.خواه علمی و خواه عامیانه باشد.
هدف عمده از زبان، به کار گیری آن در میان آحاد مردم است.استفاده از زبان میان مردم، باعث جدایی آن ها در دو شکل زنده ها و زندگی کننده ها می شود.
زبان وسیله است.کاربردی ارتباطی برای فهم بیشتر دارد.تفاهمات را رقم می زند و افراد یک جامعه به وسیله ی آن می کوشند تا به یکدیگر، بیشتر نزدیک شوند.
گرچه زبان می تواند اشکال مختلفی مانند کلامی یا نوشتاری و حتی اشاره ای داشته باشد اما، عمده ی آن بر تکلم است.چگونگی استفاده از آن برای نزدیکی یا دوری از هم می تواند روی دهد.سئوال اصلی این است که کدامین انسان از زبان برای فاصله گرفتن استفاده می کند؟در واقع چرا بعضی از این وسیله، برای نزدیکی و همدلی استفاده نمی کنند؟ کاملا طبیعی است که تفاوت ها موجودند اما بیشترین تاکید بر کسانی است که زبان را راهی برای جدا شدن از سایرین در نظر می گیرند.خود را با زبان آشتی نمی دهند تا با کلام، دوستی و تاثیر گذاری را رقم زنند.زنده هایی که فقط ماندن را ترجیح می دهند، این چنین هستند.
بسیاری، با ارتباطات انسانی و استفاده از کلام، خود را موثر بر تغییرات این جهان می آفرینند.در برخوردهای کلامی و سخنی که اساس آن بر تفکر و تعقل است می کوشند تا دیگران را نیز آگاه کنند که نوع بشر در انسانیت دارای تساوی های موجهی است.
زبان می تواند ما را به هم نزدیک کند و دل ها را صیقل دهد.با زبان می توان انواعی از راهنمایی ها را انجام داد و نوع بشر را از سقوط نجات داد.
زبان،راهی برای بینش بیشتر و انتقال تفکرات آدمی است. افراد این چنینی، فعال ترین در این انتقال هستند.سخن به نیکویی می گویند و دیگران را با کلامی دلنشین،خطاب قرار می دهند.
تاثیر کلام آن ها از نگرشی است که در درون خود ساخته اند.از رشدی است که با کوشش به دست آورده اند و از اندیشه ای است که اساسی ترین و بنیانی ترین روابط انسانی را رقم می زند.
زبان می تواند منتقل کننده ی انواعی از افکار و ایده ها باشد.این مهم را تنها افرادی دنبال می کنند که زندگی کردن را برای خویش انتخاب کرده اند.
در تقابل با چنین افرادی می توان، انسان هایی را یافت که تفکر را موضوعی فراموش شده می دانند و لذا کلامی که چنین ویژگی داشته باشد را به کار نمی برند.شاید تنها زبانی را که می توانند مطرح کنند، درخواست های مشخص برای زنده ماندن باشد.من را دریابید و یا اینکه، چشم و تابع هستم،باشد.
زبان برای چنین افرادی، هرگز وسیله ای برای پیشبرد انسانیت نیست که شاید عکس آن هم باشد.پذیرش ظلم و ستم به انواعی از شکل ها،در قالب کلام و سخن است.کمتر حرف می زنند تا بیشتر احساس زنده بودن را داشته باشند.زبان تنها وسیله ای ابتدایی برای روابط پایین و دون است.زنده ها همگی این چنین هستند.
در هر شکل ممکن باید، زبان امید و روشنی افق را در افرادی یافت که متفکر و اندیشمند هستند و با خرد فردی و جمعی، دنیا را به سمت عدالت اجتماعی رهنمود می کنند.
زبانی برنده و تیز دارند که برای ستمگران، سخت و برای اهل عدالت، نرم و پذیرفتنی است.زبان در کلام یا انواع آن در این شکل، راهی برای تسلط بر جهان و نیز روشی برای کشیدن آدمی به اوج انسانیت و رشد است.با زبان آدمی می توان، دنیا راساخت و آن را مملو از صفا و صمیمت نمود.زبانی که زور نیست.زبانی که صلح جو و پیشرفتگراست و طبیعی است که چنین کلام هایی از حلقوم افرادی خارج می شود که انسانند و فهم و درک زندگی را اساس موفقیت بر می شمارند.
زبان، راهی برای توفیقات بشر و موفقیت های آتی است.زبان برای زندگی، وسیله ای برای رسیدن به اهداف انسانی است.زبان راهی برای در راه بودن است.