به قلم:عبد الحسین کلانتری پور تحلیل گر مسائل سیاسی اجتماعی فرهنگی
در شرایط کنونی که مذاکرات غیرمستقیم میان ایران و آمریکا مورد توجه قرار گرفته است، ابعاد مختلف این مذاکرات و تأثیرات آن بر فضای داخلی و منطقهای نیاز به بررسی عمیق دارد. در این مقاله تلاش میشود تا نگاهی کارشناسانه به این موضوع انداخته شود.
مذاکرات غیرمستقیم در حالی برگزار میشود که همزمان با این فرآیند، فشارهای سیاسی، اقتصادی و نظامی از سوی آمریکا و متحدانش افزایش یافته است. نمونهای از این فشارها، تحریمهای جدید علیه پالایشگاههای چینی مرتبط با ایران است. این اقدامات نشاندهنده رویکرد دوگانهای است که مذاکرات همراه با تهدیدها و تحریمهای گسترده دنبال میشود. فشار اقتصادی ناشی از این تحریمها منجر به افزایش مشکلات اقتصادی و معیشتی مردم ایران شده است؛ از جمله نوسانات نرخ ارز که تأثیر مستقیم بر زندگی روزمره مردم دارد.
در همین راستا، آمریکا با اعمال قدرت نظامی و تهدیدهایی از جمله لشکرکشیها و حملات نظامی در منطقه، به دنبال پیشبرد اهداف خود است. این اقدامات شامل حملات به لبنان و یمن است که طی آن جنایات بسیاری صورت گرفته است. از سوی دیگر، افکار عمومی جهان مذاکرات اخیر را با دقت دنبال میکند؛ چراکه این مذاکرات میتواند تأثیرات جدی بر معادلات بینالمللی و منطقهای داشته باشد.
از منظر ایران، این مذاکرات فرصتی برای نشان دادن قدرت و تواناییهای هستهای است. توان غنیسازی ایران به سطح بالای ۶۰ درصد رسیده است و امکان افزایش آن به ۹۰ درصد وجود دارد. این قدرت هستهای، که به صورت بومی توسعه یافته، یکی از عوامل وحشت دشمنان ایران است. البته ایران به دلیل فتوای مقام معظم رهبری، تولید بمب اتم را منع کرده و تأکید دارد که استفاده از انرژی هستهای باید در راستای اهداف صلحآمیز باشد.
همزمان با مذاکرات، ایران باید مصالح و منافع ملی خود را در اولویت قرار دهد و از هرگونه کوتاه آمدن در برابر فشارهای خارجی خودداری کند. تجربههای گذشته، از جمله توافق برجام، نشان دادهاند که اعتماد به وعدههای آمریکا بدون تضمینهای لازم میتواند به ضرر کشور باشد. بنابراین، هر توافقی باید دارای ضمانتهای اجرایی بلندمدت باشد که دولتهای بعدی نیز به آن پایبند باشند.
در نهایت، باید تأکید کرد که دشمنان ایران هیچگاه به دنبال صلح و سازش نبودهاند و همواره فشارهای خود را به اشکال مختلف اعمال کردهاند. این مذاکرات، علاوه بر چالشهایی که با خود به همراه دارد، فرصتی است برای ایران تا تواناییهای خود را به نمایش بگذارد و در راستای حفظ منافع ملی گام بردارد.
نتیجهگیری: در این فضای پیچیده، اهمیت اتخاذ رویکردی هوشمندانه و مبتنی بر قدرت داخلی بیش از پیش احساس میشود. توان نظامی، اقتصادی و سیاسی ایران در کنار انسجام داخلی، میتواند ابزارهای مؤثری برای مقابله با فشارهای خارجی و بهرهگیری از فرصتهای پیش رو باشد. مذاکرات جاری فرصتی برای ایران است تا ضمن دفاع از حقوق خود، بر جایگاه منطقهای و بینالمللی خود تأکید کند و مسیر توسعه و پیشرفت را هموار سازد.
