مقدمه

در میدان نبردی که دشمن با تمام توان تبلیغاتی و نظامی می‌کوشد ایران را درگیر پیش‌فرض‌های خود کند، یک پرسش راهبردی بیش از همه تکرار می‌شود: ایران از چه سطحی از توان تسلیحاتی خود استفاده خواهد کرد؟ پاسخ روشن و مستدل این است: استفاده ایران از سلاح‌های جدیدتر و قدرتمندتر محتمل است، اما به‌کارگیری سلاح‌های فوق‌پیشرفته راهبردی خیلی بعید است. این سلاح‌ها برگ‌های نهایی ایرانند و برای جنگ سرنوشت‌ساز آخرالزمانی ذخیره شده‌اند.

تفکیک راهبردی: سلاح جدیدتر، نه سلاح فوق‌پیشرفته

نخستین اصل در تحلیل این موضوع، تفکیک دقیق میان «سلاح جدیدتر و قدرتمندتر» و «سلاح فوق‌پیشرفته راهبردی» است. ایران ممکن است در ادامه نبرد، برای کوبیدن ارتش تروریست آمریکا و وادار کردن آن به عقب‌نشینی بیشتر، از سلاح‌های جدیدتر و قدرتمندتر استفاده کند. این سطح از پاسخ، کمی بیشتر از سطح تهدید است و می‌تواند دشمن را تا ترک کامل خلیج فارس و منطقه پیش ببرد. اما سلاح‌های فوق‌پیشرفته راهبردی، ابزارهای تعیین‌کننده‌ای هستند که رونمایی جهانی از آن‌ها می‌ماند برای جنگ سرنوشت‌ساز. بنابراین، میدان امروز، میدان سلاح‌های جدیدتر است، نه میدان رو کردن آخرین برگ.

تجربه میدان: پاسخ کافی، بدون افشای برگ آخر

نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران خود را برای سخت‌ترین رویارویی با جبهه متحد ارتش‌های کفر آماده کرده بودند. اما به لطف خدا چنین نشد و در چند سطح پایین‌تر، فقط ارتش تروریست آمریکا و رژیم مفلوک صهیونی با کمک کشورهای غربی به ایران حمله کردند. نیروهای مسلح نیز به اندازه کافی به آنان پاسخ دادند. این تجربه نشان می‌دهد ایران می‌تواند با سلاح‌های جدیدتر، دشمن را در همان سطح پایین‌تر زمین‌گیر کند و نیازی به افشای توان فوق‌پیشرفته راهبردی ندارد. اگر آمریکا بخواهد شرارت جدیدی آغاز کند، طبیعی است که ایران از سلاح‌های جدیدتر و قدرتمندتر استفاده کند، ولی خیلی بعید است از سلاح‌های فوق‌پیشرفته استفاده کند.

غافلگیری؛ اصل پیروزی در جنگ

برای پیروزی در هر جنگی، نیاز است که دشمن از امکانات و تجهیزات ما بی‌اطلاع باشد. این اصل راهبردی، همان چیزی است که ایران کم و بیش آن را رعایت کرده است. ایران دارای سلاح‌های راهبردی فوق‌پیشرفته‌ای است که در جنگ تعیین‌کننده‌اند، ولی باید در زمان خود استفاده شوند. دشمن نباید بداند ایران چه کارت‌هایی در آستین دارد. نه آخرین برگ رو شده و نه همه کارت‌های جنگی روی میز آمده است. ایران هنوز تمام توان تسلیحاتی‌اش را به رخ دشمن نکشیده و شمشیرهای برنده‌اش را از غلاف بیرون نکشیده است. ذوالفقار هنوز در نیام است.

زمان‌بندی آخرالزمانی: چرا الان نه؟!

این سلاح‌ها و تجهیزات قرار بود در جنگ سرنوشت‌ساز آخرالزمانی استفاده شوند؛ یعنی زمانی که تمام شیاطین و دشمنان با تمام ادوات جنگی به ما حمله کنند و ما منتظر آن بوده و هستیم تا آنان را به خاک سیاه بنشانیم. آن روز هنوز رخ نداده است. لذا در حال حاضر ضرورتی برای استفاده از این ادوات تعیین‌کننده وجود ندارد. جنگ کنونی، هرچند جدی و سنگین است، اما آخرین نبرد تاریخ نیست. ایران برگ‌های برنده و فوق‌پیشرفته‌اش را برای جنگ سرنوشت‌ساز و آخرالزمانی ذخیره کرده است. تا پایان این جنگ، احتمال استفاده ایران از سلاح‌های فوق‌پیشرفته در اختیارش بسیار بعید است؛ این سلاح‌ها همچنان در ذخیره می‌مانند.

ادامه عقب‌نشینی دشمن با سلاح‌های جدیدتر

جنگ که رو به جلو می‌رود، باید ضربات سنگین‌تری به ارتش تروریست آمریکا زده شود تا ناچار به عقب‌نشینی بیشتر شود، تا زمانی که به‌طور کلی خلیج فارس و منطقه را ترک کند. تا رسیدن به این هدف مهم، نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران، ارتش تروریست آمریکا را بیش از پیش خواهند کوبید. این هدف با سلاح‌های جدیدتر و قدرتمندتر قابل تحقق است، نه با رو کردن سلاح‌های فوق‌پیشرفته راهبردی. بنابراین، منطق میدان حکم می‌کند ایران در این مرحله از توان جدیدتر استفاده کند و برگ نهایی را برای روز مبادا نگه دارد.

پیام بازدارندگی: خاموش، اما آماده

سلاح‌های فوق‌پیشرفته ایران؛ قدرتی که هنوز به میدان نیامده و شاید تا آخرین روز جنگ هم وارد نبرد نشود. جنگ ادامه دارد، اما این سلاح‌ها همچنان خاموش و پشت پرده مانده‌اند. ایران هنوز «گزینه‌های فوق‌پیشرفته» خود را وارد بازی نکرده است. این خاموشی، نشانه ضعف نیست؛ نشانه خرد راهبردی و انتظار برای زمان دقیق است. دشمن باید بداند هر شرارت تازه، پاسخ ایران را با سلاح‌های جدیدتر و قدرتمندتر روبه‌رو می‌کند، اما سلاح‌های فوق‌پیشرفته راهبردی، برای نبرد نهایی سرنوشت‌ساز و جنگ آخرالزمانی نگه داشته شده‌اند.

نتیجه‌گیری

ایران با تکیه بر تجربه میدان، اصل غافلگیری و زمان‌بندی راهبردی، مسیر روشنی را دنبال می‌کند: استفاده از سلاح‌های جدیدتر و قدرتمندتر برای کوبیدن ارتش تروریست آمریکا و عقب‌راندن آن از منطقه، محتمل است؛ اما رو کردن سلاح‌های فوق‌پیشرفته راهبردی، خیلی بعید است. این سلاح‌ها برگ‌های نهایی ایرانند و برای جنگ سرنوشت‌ساز آخرالزمانی ذخیره شده‌اند. تا آن روز، ذوالفقار در نیام می‌ماند، شمشیرهای برنده در غلاف می‌مانند و ایران همه کارت‌های جنگی‌اش را روی میز نمی‌گذارد. دشمن نباید خاموشی این قدرت را با ضعف اشتباه بگیرد؛ چرا که آخرین برگ، برای آخرین جنگ است.

صادق سلامت

روزنامه‌نگار

۱۰ مهرماه ۱۴۰۵