*صالح محمدیان، فعال اجتماعی*
در روزهای اخیر، گزارش‌های متعدد شهروندان از وضعیت اسفناک آب شرب، که با بوی نامطبوع فاضلاب و ظاهر گل‌آلود همراه است، نگرانی‌های جدی را در فضای مجازی در حال انتشار است. این معضل، که مستقیماً سلامت عمومی را تهدید می‌کند، نه‌تنها کیفیت زندگی شهروندان را تحت‌الشعاع قرار داده، بلکه پرسش‌های اساسی را درباره کارآمدی نهادهای مسئول، به‌ویژه اداره بهداشت، مطرح ساخته است.
متأسفانه، پاسخ‌های ارائه‌شده از سوی این نهاد نه‌تنها تسکین‌دهنده نگرانی‌ها نیست، بلکه بر عمق بی‌اعتمادی عمومی می‌افزاید.
هنگامی که شهروندان، با دغدغه‌ای مشروع، به اداره بهداشت مراجعه کرده و از بوی تعفن و وضعیت غیربهداشتی آب شرب شکایت می‌کنند، انتظار پاسخی مسئولانه، شفاف و اقداماتی فوری دارند.
با این حال، آنچه دریافت می‌کنند، اظهاراتی کلی و مبهم است:
«جای نگرانی نیست»، «تصمیم‌گیری بر اساس شاخص‌هاست» و «در صورت وجود تهدید، قاطعانه اقدام خواهیم کرد».
این پرسش اساسی بی‌پاسخ می‌ماند که آیا آب شربی با بوی فاضلاب و ظاهری گل‌آلود، که سلامت شهروندان را به خطر می‌اندازد، در این «شاخص‌ها» جایی ندارد؟
آیا چنین پاسخ‌هایی شایسته مردمی است که هر روز با این بحران دست‌وپنجه نرم می‌کنند؟
اداره بهداشت، به‌عنوان متولی حفظ سلامت جامعه، موظف است با حداکثر جدیت و شفافیت به این معضل رسیدگی کند.
انتشار نتایج دقیق آزمایش‌های آب، اطلاع‌رسانی عمومی درباره اقدامات اصلاحی و اجرای فوری تدابیر لازم، کمترین انتظاری است که از این نهاد می‌رود.
با این حال، انفعال و فقدان پاسخگویی صریح، نه‌تنها اعتماد عمومی را خدشه‌دار می‌کند، بلکه این شائبه را تقویت می‌کند که سلامت شهروندان در اولویت این نهاد قرار ندارد.
از اداره بهداشت می‌خواهم که به‌جای توسل به توجیهات غیرقابل‌قبول، با عزمی راسخ به ریشه‌یابی و رفع این بحران بپردازد.
مردم شایسته آگاهی از علل این وضعیت و اقدامات در دست انجام هستند.
سلامت عمومی خط قرمزی است که هیچ‌گونه اهمال یا کم‌کاری در آن پذیرفتنی نیست.
اداره بهداشت باید با عمل، نه با وعده، نشان دهد که شایستگی اعتماد مردم را دارد.
۹ خرداد ۱۴۰۴
