درکوچه و خیابان، در محل کار، در خانواده و حتی در فضای مجازی، گاهی افرادی را می‌بینیم که با کلمات و رفتار خوددیگران را تهدید می‌کنند.«از تو شکایت می‌کنم»، «بهت نشان می‌دهم»، «کاری می‌کنم پشیمان شوی»… جملاتی آشنا که شاید بسیاری از ما شنیده باشیم.
آنچه تهدیدکنندگان نمی‌دانند این است که همین جملات ساده، می‌تواند آنها را پای میز محاکمه بکشاند. قانون در این زمینه شفاف است.
از سوی دیگر، قربانیان تهدید نباید تصور کنند که تهدیدفقط یک حرف است و ارزش پیگیری ندارد. تهدید جرم است و باید پیگیری شود.
درجامعه‌ای که قرار است بستری برای امنیت و احترام متقابل باشد، برخی افراد با رفتارهای نابه‌جای خود این فضای سالم را بر هم می‌زنند. تهدید کردن دیگران، چه آشکار و چه پنهان، چه جدی و چه صوری، ریشه درنا آگاهی و قدرت‌طلبی نابجا دارد.

تهدیدکنندگان با این رفتار، آرامش روانی فرد مقابل و نظم عمومی جامعه را هدف می‌گیرند. آنچه بسیاری نمی‌دانند این است که تهدید، حتی اگر به قصد اجرا نباشد و صرفاً برای ترساندن باشد، در قانون جرم محسوب می‌شود و قابل پیگرد است.
به گفتۀ وکیل پایه‌یک دادگستری
تهدید در قانون مجازات اسلامی از جمله جرایم علیه امنیت و آسایش عمومی و اشخاص تلقی می‌شود. مطابق ماده ۶۶۹ قانون مجازات اسلامی (تعزیرات) هرکس دیگری را به هر وسیله‌ای تهدید به قتل، ضررهای نفسی یا شرفی یا افشای اسرار کند، خواه نیت واقعی برای اجرا داشته باشد خواه نداشته باشد، به مجازات شلاق یا حبس محکوم می‌شود.
وی تأکید می‌کند:بسیاری از مردم تصور می‌کنند تا زمانی که تهدید عملی نشود، جرمی رخ نداده است. این باور کاملاً نادرست است. نفسِ تهدید کردن، مستقل از عمل به آن جرم است.
قانون،آرامش روانی افرادرا به اندازه امنیت جسمی آنان ارزشمند می‌داند. کسی که دیگری را مدام می‌ترساند و دلهره به دل او می‌اندازد، آزادی روانی او را سلب کرده و این با روح قانون در تضاد است.
وکیل دادگستری می‌افزاید که تهدیدهای مکرر می‌تواند به عنوان «مزاحمت» یا «ایجاد رعب و وحشت» دسته‌بندی شود که مجازات سنگین‌تری دارد.
او به شهروندان توصیه می‌کند در مواجهه با تهدید، بدون ترس و با حفظ مستندات (صوت، پیام، شاهد) هرچه سریع‌تر به مراجع قضایی مراجعه کنند.
به باورنویسنده تهدید زخمی است بر روح وروان انسان که آثارش گاه ازضربۀ فیزیکی سنگین‌تر است. آنهایی که عادت دارند دیگران را مدام بترسانند باید بدانند که این رفتارنه‌ تنها درجامعه انسانی زشت است،بلکه درقانون جرم محسوب می‌شود.
تهدید کردن، نشانۀ زورگویی و ضعف شخصیتی است. فردی که به جای منطق و گفت‌وگو، متوسل به ترساندن می‌شود، از توانایی خود برای حل مسالمت‌آمیز مسائل ناتوان است. چنین افرادی نه‌تنها برای دیگران خطرناک‌اند، بلکه خود نیز در انزوای اجتماعی گرفتار می‌شوند.نکته مهم این است که هیچکس حق ندارد با زبان یا رفتار خود، ترس و دلهره را به دل دیگری بیندازد.
جامعۀ سالم جایی است که افراد بدون نگرانی از تهدید و ارعاب زندگی کنند. اگر با تهدیدکننده‌ای رو به‌ رو شدید، سکوت نکنید. شکایت کنید، پیگیری کنید و اجازه ندهیدترس حق شما راازبین ببرد.
تهدیدکننده پیش از آنکه دیگری را بترساند، باید از قانون بترسد.

🖋عبدالحمید گل‌افشان