✍️یادداشتی از دامون رونق

ماه مهر از راه می‌رسد؛ همان ماهی که قرار بود بوی کیف و کتاب و کفش نو، کوچه‌ها و خیابان‌ها را پر از هیاهوی کودکان کند. همان روزهایی که باید پر از شوق و لبخند باشد، امروز برای بسیاری از خانواده‌ها به کابوسی تلخ بدل شده است.

در این روزها، پدران و مادرانی را می‌بینیم که مات و مبهوت در میان ویترین مغازه‌ها پرسه می‌زنند. چشم‌شان به قیمت‌ها می‌افتد و دلشان به لرزه می‌افتد. هر بار که فرزندشان با ذوق و اشتیاق دستی به یک دفتر، مداد رنگی یا کفش و … می‌زند، نگاه‌های شرمگین پدر و نگاه‌های غم‌آلود مادر به هم گره می‌خورد. نگاهی به موجودی کارت بانکی، نگاهی به چشمان پر امید کودک… و بغضی که بی‌صدا فرو می ریزد.

این تنها روایت چند خانواده نیست؛ حکایت هزاران پدر و مادری است که با حداقل حقوق و اندک موجودی، به دنبال تأمین ابتدایی‌ترین نیازهای آغاز سال تحصیلی فرزندانشان هستند. هزینه‌هایی که روز به روز نجومی‌تر می‌شوند، اما جیب‌ها خالی‌تر از همیشه‌اند.

تلخ‌تر از همه، وضع خانواده‌هایی است که حتی از این هم عقب‌تر مانده‌اند؛ آن‌هایی که میان خرج نان شب و خرید کیف و کفش، ناچارند نان را انتخاب کنند و آرزوهای کودکانه را به فردایی نامعلوم بسپارند. آنها که فرزندانشان از همان نخستین روز مدرسه، با حس کمبود و محرومیت وارد کلاس می‌شوند؛ نه با شوق و غرور.

مهر، روزی قرار بود فصل آغاز باشد؛ فصل دانایی و امید. اما امروز برای بسیاری، فصلی از شرمندگی و دل‌نگرانی است. کودکان در آرزوی ساده‌ترین خواسته‌ها و والدین در سکوتی تلخ، شرمسار نگاه فرزندان خود.

جامعه‌ای که کودکانش با حس محرومیت بزرگ شوند، آینده‌ای روشن نخواهد داشت. این صحنه‌ها زنگ خطری برای همه ماست؛ برای دولتمردان، برای اقتصاددانان، و برای تک‌تک شهروندانی که نمی‌توانند چشم بر رنج هم‌وطنان خود ببندند.

یادمان باشد اگر مهر را به بهار آموزش و زندگی فرزندانمان بدل نکنیم، در پاییز آینده جامعه، چیزی جز پژمردگی و حسرت درو نخواهیم کرد.