ساعت‌ها کنار هم می‌نشینیم، چای می نو شیم و از صمیمیت حرف می‌زنیم، اما در زیرِ پوستِ این جمع‌های گرم، چیزی در حالِ جویدنِ پیوندهاست.
دردورانی که گوشی‌های هوشمندوفضاهای مجازی،خلوتِ ماراهم تسخیر کرده‌اند،سرو کله‌ی آدم‌هایی پیداشده که تخصص‌ اشان ویرانیِ نامرئی است؛کسانی که بایک جمله یک اشاره یا حتی یک سکوتِ معنادار، اعتمادِ دو نفر را که سال‌ها در کنار هم قد کشیده، در یک لحظه به مسلخِ سوءتفاهم می‌برند.

این آدم‌ها نه دشمنیِ آشکار دارند و نه کینه‌ای که بتوان ریشه‌اش را پیدا کرد؛ آن‌ها فقط تولیدکنندگانِ بی‌هدفِ بدبینی هستند.کارشان این است که بین دو دوست یا همکار چنان دیواری از ابهام و سوءظن بکشند که وقتی این دو نفر به هم می‌رسند، به‌جای گرمایِ رفاقت، سرمایِ تردید را حس کنند. آن‌ها از دیدنِ این گسست، نوعی قدرتِ کاذب می‌گیرند؛ انگار تا وقتی دیگران به هم بدبین نباشند، آن‌ها نمی‌تواننداحساس کنند که مهره‌های مهم و تأثیرگذاری در میدانِ بازیِ ارتباطات هستند.

روان‌ شناسان این رفتار را یک سادیسمِ کلامی می‌دانند که ریشه در ترس‌های عمیق فرد دارد. از نگاه علمی، کسی که دائماً در حالِ تخریبِ روابطِ دیگران است، در درونِ خود با احساسِ پوچیِ مطلق دست‌وپنج نرم می‌کند.
این افراد خود را در هیچ رابطه‌ی سالمی امن نمی‌بینند، پس سعی می‌کنند جهانِ اطراف‌شان را هم به آشفته‌ بازاری از بی‌اعتمادی تبدیل کنند. آن‌ها می‌خواهند همه را به سطحِ پایینِ خود بکشانند تا تنها نباشند؛ در واقع، آن‌ها تفرقه می‌پاشند تا «تنهاییِ خودشان» کمتر به چشم بیاید.

به باور من تفرقه‌انداز، نه یک منتقد، که یک موریانه‌یِ رابطه‌هاست که درتاریکیِ ذهن‌های مشوش،جولان می‌دهد. نکته‌ی دردناک اینجاست که ما اغلب، پیام‌آورِ خبر را با حقیقت اشتباه می‌گیریم. دردنیای امروز بزرگ‌ترین مهارتِ یک انسانِ بالغ،نه گفتن به شنیده‌هایِ مسموم است. کسی که پیشِ شما ازدیگری بدمی‌گوید، مطمئن باشیددرغیابِ شماازشما نیز برای نفرِ سوم پُلی به سمتِ تفرقه خواهد ساخت. عاقلانه‌ترین کار این است که وقتی کسی می‌خواهد بذرِ بدبینی بکارد، با پرسیدنِ یک سوالِ ساده ازاو، او را در برابرِ پوچیِ کلامش تنها بگذاریم: چرا فکر می‌کنی دانستنِ این حرف، به ما کمکی می‌کند؟

بیایید اجازه ندهیم کارخانه‌ی تفرقه‌ی این آدم‌ها با سوختِ اعتمادِ ما روشن بماند؛ چرا که درانتهایِ مسیر، آن‌ها تنها درمیانِ آواری ازپل‌های سوخته می‌مانند، درحالی که ما همچنان با دوستانِ واقعی‌ امان ایستاده‌ایم.

🖋عبدالحمید گل‌افشان