سعید مسعودی یکتا ✍️

فصل سوم مجموعه داستان‌های آموزش شهروندی

صدایی که شنیده نشد

ساعت سه بامداد بود.
مجتبی چند بار در تخت خواب غلت زد، اما خوابش نمی‌برد. صدای جابه‌جا کردن وسایل از واحد کناری لحظه‌ای قطع نمی‌شد.
چند روزی بود که این صداها ادامه داشت.
مجتبی فردای آن روز جلسه مهمی داشت، اما نمی‌خواست با همسایه‌اش دعوا کند. تصمیم گرفت صبح با او صحبت کند.
صبح، وقتی درِ آسانسور باز شد، رضا را دید.
مجتبی گفت: رضا جان، ببخشید. دیشب صدای زیادی از خونه‌تون می‌اومد. اگر ممکنه شب‌ها کمی رعایت کنید.
رضا با تعجب گفت: واقعاً؟ من اصلاً متوجه نشدم. ببخشید، حتماً رعایت می‌کنم.
همان شب، رضا متوجه شد صدای تلویزیون و رفت‌وآمد خانه‌اش ممکن است برای دیگران آزاردهنده باشد. برای اولین بار قبل از خواب، به چیزی فکر کرد که همیشه ساده از کنارش می‌گذشت:
من در این ساختمان تنها زندگی نمی‌کنم.
چند روز بعد، نوبت رضا بود که کمک بخواهد.
مادر پیرش برای چند روز مهمان آنها شده بود و به دلیل بیماری نیاز به استراحت داشت. رضا از همسایه‌ها خواست تا در ساعت‌های استراحت، صدای کمتری داشته باشند.
مجتبی لبخند زد و گفت: نگران نباش رضا جان. اینجا همه همسایه‌ایم.
آن روز اتفاق بزرگی نیفتاد؛ اما چیزی در ساختمان تغییر کرد.
همسایه‌ها فهمیدند رعایت حقوق یکدیگر به معنای از دست دادن آزادی نیست؛ بلکه یعنی آزادی خودمان را با آرامش دیگران متعادل کنیم.
چند هفته بعد، در جلسه ساختمان، مجتبی جمله‌ای گفت که همه را به فکر فرو برد:
ما برای زندگی بهتر، فقط به خانه بزرگ‌تر نیاز نداریم؛ به همسایه بهتر هم نیاز داریم.
همه سکوت کردند.
حسن، پیرمرد ساختمان، لبخندی زد و گفت:و همسایه بهتر، از خود ما شروع می‌شود.
از آن روز، صدای ساختمان کمتر شد، درِ پارکینگ‌ها با دقت بیشتری بسته می‌شد، کسی وسایلش را در راهرو رها نمی‌کرد و اگر مشکلی پیش می‌آمد، قبل از عصبانیت، گفت‌وگو می‌کردند.

مجتبی آن شب وقتی وارد خانه شد، برای اولین بار احساس کرد ساختمانشان فقط چند واحد کنار هم نیست.

یک جامعه کوچک است؛ جامعه‌ای که اگر در آن احترام، مسئولیت‌پذیری و گذشت باشد، زندگی برای همه زیباتر می‌شود.

شاید آموزش شهروندی از همین‌جا آغاز شود:

از لحظه‌ای که بفهمیم آرامش ما، نباید به قیمت ناراحتی دیگری تمام شود.

به قلم: سعید مسعودی یکتا