«بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ»
______________________________
بانوان خانه‌دار؛ ستون‌های بی‌ادعا، قهرمانان بی‌نام و نشان زندگی ایرانی✔️
______________________________
✍️ دل نوشته:سیدقنبریوسفیانی
دانش‌آموخته علم سیاست و روابط بین‌الملل
فرزند خوزستان _ شهر علم و ادب، بهبهان (بیدبلند)
______________________________
«این مقاله را با تمام احترام تقدیم می‌کنم به؛ «همسر عزیزم، سیده مهربان خانه ام به پاس محبت های بی پایانش نسبت به من و فرزندانم و دو خواهرعزیزتر از جانم (سیده فاطمه و سیده ستاره عزیز) » و همه بانوان خانه‌دار شهرم بهبهان، استانم خوزستان قهرمان، و بانوان خانه دار محترمه سراسر ایران عزیز،شما سزاوار دیده شدن هستید، سزاوار قدردانی، سزاوار آرامش.
باشد که مردان و فرزندان، با دل و زبان، مهر شما را پاس بدارند، و جامعه و دولت، خانه‌داری را نه کاری بی‌ارزش، بلکه هنر زندگی بداند.»

*مقدمه*

⬅️ در هیاهوی جهان بیرون، جایی هست که آرامش، عشق، و پایداری معنا می‌یابد و آن جایی است به نام مقدس «خانه» که در قلب این خانه، بانویی ایستاده که بی‌وقفه می‌کوشد، آن هم بی‌مزد و منت، بی‌ادعا و بی‌هیاهو.
بانوان خانه‌دار، آن فرشتگان زمینی‌ هستند که با دستانشان خانه را می‌سازند و با دلشان زندگی را گرم نگه می‌دارند.در هر خانه‌ای که بوی زندگی می‌دهد،بلا شک بانویی خانه دار هست که آن خانه، نه فقط سقفی بالای سر، بلکه مأمنی برای خوشی دل‌ها اهل آن خانه می شود. بانوان خانه‌دار، آن فرشتگان بی‌بال‌ هستند که با دستانشان خانه را می‌سازند و با قلب خود خانواده را نگه می دارند.
خانه‌داری، کاری‌ست بی‌ حد و مرز، نه ساعت شروع دارد، نه پایان، نه حقوقی در پایان ماه، نه مرخصی‌ای برای خستگی، اما پر است از مسئولیت‌های سنگین، چون مدیریت امور خانه، خرید، پخت‌وپز، نظافت، نظم خانه‌داری، خلاقیت، و عشق. از بیدار کردن فرزندان تا آماده‌سازی غذا، از نظافت و نظم تا پرورش روح و روان خانواده و پشتیبانی عاطفی از همسر، گوش دادن به درد دل‌ها، ترمیم زخم‌های روحی، حفظ آرامش خانه در طوفان‌های زندگی، و هزاران فعالیت مفید دیگر که (درصورت نوشتن ساعت ها وقت می طلبد برا گفتن ونوشتن) همه و همه در دستان پرتوان بانویی‌ است که شاید هیچ‌گاه نامش در لیست حقوق‌بگیران نیاید، اما اثرش در جان همه اعضای خانواده جاودانه است، ولی گاها” در کمال تاسف با همه این‌ فداکاریها ، همین بانوی مهربان خانه، سیبل هدف بی‌انصافی‌ها می‌شود.
وقتی همسر از محل کار خسته و دل‌چرکین بازمی‌گردد، گاه بی اختیار عقده‌هایش را بر سر کسی خالی می‌کند که تمام روز برای آسایش او تلاش کرده، وقتی فرزندان در مدرسه یا اجتماع ناکامی می‌چشند، گاه بی‌آنکه بدانند، دل مادر و این فرشته زمینی بی مزد ومنت را با کلمات تند می‌خراشند.
و اما؛ و اما و اما؛ باز هم این بانوی خانه‌دار،این فرشته زمینی با بغضی در گلو، لبخند می‌زند. با دلی شکسته، غذا را گرم می‌کند. با چشمانی خسته، لباس‌ها را تا می‌زند.نه به‌خاطر وظیفه، بلکه فقط و فقط به‌خاطر عشق، آن هم عشق به همسر و فرزندان.
زیرا او تکیه‌گاه است، نه فقط برای جسم، بلکه برای روح و روان خانواده، و می توان گفت؛ بانوی خانه روانشناسی بی‌مدرک ،پرستاری بی‌لباس سفید، معلمی بی‌کلاس درس، مدیری بی‌دفتر کار است.ولی در کمال ناباوری با همه این تفاصیر، نامش در هیچ فهرست رسمی به جز تاریخ نمادینی برابر با ۱۳ آبان (روز جهانی خانه دار) نیست و نیامده است، در صورتی که اگر روزی نباشد، خانه فرو می‌ریزد، دل‌ها سرد می‌شود، و زندگی بی‌روح می‌ماند.
‼️در پایان به شما بانوان خانه‌دار،مادران امید و زندگی،تکیه گاه مستحکم پدران؛ به عنوان برادری کوچک، و به نمایندگی از تمام پدران زحمت کش این مرز و بوم، خدمت ذی اشرف شما عرض می نمایم:
سایتان مستدام باد تا همیشه، شما ستون‌های بی‌ادعای زندگی‌ هستید، و زندگی بی شما، بی‌ستون و بی‌روح است.
پس باشید و مهربان بمانید با همه ناملایمات زندگی! تا زندگی، مهر و عشق از جهان مادی رخت برنبندد و همچنان این عشق پاک الهی در ماوایی’امن به نام خانه در جریان باشد.
مهر ۱۴۰۴ خوزستان _اهواز