یاداشت: دکتر امید کشمیری
فاجعه بی آبی که تابستان { ۱۴۰۴ } از هم اکنون انتظار آن را میکشد در { ۵۷ } سال اخیر در ایران بی سابقه است و سدهایی مانند ( امیرکبیر ، لتیان ، لار ) از بدو تاسیس تاکنون سابقه نداشته که چنین خشکی و بی آبی را تجربه کنند .
ولی نکته مهم ماجرا اینجاست که متولیان امر از ابتدا به خوبی میدانستند که تهران منابع آبی بسیار محدودی دارد ولی در عین بی تدبیری اصرار بر مهاجرت هموطنان از دیگر استانها به تهران داشتند و معتقدم امروزه دیگر افسار توسعه نامتوازن تهران از دست مسئولین در رفته و استانی که کمتر از { ۱% } ایران وسعت دارد ولی بیش از { ۲۳% } جمعیت و بیش از { ۳۰% } صنایع ایران را در خود جای داده پس دیگر هیچ امیدی به پایداری آن نیست و اصطلاحا متولیان امر در دولتهای قبل نتوانستند توازنی بین منابع و مصارف ایحاد کنند و از سوی دیگر حتی مشوق بدمصرفی هم بودند .
مسئولین در این بین فقط دارند بی آبی را میبینند ولی غافل از این هستند که این بی آبی و خشکسالی بی سابقه قطعا و بلاشک موجب افزایش نرخ فرونشست زمین در
استان تهران خواهد شد زیرا کوچکترین جریان آبی در قالب رودخانه وجود ندارد که بتواند مانند سالهای قبل ذره ای آب را زمین تزریق کند و مضافا بر اینکه یقینا برای عبور از این خشکسالی کمرشکن مقامات اولین چیزی که به ذهنشان خطور میکند حفر چاههای بیشمار عمیق در جای جای تهران است که بنده حفر چاههای عمیق برای برون رفت از خطر قطعی پیش روی را به خودزنی تشبیه میکنم و معتقدم این فاجعه امروز که همان ( قهر طبیعت ) است نتیجه به قدرت رسیدن آدمهای کوتوله سیاسی ناآگاهی است که از { ۳۵ } سال پیش در اغلب دولتها بر صندلی های داغ قدرت جلوس کرده بودند و فهمی از آینده نگری نداشتند و به جهت منافع شخصی و جناحی خودشان سرمستانه مدام بر طبل توسعه ناپایدار کوبیدند و از بی تدبیری اینگونه مدیران همین بس ( مدیریت منابع آب ) که باید حوزه ای به آن نگاه و داره شود را بر اساس یک فهم نادرست دستور اداره ( استانی و منطقه ای ) آن را دادند و بر خلاف تمام کشورهای دنیا عمل کردند و اصرار بر آب کردن منبعی کردند که اصلا ته آن سوراخ است و اگر دنیایی آب را در این منبع بریزند باز چون فرار آب دارد هرگز پر نخواهد شد حال واقعا در قبال چنین تفکر و نگاه نابودگرایانه ای که بعضی از مسئولان داشتند آیا میتوان صحبت از اصلاح کرد و آیا میتوان امیدوار به علاج بخشی شد .
ولی آن چیزی که امروزه مهم است اینست که هم اکنون یک استان ( فربه ، بی تحرک ، بادکنکی ، بی آب ، با نرخ بالای فرونشست ، ملتهب ، بیقرار ، ناپایدار ، پر مخاطره ، پر ریسک ، سست پایه ) بنام تهران باقی مانده که اتفاقا دست بر قضا این استان آشوب زده ویترین دولت هم محسوب میشود و مسئولین دارند دولت را فدا و هزینه برقرار بودن به هر قیمت تهران میکنند و شوربختانه دولت نتوانست ( رمز قرار در بیقراری را کشف کند ) و بدبختانه این نگاه را داشتند که همیشه آب هست و همیشه بارش نزولات آسمانی هستند و دیگر فکر ( قهر طبیعت ) را نمیکردند تا اینکه امسال به آن گرفتار آمده ایم .