نویسنده: بهنوش بساک کاظمی – رئیس خانه مشارکت مردم در سلامت استان خوزستان
در شهری که دمای بالای هوا، آلودگی زیست‌محیطی و کم‌تحرکی به تهدیدی برای سلامت عمومی تبدیل شده، ضرورت ایجاد فضاهای امن و مناسب برای تحرک و تعامل اجتماعی بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود. اما متأسفانه، در کلانشهر اهواز، با وجود جمعیت بالای سالمندان، هیچ پارک اختصاصی یا مناسب‌سازی‌شده‌ای برای این گروه پرخطر و آسیب‌پذیر طراحی و اجرا نشده است.
سالمندان، نه‌تنها بخش بزرگی از بدنه شهروندی ما را تشکیل می‌دهند، بلکه گنجینه‌های خرد، تجربه و پایداری اجتماعی‌اند. این در حالی است که در بسیاری از کشورهای پیشرو در حوزه سلامت همگانی، ایجاد «پارک‌های سالمندی» به یک اولویت در طراحی شهری تبدیل شده است. فضاهایی با مسیرهای صاف و بدون مانع، نیمکت‌هایی با پشتی مناسب، سایه‌بان، وسایل ورزشی سبک، سرویس‌های بهداشتی قابل‌دسترس، و مهم‌تر از همه، احساس احترام و دیده‌شدن.
در اهواز، سالمندان ناگزیرند در کنار پارک‌هایی که عمدتاً برای بازی کودکان یا ورزش جوانان طراحی شده‌اند، وقت بگذرانند؛ آن‌هم در شرایطی که نه زیرساخت مناسبی برای نشستن دارند، نه مسیر ایمنی برای پیاده‌روی، و نه فضایی برای معاشرت اجتماعی بی‌اضطراب.
این فقدان عدالت فضایی، تنها یک کاستی فنی در طراحی شهری نیست؛ بلکه نوعی نادیده‌گرفتن حقوق سلامت و کیفیت زندگی شهروندان سالمند است.
ما در خانه مشارکت مردم در سلامت استان خوزستان، این مطالبه را به نهادهای مسئول از جمله شهرداری، شورای شهر و دانشگاه علوم پزشکی اعلام می کنیم و پیگیر تحقق آن خواهیم بود.
پیشنهاد ما روشن است:
طراحی حداقل یک پارک ویژه سالمندان در هر منطقه شهری،
مناسب‌سازی فضاهای موجود با تجهیزات پایه،
و مشارکت فعال سمن‌های حوزه سالمندی در نظارت، اجرا و ارزیابی این پروژه‌ها.
اگر امروز برای نسل طلایی دیروز کاری نکنیم، فردای خودمان را نیز با بی‌اعتنایی می‌سازیم.
