پس از دور دوم گفتوگوهای دیپلماتیک در رم، پایتخت ایتالیا، آقای عباس عراقچی، دیپلمات ارشد ایرانی، در مطلبی خبری، با چهرهای امیدوارانه به روند مذاکرات با آمریکا اشاره کرد و اعلام کرد: «دلیلی ندارد نسبت به مذاکرات بدبین باشیم!»
این جمله تاریخی بلافاصله ذهن همه را به یاد بازی گرگ و مرغ انداخت؛ گویی مرغی خطاب به گرگ گفته باشد: « این بار واقعاً وعده میدهی تخممرغها را نخوری؟! البته فراموش نکن که ده بار پیشین را نادیده میگیرم!»
اما ایالات متحده آمریکا، همان گرگ دوستداشتنی تاریخ معاصر برای برخی افراد است، که:
– در کارنامه عملیاتی خود، جایزه افتخاری «نقض تعهدات بینالمللی» را از آنِ خود کرده است.
– نه تنها توافق برجام را پاره نمود، بلکه از آن به عنوان دستمال کاغذی برای پاک کردن اشکهای ملتهای تحت تحریم بهره گرفت!
– هر معاهده جهانی را همچون یک «چالش زماندار» میبیند: «هرکه زودتر پیمان را زیر پا بگذارد، برنده مسابقه است!»
آقای عراقچی عزیز، گویی شما در حال شطرنجبازی با حریفِ شیطانی هستید که همیشه و همیشه مهرهها را زیر میز پنهان میکند، سپس با بیتفاوتی اعلام میکند: «قبول دارم، این بار مطابق قوانین بازی خواهم کرد!»
یا مثلاً در حال انعقاد پیمان صلح با همسایهای هستید که هر شب نیمهشب بزن و بکوب دارد، اما با خوشبینی میگویید: «شاید این بار طبل را گم کرده است!»
صحنهای برای طنز با عنوان «مذاکرات روی میزِ شیشهای»:
دیپلمات ایرانی (با چهرهای جدی): «جناب عراقچی، آیا این بار میتوان به وعدههای آمریکا اعتماد کرد؟!»
عراقچی (با لبخندی مرموز شبیه به لبخند مونالیزا): «چرا که نه؟ حداقل این بار هنگام پاره کردن برجام، از کاغذِ رنگیِ مرغوبی استفاده خواهند کرد! این خود پیشرفتی هنری محسوب میشود!»
(در پشت صحنه: دستیار جوانی که با نگاهی حاکی از ناامیدی، مشتِ خود را به پیشانی میکوبد و زیر لب زمزمه میکند: «خدایا، این شوخطبعیِ بیمزه را از ما دور کن!»)
نکات قابل تأمل در پرونده همکاریهای گذشته:
– در سال ۲۰۱۸، آمریکا پس از خروج از برجام، تحریمهایی را وضع کرد که گویی برای ساخت فیلمی حماسی با عنوان «نبرد تکجانبه» طراحی شده بود!
– در سال ۲۰۲۰، فراخوانی برای مذاکرات صلح در خلیج فارس منتشر شد، اما نتیجه آن شبیه به مسابقهای بود که در آن تنها یک تیم مجوز شوت به گل را داشت!
– در کارنامه دیپلماسی عمومی آمریکا، عباراتی مانند «همکاری برابر» و «احترام متقابل» به اندازه موجودات افسانهای نایابند!
گزارشی کوتاه از واکنشهای جهانی:
– اتحادیه اروپا، همانند تماشاگری در ردیف نخست سینما، با ذوقزده فریاد میزند: «امیدواریم این بار پایانی خوش برای فیلمنامه طنز در نظر گرفته شود!»
– روسیه با نگاهی کنجکاو از پشت عینک دودی خود، مشغول محاسبه سود و زیانِ احتمالی است.
– سازمان ملل متحد، همچون معلمی خسته، برای چندمین بار دفترچه قوانین بینالمللی را به سوی آمریکا پرتاب میکند، اما آمریکا با خندهای شیطانی آن را آتش میزند!
نتیجه اخلاقی سناریو:
اگر روزی نماینده آمریکا ادعا کرد «آسمان به رنگ نیلی است»، پیش از پذیرش این جمله، حتماً از پنجره به بیرون نگاهی بیندازید… شاید منظورش تصویر فیلترشده آسمان در شبکههای اجتماعی باشد!
پینوشت:
به گفته پیشینیان، «اعتماد به وعدههای آمریکا، همانند نوشیدن آب (سراب) در قلب کویر است؛ لحظهای شیرین در خیال و بعد از آن، تشنگیِ بیپایان!»
صادق سلامت دوم
روزنامهنگار
۳۱ فروردین ۱۴۰۴
