بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَـٰنِ ٱلرَّحِیمِ
اللهم صل علی محمد و آل محمد
______________________
*زمزمههای شبانهی اهواز؛ از درد مردم تا امید ظهور*
_____________________
✍️نگارنده؛ سید قنبر یوسفیانی
دانشآموخته علم سیاست و روابط بینالملل
فرزند خوزستان _ شهر علم و ادب، بهبهان (بیدبلند)
______________________
اهواز در سکوت شب؛ روایت مردی با قلمی بیدار، در دل شبهای اهواز؛
وقتی خیابانها آرامند و صدای کولرها مثل زمزمهی خستگی در فضا میپیچد،
سیدی از دیار سادات، نشسته با قلمی در دست؛
نه برای نوشتن شعار، بلکه برای ثبت لحظههایی که فراموش میشوند.
لحظههایی از زندگی مردمی که با کمترینها، بیشترین امید را دارند.
نور چراغهای کمسو،
سایهی نخلهای خسته،
و دیوارهایی که ترک خوردهاند از سالها بیتوجهی،
✨همه با هم زمزمه میکنند:
«ما هنوز اینجاییم، ما هنوز هستیم ونفس میکشیم»
او مینویسد از کودکانی که در کوچههای خاکی رویا میبافند،
و در چهارراههای شهر برای لقمهای نان، شیشهی ماشینها را میشویند،
اسفندی بیبو دود میکنند،
به امید اسکناسی کهنه برای گذران امورات زندگی خود و خانوادههایشان.
⬅️ از پیرمردهایی که با نگاهشان، خاطرهی نخلستانها را زنده نگه میدارند. خاطر نخل وصبر واستقامت هشت سال دفاع مقدس.
⬅️ از زنانی که با دستان خستهشان، گرمای خانه را حفظ میکنند،
و گاهی شبانه، بیصدا،
به سطلهای زباله شهر، سرک می کشن، برای یافتن چیزی اندک،
جهت فروش، برای بقا، برای حفظ عزت.
‼️از مادری که نگران آیندهی دختر و پسر تحصیلکردهی بیکار خود است.
از جوانی که دنبال کار میگردد.
از پدری که شرمندهی سفرهی خالیست.
اما این شب، فقط شب سکوت نیست.
دلواپسی هست.
درد هست.
اما امید هم هست.
امید در صدای دختری که شعر میخواند،
در نگاه پسری که دوربین به دست گرفته،
در دل مردی که هنوز مینویسد،
برای فردایی که شاید دیر بیاید،
اما خواهد آمد.
آن فردا،
ظهور صاحبالزمان (عج) است
آقایی که با آمدنش، نور و عدالت و روشنی خواهد آورد.
ظلم و بیعدالتی را خواهد زدود، و جهان را سرشار از صداقت و مهر ومهربانی خواهد کرد.
بیا آقا جان، بیا…
که جهانت را سیاهی، ظلمت، نامردی، ضعیفکشی و زور فرا گرفته.
بیا که بیصبرانه منتظر قدوم مبارکت هستیم.
در آخر، زمزمهی دلها پیر وجوان معتقد و غیر معتقد این شعر زیباست؛
«شاید این جمعه بیاید شاید…
پرده از چهره گشاید شاید…»
مهر ۱۴۰۴ خوزستان _اهواز
یک پاسخ
باعرض ادب و احترام وافر خدمت شما بردار وسیدبزگوار
به زبانی زیبا و قشنگ همه نا عدالتی ها و کاستی ها
را فرموده، احسنت به این همه علم و دانش
وذکاوت مرخبا